Komende getuigenisnamiddagen te Tienen en Tessenderlo

 

Welkom op onze twee volgende getuigenissen!!!

Geslaagde getuigenisavond te Gent!

Het was héél gezellig en superdruk op de eerste benefiet/getuigenisavond van de Warafiki van 2017. De groep bracht een prachtige getuigenis.

Afrikaanse soep en zelfgemaakte lekkernijen werden aan de man en vrouw gebracht ten voordele van het jeugdcentrum en ook de veilingen van enkele originele made-in-Tanzania producten, souvenirs en hebbedingetjes bracht een flinke stuiver op. Er was ook veel volk!

Hoedje af voor onze Warafiki en de vele enthousiaste vrijwilligers die er een grandioze avond van maakten. Asante (merci)! Jullie solidariteit met het Maendeleo jeugdcentrum is hardverwarmend! Maar de jongeren in Tanzania voor wie we het doen, verdienen dat natuurlijk voor de volle 100%.

Het verhaal van onze Inleefreis Maendeleo naar Tanzania: Gent zondagavond 22 oktober

Op zondagavond 22 oktober brengen de jonge inleefreizigers uit onze scholen een getuigenisavond te Gent over hun impressies en belevenissen tijdens hun beklijvende reis. Twee weken leefden ze samen met hun twee begeleiders in Tanzania tussen de straatjongeren van Maendeleo.

Als Warafiki wa Maendeleo (= vrienden van het jeugdcentrum Maendeleo) willen ze graag hun ervaringen delen met vrienden, familieleden, buren, klasgenoten en andere geïnteresseerden. De opbrengst van de getuigenisavond gaat integraal naar het Maendeleo Jeugdcentrum.

Kaarten (student: € 4 in vvk en gewoon: € 6 in vvk) zijn te koop via de inleefreizigers zelf, via Fracarita (mail naar deze link) of via de avondkassa (student: € 5 aan de kassa en gewoon: € 8 aan de kassa).

Welkom vanaf 17u00, start om 17u30.
Einde om 20u30. Tussendoor een Afrikaanse hapje (€ 5), desserts en drankjes.

Gent: Vormingscentrum Guislain, Jozef Guislainstraat 43

Welkom thuis!

30 juli, 's avonds arriveerde de groep nieuwe Warafiki op Zaventem.

Het waren zestien intense en beklijvende dagen en stuk voor stuk lieten de deelnemers een beetje van zichzelf achter op het Afrikaanse continent.

Het was een warm weerzien! Houd zeker deze blog in de gaten want er volgt de komende weken nieuws over hun getuigenissen van deze wonderlijke trip en over hun komende acties!

groepsfoto in de aankomsthal van Zaventem (alleen Elize was al ontsnapt voor de groepsfoto werd genomen...)

Spannend afwachten

Deze avond stond de fanclub vol spanning klaar op de luchthaven van Zaventem!

Terugkomst

Vandaag kregen we nog geen berichtje van de groep. Maar ze zullen het druk hebben in Dar Es Salaam met evalueren, het verwerkingsgesprek en het inkopen van souvenirs... Deze nacht rond 3u25 lokale tijd nemen ze de terugvlucht naar Istanbul en vandaar gaat het dan verder naar Zaventem.
Fanfare en fanclub staan dus morgenavond klaar op de luchthaven van Zaventem wanneer de groep terug aankomt in ons land. Geplande aankomst om 18u25. Ongeveer een 20 à 25 minuten later verwachten we hen in de aankomsthal! Ouders kijken best voor het vertrekken van thuis nog even de geplande aankomsttijd na via de link Brussels-airport-arrivals (kijk voor vlucht TK1939 vanuit Istanbul). Mocht de vlucht vertraging hebben, dan hoef je niet te vroeg te vertrekken. Vergeet alvast je doos kleenex en welkoms-spandoeken niet!
Tot morgenavond!!!

Terug in Dar Es Salaam

Deze late namiddag kregen we te Gent een kort berichtje dat de groep goed is aangekomen in Dar Es Salaam na hun binnenlandse vlucht vanuit Kigoma. Misschien geraken ze deze avond nog eens op internet?

Laatste dag in Kigoma!

Iedereen heeft eindelijk zijn eerste deftige nacht slaap achter de rug. Voor de eerste keer is zowel de avondactiviteit niet uitgelopen en is er geen vroege ochtendactiviteit. Het is de laatste volledige dag met de scouts. In de late voormiddag zijn we naar Bangwe gegaan, een tehuis voor kinderen (eigenlijk  maar tot 18 jaar maar er zijn ook ouderen) met een mentale handicap. Er waren verschillende mentale handicaps: autisme, trisomie, down… We hebben een goede uitleg gekregen over het tehuis en hebben kennis gemaakt met de ongelofelijk schattige  kinderen – 22 in het totaal. Ze zouden er liefst meer opvangen, maar hebben hier de middelen niet voor. Na de uitleg zijn we naar het schooltje gegaan, waar zij een eindelijk een eigen klaslokaal hebben gekregen. 

Voordien moesten ze mee les volgen met de andere klassen die elk 60 tot 100 leerlingen bevatten, wat uiteraard niet goed ging. We hebben ons speelgoed afgegeven en gespeeld met de kinderen, maar het was pas vanaf dat de muziek opstond dat het echte feest begon. Ik heb met verschillende personen gedanst maar het was pas toen één van de mannen met een mentale handicap, die ook reuma aan zijn hand had en dus maar één hand kon gebruiken, mij ten dans vroeg, dat ik mij afvroeg: Waarom gebruiken wij het woord mentale ‘beperking’?.

 Als er één iets is dat deze mensen niet zijn, dan is het beperkt. Ze zijn wie ze zijn, ze doen wat ze willen doen en ze genieten er ten volle van. Je had ze moeten zien dansen, zingen, klappen en plezier maken. Het geluk straalde van hen af. Het zijn wij die onszelf beperkingen opleggen. Soms is het misschien eens goed naar mensen zoals hen te kijken, hun voorbeeld te nemen, en alle beperkingen los te laten.

We hebben ’s middags gegeten in Bangwe en zijn nadien terug gewandeld naar Maendeleo. Op onze terugweg zijn we wilde zebra’s tegengekomen in Kigoma. In de namiddag was het uitrusten, inpakken en al wat afscheid nemen van de scouts. De jurken, rokken en tassen die enkelen hadden besteld bij de alleenstaande moeders die in Maendaleo naailes krijgen, waren klaar en konden we ophalen. Voor het eten hebben we nog snel met de scouts een evaluatie gedaan van de reis om eventuele werkpunten te melden. ’s Avonds was het Bungalow. Jammer genoeg was het nog maar net op gang gekomen toen de scouts al weg moest. Het was voor iedereen een moeilijk afscheid. Gedurende deze 2 weken zijn er ongelofelijke vriendschappen ontstaan, waardoor afscheid uiteraard pijnlijk is. Gelukkig hebben de meesten zich over hun verdriet heen kunnen zetten en hebben we er nog een fantastische avond met veel gedans van gemaakt met de jongeren van Maendaleo.

Elize

P.S.: Voor alle ouders die geduldig op de terugkomst van hun kinderen wachten: Liefst géén bonen en rijst op het menu als we terugkomen!! Bedankt!

Nagekomen verslagen

Zonet kregen we te Gent via email de verslagen binnen van zaterdag tot en met gisteren woensdag. Internet blijft moeilijk, maar nu is het toch even gelukt om wat meer door te sturen dan het dagelijkse korte SMS-contact.
Je vindt hieronder de verslagen van de voorbije dagen. Scroll dus even verder.

Verslag van woensdag 26 juli: bezoek aan het dovencentrum en onze eerste halve dag ontspanning aan het meer

Vandaag hebben we moeilijk afscheid genomen van ‘papa Luc’ die vervroegd terug keert wegens familiale redenen, maar gelukkig hebben we nonkel Broeder Marc nog om ons te vergezellen ;)  Hij komt immer speciaal van Marumba naar hier ons te begeleiden met Annelies tot we op het vliegtuig zitten in Dar Es Salaam.  We willen Luc nog bedanken voor al zijn steun, kalmte en optimisme. Hij zal gemist worden en we wensen hem veel sterkte toe.

Na hem een dikke knuffel te geven, hebben we het dovencentrum in Rumonge bezocht, dat opgericht werd met de steun van onze Zuidactie enkele jaren geleden. Daar hebben we kennis gemaakt met broeder-leider van deze organisatie.  Deze enthousiaste man heeft ons rondgeleid doorheen de klas waar de doven gebarentaal aangeleerd krijgen, het naaiatelier en de plaats waar de mannen aan carpetery doen ( Voor velen heeft het even geduurd voordat ze beseften dat het om houtbewerking ging en niet om tapijten). Na deze rondleiding hadden we nog steeds een onverzadigd gevoel omdat er toen nog geen doven aanwezig waren. Dus besloten we om de geschenken al af te geven. Toen de dozen werden geopend, stonden we voor een ironische verrassing. In de eerste doos zat er namelijk een trompet, iets wat dus niet thuishoort in een dovencentrum ;)  (oeps... een klein foutje gemaakt: 't was voor de scouts...) Gelukkig hadden we nog andere geschenken mee, zodat ze niet met lege handen achterbleven. Toen we op het punt stonden om te vertrekken, kwam dan toch de eerste dove aan. We hebben een moeizame poging gedaan om hem te leren kennen (met de weinige gebaren die we kennen), maar hij apprecieerde de moeite wel enorm. Na deze ontmoeting hebben hebben we onze trompet terug meegenomen naar Maendeleo.

Vervolgens hebben we de namiddag enkel onder de warafiki doorgebracht. We hebben namelijk een gammel bootje genomen dat ons naar een prive-strand voerde (wat eigenlijk niet de bedoeling was). Deze locatie leek wel uit de ‘boekskes’ te komen. We hebben de tijd gehad om even tot rust te komen, heerlijke ‘nanasi’ te eten (ananas) en ons van de kliffen te storten. Wees gerust, mama’s en papa’s, we leven allemaal nog ;) Deze tocht heeft ons veel deugd gedaan.

In de avond keken we allemaal heel hard uit naar het voetballen met de scouts in Maendeleo, tot we te horen kregen dat dit ingeruild werd door de mis. Plannen veranderen nu eenmaal volgens Afrikaanse gewoonte. Na even aandringen hebben we zelf het initiatief genomen om naar een voetbalpleintje te gaan. Daar hebben we ons goed geamuseerd en hebben we een poging gedaan tot voetballen.

Morgen is het helaas de laatste volledige dag in Maendeleo en met de scouts, maar we gaan er zeker een topdag van maken!

Tot binnenkort!

Amelie en Sara  

Verslag van dinsdag 25 juli: op bezoek in Kasaka en terug "thuis" in Kigoma

Vandaag was het vroeg opstaan (6.00). Gelukkig kregen we nog een heerlijk ontbijt voorgeschoteld (een echte omelet….heerlijk!). Het was tijd om afscheid te nemen van broeder Mark en het prachtige Marumba. Net zoals in het heengaan trotseerde de Toyota landcruiser grote obstakels (lees: een erg slechte, zanderige weg met bulten en putten). We geraakten op onze volgende bestemming, met weliswaar heel wat stof (van de weg) in onze kleren, ogen en zelfs onze mond.  Op het einde van de rit zagen we allemaal een tintje roder!   In het Psychiatrisch centrum van Kasaka kregen we wat uitleg te horen hoe men daar psychiatrische patiënten (vnl. drugs- en alcoholverslaafden) verzorgen met weinig middelen en hoe ze lijden onder het gebrek aan gediplomeerde werkkrachten.  In een rondleiding kregen we zicht op de mooie gebouwen, waar helaas enkele jaren terug een vleugel van afbrandde.  Het geld ontbreekt om deze weer op te bouwen.

Daarna keerden we eindelijk terug naar Maendeleo: dit voelde voor iedereen aan als thuiskomen.  Wat een heerlijk gevoel toch. Na onze dagelijkse portie rijst met bonen gingen we met de scouts naar het strand van het Tanganika-meer. We genoten van de omgeving: palmbomen, helder blauw water en deze keer konden we ook echt genieten van de soms erg warme zon… Al snel zaten we met de scouts in het water. Na het zwemmen waren we goed uitgerust.
s’ Avonds werden we nog uitgenodigd door de overste van de Broeders van Liefde in Tanzania om nog wat gezellig bij te praten.  Daar mochten we genieten van een lekkere cola, nootjes en … een hardgekookt ei (haha).  Een muziekje erbij en de avond kon niet meer stuk. 

Morgen is het weer vroeg opstaan voor onze bezoek aan het dovencentrum; hoogste tijd om te gaan slapen dus!

Arthur en Luka

Verslag van maandag 24 juli: een dag in het dorp Marumba

Dag iedereen!

Opgestaan in het rustige Marumba met een uitgebreid ontbijt, inclusief koffie en een lekker eitje erbij (heerlijk en zo zeldzaam hier). Met een goed gevulde maag vertrokken we naar het Saint Dymphna Centre (een psychiatrisch centrum) waar we kennis maakten met het systeem daar. Er is al veel vooruitgang geboekt in loop der jaren, maar we zien dat er nog steeds werk aan de winkel is. Ook hebben we gezien dat er heel veel hulp word geboden aan de patiёnten. Vooral de band tussen de Vlaamse broeder-missionaris Marc en de patiёnten heeft ons geraakt en geїnspireerd. Hij heeft ons getoond dat er niet veel woorden maar vooral daden nodig zijn om deze schitterende band te creёren. Respect is voor broeder Marc dan ook  een belangrijk gegeven. Dit hebben we mogen waarnemen bij onze discussie in het centrum waar broeder Marc eerder van uit een christelijk standpunt kijkt in tegenstelling tot sommigen uit onze groep. Zo discussieerden we over zelfmoord, zelfbeschikkingsrecht, euthanasie... met momentem  werd het soms wat moeilijk en heftiger. Maar uiteindelijk hebben we ondanks de verschillende meningen elkaars standpunt gerespecteerd.

Later op de dag hielpen we broeder Marc met het wieden van onkruid op het bananenveld. Sommigen hebben deze vorm van ergotherapie meer kunnen gebruiken dan anderen. Maar uiteindelijk hebben we allemaal ons steentje kunnen bijdragen en merkten we al snel dat een uur werken in de felle zon behoorlijk vermoeiend is. 

Bij het avondeten hebben we, naast de klassieke rijst en bonen, kunnen genieten van lekkere patatjes met mayonaise (we worden hier in de watten gelegd!). Daarna hebben we nog wat kunnen verder genieten van de Marumbiaaanse rust, om dan nog tussen 17u en 18 u een wandeling te gaan maken. Hier kregen we het triestige nieuws over de moeder van onze begeleider Luc te horen die onverwachts op sterven ligt... we waren er allemaal even niet goed van.  Ook Ans was er stil van geworden. 

‘s Avonds hebben we een groepsgesprek gehad met Marc.  Dit heeft ons  allemaal erg geraakt omdat hij duidelijk met dezelfste gedachte zit als ons. Hij heeft ons laten inzien dat God vooral in de goedheid van de mens zit. Hij vindt het weliswaar belangrijk af en toe naar de kerk te gaan, maar je behulpzaam opstellen tov mensen die het minder goed hebben dan jezelf, vindt hij nog veel belangrijker. Hij heeft ons ook doen beseffen dat wat wij doen niet gemakkelijk is omdat jongeren van onze leeftijd liever op een festival zitten dan te doen wat wij hier aan het verrichten zijn.  Met deze wijze woorden sloten we ons weekend in het mooie Marumba weer af. 

Marle en Senne

Verslag van zaterdag 22 en zondag 23 juli: een mooie persoonlijke ervaring, een activiteit met de scouts, een bungalow in Maendeleo, de mis in Kigoma en op weg naar Marumba

Hi guys!

Vooraleer we ons weekend met jullie delen, wil ik eerst een persoonlijke ervaring met jullie meegeven. Vrijdag in het leprose-centrum leerde ik eindelijk een man kennen die Frans praatte. Na even praten, vertelde hij mij zijn levensverhaal. Hij is namelijk een vader van 3 kinderen die moest vluchten uit Rwanda vanwege de oorlog. Hij kwam naar hier om een nieuwe start te maken, maar ervoer problemen zoals hongersnood, werkloosheid en het illegale verblijf in het land. Hij kon geen weg meer uit. Dit was voor mij onmenselijk en daarom besloot ik hem zoveel als mogelijk te helpen. Ik verwees hem door naar het Maendeleocenter in de hoop dat deze hem uit de problemen zou helpen. De volgende dag kreeg ik te horen van broeder Michel dat hij langs is gekomen, en ze hem hier zullen opvangen om hem zo een menswaardig leven te kunnen bieden. Dit was voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de reis en een moment in mijn leven dat ik nooit zal vergeten. Dit opende mijn ogen en gaf mij de extra motivatie om deze mensen zoveel als mogelijk te helpen. – Christophe

Om even alles op een rijtje te kunnen zetten, begonnen we het weekend met een uitgebreide tussenevaluatie. Nadien maakten we ons klaar voor een veelbelovende daycamp met de scouts. Ze lieten ons hun survival-instinct zien en leerden ons de kneepjes van het vak aan de hand van allerlei activiteiten. Zo moesten we bijvoorbeeld geblinddoekt onze weg zien te vinden in de prachtige, maar wilde natuur.

Na een intensieve dag maakten we eindelijk kennis met het o zo prachtige Tanganika meer. Nadien namen we de bus naar Maendeleo om een vet feestje te bouwen. Er werd namelijk een bungalo-avond voorzien waar de inwoners ons toonden hoe een echt Afrikaans feestje eruit ziet. Dat deden ze aan de hand van typische Afrikaanse dansjes en liedjes. Echter wij wilden hen ook kennis laten maken met onze Belgische klassiekers. Dit viel enorm in de smaak, met als hoogtepunt het Rode Duivels lied!

Net zoals in Belgie is zondag hier in Tanzania ook God’s dag. Daarom zetten we de ochtend in met een mis. Deze blijft vrij slaperig zoals bij ons, maar de aanwezigheid van dansende en zingende mensen maakten het tot een mooie en leerrijke ervaring. Na het middagmaal vertrokken we naar Marumba een dorpje op het platteland, wat een rit! Om 17u kwamen we aan en werden we hartelijk ontvangen door broeder Marc met een, voor ons dan toch, “goddelijke”maaltijd. We werden verwend met broodjes, patatten, vlees en als kers op de taart... MAYONNAISE! We leerden Marumba kennen aan de hand van een mooie wandeling, waar we versteld stonden door de magnifieke natuur, bevolking en verhalen van broeder Marc. We sloten de avond af met een leuke verrassing... Eeen verjaardagstaart voor papa Luc! We vierden Lucs verjaardag een weekje op voorhand zodat we het niet hoefden te vieren op de luchthaven. Lucs fonkelende oogjes maakten het voor ons allen een zeer gezellige en onvergetelijke avond.

Vele groeten aan onze Belgische volgers,

Thibault en Christophe

Nog een kort berichtje

De groep stuurde ons gisterenavond laat nog volgend bericht per SMS:

“Weer geen internet. Goed en wel terug uit Marumba. Iedereen genoten van de plattelandskalmte daar, de groene heuvels en de inspirerende uitleg van de Vlaamse Broeder Marc. Vndg Kassaka bezocht, leerrijk! Daarna even met scouts gezwommen. Als afsluiter gesprek met Br Gerard. Genieten! Nu tijd voor slaap!”

De jongeren stellen het dus goed. We kijken uit naar meer nieuws als ze eens op internet geraken.

Terug in Maendeleo

De Inleefreis vliegt aan een sneltreinvaart voorbij. Vandaag kregen we bericht via SMS dat de groep na enkele erg pakkende dagen in het plattelandsdorp Marumba weer "thuis" is aangekomen in het jeugdcentrum Maendeleo te Kigoma. Morgen bezoeken ze in de stad een coöperatieve van doven.

Vanuit Marumba kregen we opnieuw een kort berichtje via SMS:
Gisteren goed aangekomen in Marumba. Heftige wandeling gemaakt naar en door het dorp met wel honderden kinderen in ons kielzog.
Deze morgen het psychiatrisch ziekenhuis bezocht en hevige discussies gevoerd over geloof, euthanasie en dergelijke... de tijd gaat hier veel te vlug!

Saint Dymphna Psychiatric Center

Naar Marumba

We kregen zondagmiddag een kort SMS'je van begeleider Luc. De groep is zondagochtend naar de zondagsviering gegaan in de kathedraal, en stond klaar voor vertrek voor een verblijf van 2 nachten in plattelandsdorpje Marumba. Daar is internet- en GSM-gebruik nog iets problematischer, maar van zodra we opnieuw nieuws ontvangen lees je het meteen op deze blog!

Gastvrijheid en chaos

Dag 7 is aangebroken. De wekker ging voor sommigen veel te vroeg af ( zoals altijd). Voordat onze dag begon, stonden we een uur te wachten, the typical African  way, en dan vertrokken  we naar de markt. Daar kochten we een zak met 2 kilo rijst,  voor de familie van elk scoutslid.
Vervolgens vertrokken we  naar het weeshuis met de dalla-dalla. Daar volgden we eerst  gedurende een kwartiertje les bij de kinderen in het schooltje. Vervolgens  speelden we spelletjes met de kinderen, ze gingen er helemaal in op. Toen de ballen en de scoubidous werden bovengehaald, werden ze helemaal gek. Wonderbaarlijk om te zien hoe je met zo een gewone spullen, zo eenvoudige dingen, je de kinderen zo gelukkig kon maken. We bleven graag nog wat langer, maar we moesten doorgaan om de rest van ons dagschema te voltooien.

We kochten wat fruit op de markt als middageten en rustten een beetje uit in de schaduw. Daarna vertrokken we per 2 of per 4 samen met iemand van de scouts naar hun huis. Ikzelf ging mee naar het huis van Abdon, samen met Arthur. Na 10 minuten op de dalla-dalla, wandelden we nog 10 minuten tot aan het huis van Abdon.  Daar stond een klein, uit hout gebouwd kerkje. Abdons vader bleek priester te zijn.  Hun huis was nog niet helemaal afgewerkt naar eigen zeggen; ‘Slow but sure’ werken ze er verder aan. We werden zeer vriendelijk en goed ontvangen door de ouders van Abdon. Ze waren zeer dankbaar voor de rijst. Voor het eten deden we samen een gebed. Even later kregen we een feestmaaltijd voorgeschoteld. De mensen waren zeer gastvrij en ik ben hen hier heel dankbaar voor.

Op de terugreis naar huis was de enige straat terug naar Kigoma helemaal afgesloten, omdat de president van Tanzania voor de eerste keer in 2 jaar op bezoek was. Dit zorgde voor een heel avontuur voor ons om terug te keren. Al het verkeer werd aan de kant gezet door de politie, dus ook onze  dalla-dalla. Het was veel te ver om terug te wandelen, dus  namen we de zogenaamde Tuktuk (eem taxibromfiets) naar huis.

 

Na enkele minuten werden we echter tegengehouden door een razende politieagent, dus we moesten te voet verder. Gevolg.:  2 nieuwe Tuktuks, met  3 op 1 tuktuk, een hele belevenis op zich. In Kigoma zelf heerste chaos, door de afgesloten weg. We wandelden tot aan het jeugdcentrum en we sloten de dag af met eem kleine maaltijd, een gesprek met de groep over de dag en het schrijven van de blog. En nu rond ongeveer 12 uur is de blog eindelijk af en kan ik naar mijn bedje toe.

Bert en Luca

 

Koken voor de leprapatiënten

De dag begon met een kraaiende haan (kokoriko) en hongerige bijen bij het ontbijt. Met een overvolle bus gingen we met de scouts naar de markt. Daar kochten we groenten, fruit en lakens voor het leprosecentrum.  Bij aankomst zagen we nog niet veel mensen. Toen installeerden we ons op matjes en haalden ons zakmes boven, zo konden we de groenten en fruit snijden van de markt. Later begonnen we de rijst te kuisen voor de lepra patiënten. Bij het verder verkennen van het terrein, stonden we opeens voor een rijstveld. Het was blijkbaar een van de mooiste plekjes van Kigoma en omstreken: een stralende zon, mekkerende geiten, opvliegende zilverreigers; een echt paradijs.

Toen we ons terugtrokken naar het centrum werden we opgewacht door een stel kinderen. We hadden  kaarten en bellenblazers bij. Het gaf een fantastisch gevoel als je de glimlach zag van de enthousiaste kinderen die naar de bellen sprongen en klapten. Van het ene verbazingwekkende moment kwam het andere. Het koken was het heel primitief maar toch fascinerend hoe men in die hitte het zo lang kon volhouden. Met pijn in de ogen bleven de scouts in de grote pot roeren.

Wanneer de avond viel, kwam het volk toestromen. We stonden met ons eten klaar om uit te delen. Op dat moment beseften we dat we in een leprosecentrum waren. Een voorbeeld: een man die klauwhanden had en niet meer op zijn eigen benen kon staan. Al kruipend ging hij naar zijn bord.

De mensen kwamen al snel terug van hun huizen, zo konden ze het hele gezin voeden of de mensen die niet meer in staat waren om te komen eten. We moesten natuurlijk ook zelf eten, maar we voelden ons er niet echt goed bij omdat we zo veel mogelijk lepra patiënten wilden voeden. Dankzij Inneke hadden we nog een verrassing. Inneke nam 3 jaar geleden deel aan de inleefreis. Zij was toen onder de indruk van het leprozecentrum en had daarom thuis geld ingezameld voor het centrum. In naam van Inneke hebben we dekens en zeep gegeven met dat geld. Hun dankbaarheid was onbeschrijflijk groot, bedankt Inneke! We maakten op het einde van de dag een mooie wandeling en sloten de dag af met een goede groepsknuffel!

Arthur en Marle

Een geit als trofee!

Vandaag zijn we opgestaan om 6 uur om om half 7 aan tafel te zitten. Er stond een druk schema op het programma. We moesten om 7 uur vertrekken met de dalla- dalla zodat we om half 8 zouden aankomen in de Ujiji –secondary school . Per twee gingen we samen met een scout  naar een klas waar we verschillende lessen kregen – waaronder: historiek van het kolonialisme, een les chemie, vraagstukken bij wiskunde...  Iedereen had een vreemd gevoel bij de sfeer van deze private school die opgericht werd door een politieke partij (?). Sommigen van ons werden wel erg op de rooster gelegd met moeilijke vragen  en de opdracht om zelf les te geven (over chemie dan nog wel...)  Bij sommigen werd de les in het Engels gegeven en bij anderen in Swahili waardoor dat het soms moeilijk te volgen was. Na twee lesuren kregen we een welverdiende pauze waarbij we onze eigen ervaringen konden meedelen. Daarna hebben we enkele spelletjes gespeeld met de scouts en tegen de middag namen we de dalla-dalla terug naar Maendeleo.  Het is een plek die elke dag een beetje meer als een thuis aanvoelt.

In de namiddag waren we te gast bij een sportactiviteit die Maendeleo had georganiseerd. We hebben daar twee mooie matchen mogen bekijken, het ene was voetbal en het andere was netbal  (een spel dat erg op basketbal lijkt). Het voetbalveld was groot en zeer oneffen, met meer zand dan gras. Ondanks de brandende zon waren de voetbalspelers zeer competitief (soms een beetje te) omdat er zonder gele of rode kaart werd gespeeld. Netbal werd door de meisjes gespeeld en speelde zich af op een professioneler veld dan het voetbalveld. Het was een spectaculaire belevenis om te mogen meemaken, het was enkel jammer dat we zelf niet even een balletje konden trappen.  En...oh ja... Dankzij Ans en Luc leerde Christophe een plaatselijke delicatesse kennen, een ware energizer voor iedereen: hij at zonder te verpinken een ajuin op (en wij maar lachen...). 

Op het einde van de match werd er in Maendeleo de prijzen uitgedeeld. De verliezers kregen boeken en stiften, de winnaars kregen een levende geit (stel je voor!).  Wij werden echt als koningen onthaald in een mooi versierd  lokaal voorzien van luide Afrikaanse muziek, een piepende microfoon en een eretafel voor.... de Warafiki!  De rest van het lokaal was gevuld met schoolbanken. We maakten aanstalten om op de bankjes te gaan zitten, maar er werd ons gewezen naar de grote tafel. Het was voor ons wat ongemakkelijk omdat wij daar werden beschouwd als eregasten en de sporters niet.  Toch maakten we op deze manier  kennis met de verschillende activiteiten van Maendeleo  en konden we genieten van  een sfeervolle prijsuitreiking, dans en muziek inbregrepen.

Tot slot hebben we  de groepssfeer besproken tijdens het reflectiemoment.  Dit was niet zo eenvoudig voor ons, maar het zorgde wel voor nog meer begrip voor elkaar. Daarna kropen we meteen ons bed in, want we weten intussen allemaal dat we onze rust hier goed kunnen gebruiken.  

Sara en Senne

Een dag vol emoties

We kregen op vrijdag dan toch wat foto's en verslagjes van de voorbije dagen! Elise en Amelie deelden volgende getuigenis van hun bezoek aan Kibirizi.


De dag begon met ontbijt in Maendeleo. De meesten hadden eindelijk hun eerste nacht deftige slaap erop zitten ( behalve enkele jongens die rond 3u ’s nachts door de loslopende haan zijn wakker gekraaid).  In de voormiddag hebben we enkele kenningsmakingsspelen gespeeld om de scouts beter te leren kennen. Ze  zijn de vriendelijkste mensen die ik in mijn leven heb ontmoet. Ze zijn enorm optimistisch en hartelijk. De scouts van Kigoma bestaat uit 12 jongeren waaronder 2 sterke vrouwen, beide bezig aan hun studies. Toen we ’s ochtends om water gingen,  kwamen we een g roep straatkinderen van rond de 8 jaar tegen. Ze droegen vuile, kapotte kleren vol scheuren en gaten, 2 verschillende schoenen of geen schoenen. Vanaf het moment dat ze ons zagen,  kwamen ze enthousiast naar ons toe en begonnen ons handshakes aan te leren. Ze konden geen Engels, maar via gebaren vroegen ze om voedsel en water. Ik, die daar met mijn volle buik en fles water stond,  voelde me enorm schuldig aangezien we ze niet konden helpen. Als je er enkele helpt, volgt binnen de kortste keren een hele groep kinderen je die je niet allemaal kan helpen. Ze vroegen om foto’s met hen te nemen. Toen ik mijn armen rond hun schouders legde,  voelde ik hun schouderbladen uitsteken.  Ze konden niet  naar school omdat ze geen uniformen kunnen betalen, dus moeten ze noodgedwongen om eten bedelen op straat.  Het gevoel van verdriet en hulpeloosheid dat we hen niet direct konden helpen bracht tranen in mijn ogen. Toen één van de jongens dit zag,  pakte hij mijn hand vast en keek mij bemoedigend aan, alsof ik degene ben  die hulp nodig heb.

We zijn in de middag op restaurant gegaan met de leden van de scouts. We realiseerden ons toen nog niet dat het contrast met het stadje Kibirizi, dat we gingen bezoeken, enorm ging zijn. Kibirizi is een van de armste deelgemeentes van Kigoma, de armste regio in Tanzania. We zijn er naartoe gegaan om rijst en suiker uit te delen. Kort nadat we de tocht begonnen, werden we gevolgd door een tiental jonge kinderen die allen ofwel een beetje afstandelijk waren, ofwel  onze handen constant wilden vastpakken en onze haren wilden aanraken.  Om een lang verhaal kort te maken; tegen het einde van onze wandeling, waren het geen tien, maar minstens 50 kinderen. Deze wandeling was een zeer aangrijpende ervaring. Ieder van ons heeft dit op een zijn eigen manier beleefd en zo hebben we waarschijnlijk  allen onze eigen anekdotes. Wat mij eeuwig zal bijblijven is het moment waarop ik op mijn eentje een huis binnenging om een zakje rijst en een zakje suiker te geven. Ik was mij erg aan het concentreren op het onthouden van de vertaling van ‘alsjeblieft’ in het Swahili. Toen ik dit had gezegd, keek ze mij enorm dankbaar aan en ze begon in het Swahili iets tegen mij te vertellen. Ik heb mij nog nooit zo hulpeloos gevoeld. Enerzijds omdat het enige wat ik begreep, was dat ze niet meer recht kon staan omdat ze gewoon terug door haar knieën zakte. Anderzijds werd ik mij bewust dat wat wij deden slechts een zeer klein gebaar was en dat we hen niet veel konden helpen op dat moment.

Het was voor ieder van ons een erg emotionele dag, een dag die velen nog veel zal nablijven.

Elise & Amelie

Kibirizi

Een kort berichtje via SMS: Een emotievolle dag in Kibirizi achter de rug! Iedereen stelt het voor de rest prima. Vele groetjes aan iedereen!


Kibirizi is een arm vissersdorpje waar de Warafiki samen met de scouts wat levensmiddelen uitdelen aan de gezinnen. Vaak een rollercoaster van emoties: blijdschap om de ontvangst, vrolijk worden van de kinderen, maar ook onmacht over de situatie waarin deze mensen leven. We krijgen ongetwijfeld snel een verslagje van de jongens en meisjes zelf!

Aangekomen in Kigoma

Vandaag stonden we om drie uur ‘s ochtends op om onze extreme vroege vlucht van zes uur te halen. Een vlucht halen in Afrika is echter niet hetzelfde als in ons mooi Belgenlandje. We werden namelijk geinformeerd dat onze vlucht om 6u was, maar toen we nog half in slaap toekwamen in de luchthaven werd ons verteld dat de vlucht pas om 9u was.
De vlucht was al een hele ervaring op zich. Een klein vliegtuig en een luchthaven ter grote van een gemiddeld huis. Bovendien was het zalig om een globaal overzicht te zien van de natuur in Tanzania.
Na een uurtje of vier kwamen we aan in het veelbelovende Kigoma. We werden er onmiddellijk ontvangen door de scouts als goden en ervaarden een gastvrijheid die we nooit eerder kenden. Ze hielpen ons met onze baggage en brachten ons naar het Maendeleo centrum. We werden overdonderd door het enthousiasme en de liefde van de leden van Maendeleo.

Na de ontvangst vlogen we er meteen in. We leerden de scoutsgroep kennen aan de hand van leuke activiteiten. Nadien werden we uitgenodigd aan hun tafel waar we kennis maakten met het traditionele eten hier (boontjes en rijst).
Na een korte reflectie met de groep werd duidelijk dat ons een groot avontuur te wachten staat. Na het avondmaal kregen we ten slotte nog een woordje uitleg over de werking van het Mandeleo centrum. We sloten de avond af met een geweldige Afrikaanse party, waar ze hun buitengewone dancemoves met plezier showden. (En wij ook)
We ervaarden onze eerste dag in Kigoma als de perfecte start  en zo werd onze ultieme droom eindelijk werkelijkheid.
Wij kunnen alvast niet wachten om ons avontuur verder te zetten. Indien u er hetzelfde over denkt, hou zeker onze blog in de gaten!
Vele kusjes,  Christophe en Thibault

Verslagje van de reis naar Dar es Salaam

15/07/2017
Vandaag was het zo ver, het avontuur kon beginnen. Om 8:30u stonden we paraat aan de inkomhal van Zaventem. We namen afscheid van onze ouders. Na alle formaliteiten konden we op  het vliegtuig stappen richting Istanbul.
In Istanbul moesten we wachten op onze volgende vlucht. De groep splitste zich op: na een beetje zoeken haalden we gelukkig net op tijd het vliegtuig. (Oef…meer details bij thuiskomst…)
Bij aankomst op Dar Es Salaam rond 3 uur verlangden we naar onze welverdiende nachtrust. We werden opgehaald door broeder Albert met een “typisch” Afrikaans busje, vol opwinding reden we met een Afrikaans briesje in het gezicht naar onze hostel.  Ons geduld werd een beetje op de proef gesteld, maar uiteindelijke gingen we allemaal onze eerste nacht in op Tanzaniaanse bodem.

16/07/2017
Na een vermoeiende dag konden we vandaag uitslapen tot 12.00u uur!  We aten onze eerste Afrikaanse maaltijd (rijst, bonen, wat groenten en als dessert een stukje watermeloen!). We kregen een nieuwe kamer en bespraken enkele praktische afspraken. Daarna deden we sightseeing in Dar Es Salaam. We bezochten de vismarkt, het voetbalstadium en een hypermoderne brug met een prachtig zicht over de Indische Oceaan. Daarna keerden we huiswaarts voor een korte nachtrust tot  03:15 voor onze volgende vlucht naar Kigoma.

Bert & Luka

Dalla-dalla

Internet lukte voorlopig niet in Tanzania, maar gelukkig is er SMS en WhatsApp om in contact te blijven....
Na lekker lang uitslapen (het was immers al 'vroeg' zondagochtend toen de groep eindelijk een bed zag) hebben de Warafiki gisteren kennis gemaakt met Dar Es Salaam. Daarvoor maakten ze gebruik van de dalla-dalla, de typische busjes voor openbaar vervoer waar je in Tanzania overal mee geraakt!

Na een boeiende dag van sight-seeing, groepsvorming en intercultureel leren, kropen ze vroeg onder de lakens. De wekker stond maandagmorgen immers alweer om half 4 (!) voor een vervroegde vlucht naar Kigoma! We horen gauw of ze daar goed zijn aangekomen...

Eerste dag in Tanzania

Om 3u37 vanochtend volgend berichtje: Veilig en wel aangekomen in Dar Es Salaam. Het was een lange reis, onze ogen vallen toe... Nog even wachten tot onze kamers in orde zijn. Groetjes van iedereen!!


Vandaag bleef de groep een dagje acclimatiseren alvorens morgen door te vliegen naar Kigoma. Naast enkele inhoudelijk workshops en het overlopen van het programma en de afspraken, is er ook tijd om de omgeving te verkennen.


Benieuwd of ze deze avond zelf nog op het net kunnen voor een berichtje, anders krijgen we wellicht een SMS'je dat dan op de blog komt. Als dat niet lukt, dan troosten we ons met de gedachte: geen nieuws is goed nieuws!

Warafiki 2017 onderweg naar Dar es Salaam

Eindelijk is het zover!! De Warafiki groep 2017 is deze morgen vertrokken op inleefreis naar Tanzania. Niet op safari, maar om 2 weken samen te leven met de jongeren van Maendeleo, het opvangtehuis voor straatkinderen  in Kigoma. Aan enthousiasme geen gebrek bij vertrek op Zaventem.

Naast de eigen bagage namen de jongeren en hun begeleiders ook nog 12 extra valiezen met materiaal mee: medicatie, schoolgerief, spelmateriaal, .... Allemaal spullen die meer dan welkom zijn voor de projecten van de Broeders Van Liefde die zullen bezocht worden in Kigoma, Marumba en Kasaka.

Een eerste stop in Istanbul zit er intussen op. De vlucht richting Dar es Salaam vertrok op tijd, en momenteel hangen onze Warafiki ergens in het luchtruim boven Egypte. Rond halfdrie plaatselijke tijd zullen ze landen in Dar es Salaam. De Broeders zullen hen daar opwachten en naar hun logies brengen voor een welkome nachtrust! Morgen ongetwijfeld meer nieuws vanuit Dar!

Nog 3 keer slapen....

... en de Warafiki stappen op het vliegtuig richting Tanzania! Hou deze blog zeker verder in de gaten voor een dagelijkse update!

Maendeleo: we are ready!!!

Nu de examens achter de rug zijn, wordt het spannend aftellen tot het vertrek op zaterdag 15 juli.
Gisteren kwamen we (met de ouders) nog een keer samen bij elkaar om de allerlaatste afspraken te maken. Nu moet écht alles duidelijk zijn voor de voorbereiding.

En dat bleek het geval! Ook aan enthousiasme was er geen gebrek! De groep wou meteen vertrekken.

Dit jaar zijn als deelnemers van de partij: Luka Arndt, Sara Beckers, Arthur Du Cheyne, Senne Grambras, Elize Janssen, Bert Schrever, Christophe 't Kint (niet op de foto), Amelie Vandenberghe, Thibault Vanhaverbeke en Marle Verhaege
De begeleiding wordt opgenomen door Luc Bemelmans en Annelies Smekens.
Nu wordt met spanning nog twee weken afgeteld...

Weer een weekend dichter bij ons vertrek

Op 13 en 14 mei vond het tweede voorbereidingsweekend in Gent plaats. Binnen een tweetal maanden vertrekt ons vliegtuig naar Tanzania en naar onze vrienden van Maendaleo, het was dus dringend tijd om de verdere voorbereidingen te treffen. 

We hadden elkaar al een tijdje niet gezien, maar dat bleek geen probleem te zijn. Al gauw zat de sfeer er dik in en werden banden verder gesmeed. We ontdekten als starter welke complimenten onze medereizigers ons vorig weekend hadden toegeschreven (wat is het toch leuk om complimenten te krijgen!) en vlogen dan in het papierwerk: we vulden visumaanvragen in en verzameleden alle nodige officiële documenten.

Vandaag zou alles draaien rond de cultuur(verschillen) en hoe daarmee om te gaan. Jan maakte ons bewust van onze Westerse “bril” en de daarmee samenhangende voordelen.  Nadat hij ons leerde “omdenken”, werd dit verhaal verder aangevuld door Sandra & Joshua, een Vlaams-Tanzaniaans koppel. Uiteraard gooiden we tussendoor de benen wat los met wat spelgeweld en  leerden we elkaars zotte kant kennen! We eindigden de dag in schoonheid in een overheerlijk Turks restaurant en besloten daarna te eindigen met een ijsje… of nee, toch niet: een terrasje! 😊

De volgende dag werden we nog even meegenomen in de wereld van de geestelijke gezondheidszorg en liet Luc ons wat meer kennis maken met alle mogelijke psychiatrische ziektes. De dames van de groep bleken vol vragen te zitten over dit thema – en alles werd wat aanschouwelijker gemaakt door een bezoekje te brengen aan het Guislain-ziekenhuis.  En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, sloten we af met onze agenda aan te vullen met onze eerste engagementen na de reis – graag willen we nadien immers getuigen wat we daar allemaal beleefd hebben en ook (o.a. financieel) ons steentje bijdragen.  De twee begeleiders, Luc en Annelies, denken dat dat alvast geen probleem zal worden.  Deze bende is immers ongelofelijk enthousiast en geëngageerd… dat belooft een fantastische reis te worden!

TANZANIA, WATCH OUT, WE ARE COMING YOUR WAY!

3…2…1… START – Inleefreis Maendeleo 2017

Op 11 en 12 maart 2017 werd het startsein gegeven voor een nieuw avontuur:  vol spanning ontvingen Luc en Annelies (de 2 enthousiaste begeleiders) op het perron in Schulen 10 al even enthousiaste jongeren! In juli gaat deze bende samen op inleefreis naar Tanzania, hoge tijd dus om kennis te maken en de eerste voorbereidingen te treffen!

Het weekend begon al lekker op zijn Afrikaans: de treinen lieten namelijk wat op zich wachten, waardoor niet iedereen op tijd aanwezig kon zijn.  Maar niet getreurd, zodra ons team volledig was, bleek al snel dat dit een tof avontuur zou worden.  Meteen werden de 10 deelnemers erin gesmeten met enkele naamspelletje (we onthouden vooral de gekke ‘moves’ van o.a. ‘charmante Christophe’, ‘Lucky Luc’ en ‘sociale Sara’…) en met de opdracht: Vind de 1000-jarige eik in Lummen!  We vertrokken op een wandeling (zo zullen er nog heel wat volgen in Tanzania) en leerden elkaar wat beter kennen met enkele vertrouwensspelen onderweg.  Op de terugweg vuurden we in gesprekjes per twee wat vragen op elkaar af en kwamen we o.a. te weten wie er een ochtendhumeur had, waarover ieders laatste droom ging en als welk dier ieder graag door het leven wil gaan!

In de namiddag ging de focus stilaan maar zeker naar onze reis.  We bespraken tijdens een eerste smulfestijn (van zelfgemaakte lekkernijen) wat onze verwachtingen waren voor dit avontuur en we vertrouwden elkaar toe dat we toch ook met enkele onzekerheden zaten.  Het kan toch deugd doen dit alles te kunnen bespreken met elkaar.  En dat de groep geen enkel gespreksonderwerp uit de weg ging, werd ook ’s avonds snel duidelijk als broeder René kwam vertellen over zijn leven als broeder. Deze enthousiaste spreker werd overladen met alle vragen en grieven van onze deelnemers, zodat we tegen 22.00u uitgeput in de zetel terechtkwamen en heerlijk ontspannen het spel “Taboe” speelden.  De vermoeidheid sloeg wat toe bij iedereen: ons hoofd zat namelijk overvol met alle praktische info over inentingen, visumaanvragen en praktische afspraken voor onze reis. 

Na een korter nachtje (onze groep bevat overduidelijke enkele nachtraven) werden we alweer opgevangen door oud-begeleider Jo Nijs en door Valentijn.  Met veel animo deelde Jo zijn ervaringen over het Maendeleocentrum in Tanzania.  Daarna nam hij ons mee naar de boerderij en project de Winning, waar Valentijn (een van de werknemers van deze prachtige sociale onderneming) vertelde over het reilen en zeilen van de boerderij. Tot slot werden we ’s middags opgewacht in het klooster van Lummen waar we ontvangen werden door enkele heel gastvrije broeders. We sloten ons weekendje af met een volgend smulfestijn: kroketjes en gebraad én de vermaarde aperitief van broeder René! Dat heeft gesmaakt!

Nog even snel de “weekendbrievenbus” vullen met complimentjes over elkaar en dan hup, de trein op terug naar huis.  Annelies en Luc zwaaiden deze toffe bende uit: dit wordt zonder twijfel een fantastisch avontuur!