Nieuwe Warafiki-in-spe op voorbereidingsweekend

We zijn op een hartelijke en genereuze manier ontvangen door de broeders en het OC Sint- Ferdinand in Lummen. Jo Nijs (die we nog kennen van vorige edities) is een ware Afrikaliefhebber, die onze installatie in Lummen enorm gemakkelijk gemaakt heeft.

Een beetje onwennig stonden we (Anneleen en Luc) samen de trein op te wachten om een eerste keer aan de slag te kunnen met ‘onze’ groep Maendeleogangers.

Voorafgaand aan het weekend hadden we een beetje schrik dat er zich kliekjes zouden vormen, dat de ‘meiden’ zich niet zouden verstaan, dat het niet klikte, …

Achteraf bekeken allemaal schrikbeelden die met de groep en de dynamiek ervan te maken hadden. Beelden die volledig onterecht bleken te zijn. Wat een prachtjongeren! Stuk voor stuk meiden die hun mwanamume kunnen staan, gevoel voor humor hebben en vooral enorm veel zin hebben naar Tanzania te gaan en zich te engageren er iets van te maken. Van de reis én van hun engagement achteraf.

Eerst hebben we op een veilige manier kennis gemaakt met elkaar – jina, familie, favoriete muziek (opzoekwerk voor ons!), zelfs schoenmaten kwamen we van elkaar te weten. Tijdens de spelletjes neemt de een de leiding, de ander volgt (nu nog) gedwee om de groep zijn ding te laten doen.                                                                                                                                                                                                                           

Daarna volgden een paar meer diepgaande wanyama, om elkaar beter te leren kennen. Eerst gedwongen tot paarvorming door ons, maar daarna vonden de meiden spontaan soulmates of op z’n minst mates. Leuk om te zien. Dit alles tijdens een prachtige (ya Joto) wandeling richting duizendjarige eik.

Terug in Sint-Ferdinand hebben we lekkere homemade wafels en (cup)cake(s) gegeten. We bekomen wat van de wandeling om daarna in de reusachtige zetel onze bekommernissen en verwachtingen tov de reis te delen. ‘Welke dingen mogen wij daar zeker niet doen / zeggen?’, ‘zijn de inwoners gelukkig?’, ‘levenservaring opdoen’, ‘emotioneel niet te zwaar?’ Zulke en andere dingen bespreken met elkaar en dieper ingaan op de gelijklopende bekommernissen, helpt ons elkaar te leren kennen. We zijn benieuwd of onze bekommernissen terecht zijn en of we met de reis onze verwachtingen zullen kunnen inlossen. We nemen ons voor dit op het terugkomweekend te bekijken.

Etenstijd voor jonge mensen die grote njaa hebben. Spaghetti koken voor onze groep lukt met Italiaans gemak, dankzij de goede zorgen van de keuken van Sint-Ferdinand. Veel dank daarvoor.

Na het eten verschijnt broeder René stipt en laat hij ons allemaal genieten van zijn verteltalent: de uitleg over wat een Orthopedagogisch Centrum (O.C.) is, open spreken over zijn roeping als broeder, de keuze voor het celibaat, het religieuze leven. Hij is een geboren en enthousiaste verteller. Hij leert ons eveneens het verschil tussen een pastoor, een pastor, een priester, een pater en een broeder (volgend weekend klein testje).

Na een werkelijk deugddoende maar vermoeiende dag gingen de oudjes als eerste slapen. De meiden praatten onder elkaar nog wat na, languit voor de televisie.

Zondagochtend, na het ontbijt, bracht de groep een bezoekje aan de boerderij De Winning. Valentijn, die op de boerderij werkt, bracht de jongeren van de koeienstal, naar de kinderboerderij en van de grote landbouwmachines naar de boerenpaarden. Ook werd de schapenstal bezocht en daar mochten de jongeren enkele pasgeboren kondoo vasthouden. Dat werd uiteraard enthousiast onthaald.

Daarna was het de hoogste tijd om enkele praktische zaken te overlopen die horen bij het maken van een inleefreis; internationaal paspoort aanvragen, vaccinaties, bagagelijst …

Voor ze terug naar huis trokken waren de Warafiki-in-spe uitgenodigd bij de broeders in het klooster voor een smaakvol aperitiefje, een heerlijke maaltijd en een leuke babbel. Er werd gegist naar de ingedriënten van het aperitief en broeder René lichtte een tipje van de sluier maar liet toch niet helemaal in zijn kaarten kijken.
Afscheid nemen deden we nog op een ludieke manier en daarna konden we weer op Jo rekenen om ons met het busje naar het station te brengen!
 In september zijn we opnieuw te gast in dit huis, dan om ons hadithi te doen over de inleefreis!