Heel geslaagd BANDS FOR LIFE

Zo'n 300 aanwezigen op Bands for Life. Dikke proficiat voor het geslaagde evemenent van de Warafiki 2016! Jullie steun aan het Maendeleo Jeugdcentrum is hartverwarmend!

Wat jullie als vriendengroep sedert jullie inleefreis waarmaken, daarvoor kunnen we alleen maar een groot respect hebben!!!

WARAFIKI PRESENT: BANDS FOR LIFE

5 november, be prepared!

Vier bands staan te springen om jullie dé avond van het jaar te bezorgen.
Dit mag je echt niet missen!

Ben je student? Dan kan dat voor een spotprijs, amper €3.
Geen student? Dan is €6 ook geen reden om te twijfelen.

Bovendien kan je feesten om ons goede doel te steunen: het jeugdcentrum Maendeleo in Kigoma, Tanzania.

Het is een avond waarop alles samenvalt: feesten op het ritme van de bands, het goed doel steunen, eten & drinken, gezellig bijpraten, Afrikaanse kiekjes aanschouwen…

Meer info op https://www.facebook.com/events/323462844655523/


Karibu (welkom)!


een initiatief van de groep Warafiki van 2016

Geslaagde getuigenisavond!

Het was héél gezellig en superdruk op de benefiet/getuigenisavond van de Warafiki van 2016. De groep bracht een prachtige getuigenis.

Zelfgemaakte lekkernijen werden aan de man en vrouw gebracht ten voordele van het jeugdcentrum en ook de veilingen van enkele originele made-in-Tanzania producten, souvenirs en hebbedingetjes bracht een flinke stuiver op. Er was ook een massa volk!

Hoedje af voor onze Warafiki en de vele enthousiaste vrijwilligers die er een grandioze avond van maakten. Asante (merci)! Jullie solidariteit met het Maendeleo jeugdcentrum is hardverwarmend! Maar de jongeren in Tanzania voor wie we het doen, verdienen dat natuurlijk voor de volle 100%.

Voor de foto's van deze avond, zie deze link.

Het verhaal van onze Inleefreis Maendeleo naar Tanzania: Gent zondagavond 2 oktober

Op zondagavond 2 oktober brengen de jonge inleefreizigers uit onze scholen een getuigenisavond te Gent over hun impressies en belevenissen tijdens hun beklijvende reis. Twee weken leefden ze samen met hun twee begeleiders in Tanzania tussen de straatjongeren van Maendeleo.

Als Warafiki wa Maendeleo (= vrienden van het jeugdcentrum Maendeleo) willen ze graag hun ervaringen delen met vrienden, familieleden, buren, klasgenoten en andere geïnteresseerden. De opbrengst van de getuigenisavond gaat integraal naar het Maendeleo Jeugdcentrum.

Kaarten (student: € 4 in vvk en gewoon: € 6 in vvk) zijn te koop via de inleefreizigers zelf, via Fracarita (mail naar inleefreis.maendeleo@fracarita.org) of via de avondkassa (student: € 5 aan de kassa en gewoon: € 8 aan de kassa).

Welkom vanaf 17u30 voor een Afrikaanse hapje (€ 5) en een drankje.

Om 18u30 start de voorstelling.

Gent: Zaal Broeder Ebergiste, Stropkaai 38

Inleefreis...En wat daarna?

Op 21 augustus kwam de groep een eerste keer samen na hun intense reis. In één of andere duistere kroeg in Gent vertelden ze elkaar hoe hun thuiskomst was geweest, welke positieve en minder positieve ervaringen ze hadden. Ook deelden ze hun foto's met elkaar. En dat het een straffe groep is, werd al snel duidelijk want met een jeugdig enthousiasme werkten ze aan het voorbereiden van hun fuifavond die gepland is op 5 november. De avond eindigde met een lekkere hap in een pizzeria in de Sleepstraat.

Afgelopen weekend volgde het verwerkingsweekend. Onze Warafiki werkten aan hun getuigenis en zetten al hun wilde plannen om het Maendeleo centrum te steunen op papier. Want dat er steun nodig is, daar zijn ze van overtuigd.

Tussendoor was er even tijd voor een leuke baseballwedstrijd in de zon, en de begeleiding zorgde voor het eten terwijl de Warafiki aan hun verhaal sleutelden.

Op zaterdag werd er door de meesten tot halftwee doorgewerkt om de getuigenis voor te bereiden. Een enkeling werkte zelfs tot halfvier om ook de presentatie helemaal afgewerkt te krijgen. Het was nodig want zondagmiddag werden we bij de broeders verwacht om ons verhaal te vertellen.

Dit jaar hadden de Warafiki het idee om de getuigenis over een compleet andere boeg te gooien. Dus ook wie de getuigenisavonden al kent, zal dit jaar verrast worden.

Praktische info:
Getuigenisavond Gent: 2 oktober, vanaf 17u met een hapje en een drankje in zaal Ebergiste - stropkaai 38


Bandjesavond Aalter: 5 november in zaal Kadans tot in de vroege uurtjes!

Aankomst Zaventem

 24 juli, 19u plaatselijke tijd arriveerde de groep nieuwe Warafiki op Zaventem.

Het waren zestien intense en beklijvende dagen en stuk voor stuk lieten ze een beetje van henzelf achter op het Afrikaanse continent. Maar met tranen in de ogen vielen ze in de open armen van degenen die ze hier achterlieten.

Het was een mooi weerzien en onze Warafiki zongen al enkele Afrikaanse liedjes in de aankomsthal van Zaventem. Men heeft het geweten dat de Warafiki gepasseerd zijn. Houd zeker deze blog in de gaten want er volgt nog nieuws over hun getuigenis van deze wonderlijke trip!

Terug in Dar Es Salaam en vol verwondering over...

Deze avond kregen we volgend berichtje door met de vraag het op de blog te zetten:

Goed aangekomen na binnenvlucht uit Kigoma naar Dar. Hebben gedoucht en er kwam water uit de kraan! Grote verwondering bij de Warafiki! Dat zoiets bestaat! Alles goed hier. Tot gauw!

Een dag in Bangwe en afscheid van de scouts

Deze avond kregen we te Gent volgend berichtje voor de blog:

Geen elektriciteit dus geen computer en ook geen bog. Sorry! Vandaag veel plezier gehad in Bangwe en daarna emotioneel afscheid van de scouts. Dadelijk bungalow.

Even wat vertaling:
Bangwe is het (dag)centrum voor kinderen en jongeren met een verstandelijke handicap in Kigoma waar onze jongeren vandaag een dagje gingen meewerken.
Het is ook de laatste avond in Kigoma, vandaar het emotioneel afscheid van de scouts.
En de bungalow: da's het Maendeleo woord voor een (afscheids)feest. 't Wordt nu echt wel aftellen...
We kregen gisteren via email ook nog enkele foto's die we niet kunnen openen. Als het nog lukt, vliegen ze hier ook nog op de blog!

Een dag op school en in gesprek met de werkgroepen van Maendeleo

Vandaag woensdag kregen we de blog van vandaag en gisteren  (dat over gisteren staat een berichtje lager):

Vandaag stonden we op tijd op. Er stond op tafel iets waar geen van ons fan van is: zoete aardappel. We hadden liever brood gehad, maar probeerden het toch, want het hoort erbij!

We vertrokken met de daladala richting een secundaire school. We zouden gaan ontdekken hoe een middelbare Afrikaanse school eruitziet. We werden goed ontvangen en gingen per twee of per drie een les volgen in third of fouth form. De studenten uit die klassen hadden  allemaal verschillende leeftijden, want in Tanzania maakt het niet uit hoe oud je bent om tot een bepaalde klas te behoren. Je kan dus afstuderen als 17-jarige, maar evenzeer als 25-jarige.
Meteen werd duidelijk dat de organisatie hier heel verschillend is. Toen we binnenkwamen in de klas, waren er bijna vijftig studentes (het was een meisjesschool) aanwezig, zonder leerkracht. We begonnen dus maar met onszelf voor te stellen, evenals het schoolsysteem in België. Normaal stond er geen les op het programma en zouden de studentes studeren, maar speciaal voor ons werd er toch les gegeven. We kunnen zeggen dat de inhoud van de lessen, de leerstof, grotendeels hetzelfde is als bij ons, maar de manier van onderwijzen is helemaal anders. Er is discipline in de klas, zo riepen ze in koor bij onze binnenkomst: “Good morning sisters, how are you? I’m fine, thank you! Welcome!” Verder werden ook de antwoorden in koor geroepen. En daar stopt het dan ook. Wanneer je niet mee was met de les, moest je maar je plan trekken en zelf je fouten proberen op te lossen. Toch kregen we hulp van de studentes wanneer we dit vroegen. Zo losten we samen een oefening op. Alhoewel er discipline was, werd er zomaar binnen en buiten de klas gelopen af en toe. Iets wat we in België niet zouden moeten proberen. Wanneer een antwoord werd gegeven, stond de studente beleefd op.
Bij het afscheid werd er uitgebreid geknuffeld. Er werd gevraagd naar onze gegevens. We kregen het gevoel dat er enorm naar ons opgekeken werd, eigenlijk wel een vreemd gevoel…

Na de terugrit met de daladala, stond er niet meteen iets op het programma. We kregen dus een paar uur de tijd om op ons gemak te zijn. We waren allemaal heel moe, dus dat kwam wel van pas. Alhoewel, na één uur hadden we het al gehad en hadden we het gevoel enkel maar vermoeider te worden van “niks doen” op het Afrikaanse ritme.
Gelukkig werden we toen geroepen om te komen eten. Tienermoeders hadden voor ons gekookt: rijst, bonen, spinazie en wat vlees. Ons buikje werd gevuld en we namen even de tijd om toneeltjes voor later die namiddag te overlopen.

Na even wachten was het tijd om met het echte werk te beginnen. Maendeleo bestaat uit verschillende groepen en ze stelden zichzelf één voor één voor aan ons. Sport, toneel, drugspreventie, scouts… Ze vertelden ons allemaal wat ze nu doen en wat ze graag nog zouden willen doen. Het werd voor ons toen wel heel duidelijk dat hier geld voor nodig was…
Na de uitleg kon de show beginnen. Anneleen en een aantal Warafiki mochten aan de eretafel zitten. Stan was er vandaag niet bij, want hij is gisteren ziek geworden. We hebben hem allemaal gemist, dus we hopen hem morgen met open armen te kunnen verwelkomen!
De show begon met een toespraak, gevolgd door een toneeltje, een dansje, nog een speech. Wij, de Warafiki, deden samen met de scouts een toneeltje en erna onze zelfgemaakte ‘Kigoma-dans’. Na afloop van de show, was het tijd voor muziek, dansen, lachen… Kortom: een klein feestje!

Na de lange dag reflecteerden we uitgebreid. We hebben er allemaal deugd van om eens ons hart te luchten. Dat bevordert ook de groepsband.
Erna gingen we laat eten, even gezellig samenzijn met de bewoners van Maendeleo en… dromen over onze volgende mooie dag!

- Diete

Praten over het leven en over hoe we een beter mens kunnen zijn

Vandaag woensdag kon de groep ons een berichtje doorsturen van gisteren:

We werden voor de tweede keer wakker in Marumba, na een koude nacht werden we gewekt door Anneleen. Wat een verschil met Kigoma, waar er al van ’s morgens vroeg veel kabaal heerst. We maakten onze rugzak om terug te keren naar Kigoma, maar begonnen eerst met een stevig ontbijt. Oliebollen, koffie en melk, we voelden ons even terug in België.

Vervolgens vertrokken we richting Kigoma met de daladala, maar maakten we eerst een tussenstop in het psychiatrisch ziekenhuis Kasaka. Een groot verschil met wat we zagen in Marumba: meer ruimte, meer mogelijkheden en hulpmiddelen, alsook een isoleercel.

In de namiddag gingen we zwemmen in Aqualodge samen met de scouts. We zwommen, maakten weer veel plezier, we speelden met de frisbee en babbelden tussendoor. Zo raar om te beseffen dat we hen binnen enkele dagen niet meer gaan zien, want dag na dag worden ze een stukje meer familie. De band die we hebben is speciaal en valt amper te beschrijven. Erna groeven we wat dieper in onze hersenen, tijdens een groepsdiscussie met de scouts, en dachten we na over het leven, wat het leven was en hoe we een beter mens konden zijn. Speciaal om op onze leeftijd over zulke vragen na te denken, interessant omdat je meningen hoort van andere mensen met misschien een andere visie.

Na het eten in Maendeleo keerden we terug naar Aqualodge om een frisdrankje met nootjes te delen en te babbelen met de broeders, we dansten, we zongen, kortom een zeer gezellige avond.

We hopen dat we ook op deze manier ons verblijf in Maendeleo kunnen afsluiten

Céline

Nog een bericht over maandag: momenten om te koesteren

Vandaag dinsdag is de groep weer terug aangekomen in Maendeleo te Kigoma, daar konden ze dit bericht over maandag doormailen (dat over zondag staat een berichtje lager):

Wakker geworden met de flitsen van Anneleen haar fototoestel, dit is geen pretje. Vol spanning trokken we naar het ontbijt. We hadden hoge verwachtingen sinds gisterenavond. Oliebollen lagen op ons te wachten en een lekker melkje kon niet ontbreken.

Na het ontbijt werden we in drie groepen verdeeld. De eerste groep ging water halen, de tweede groep ging bakstenen verplaatsen en wij gingen meehelpen bij de ergotherapie van het psychiatrisch ziekenhuis. De mensen kwamen al snel bij ons aan tafel zitten. En het knutselen kon beginnen. Na onze activiteiten kregen we een rondleiding door de psychiatrische instelling, al snel werd duidelijk dat de middelen hier niet zo groot zijn als in België. Mensen die hier even door het lint gaan, worden platgelegd, terwijl in België een isoleercel wordt gebruikt. In de apotheekkamer verwachtten we een groot gamma aan medicijnen, maar toen ze de kast opentrokken, kwamen er enkel een paar potjes tevoorschijn. Vaak medicijnen die in België niet meer worden gebruikt vanwege de bijwerkingen.

In de namiddag vertrokken we naar de zonsondergang in “the hills”. Weer een grap van Anneleen en Stan, we zouden een twee uur lange wandeltocht moeten maken om er te geraken. Gelukkig konden we met het busje, ook al zaten we op elkaar als sardientjes in een  blik. Eenmaal aangekomen, wat een “view”! Zoiets zou je nooit tegenkomen in België, en dan moest de zonsondergang nog beginnnen. Sommigen vertrokken op wandeling, terwijl anderen van het uitzicht genoten.

Toen de zonsondergang er uiteindelijk was, zaten we samen klaar. Op een bepaald moment konden we van de zonsondergang en de volle maan tegelijk genieten. Wat een afsluiter van de dag. Het was de ideale plaats om een gesprek over geloven te hebben met de Scouts. We konden heel open zijn en dat waren zij ook. Dit zijn momenten om te koesteren.

Febe en Dahlia 

Nog een bericht over zondag: op naar Marumba!

Vandaag dinsdag is de groep weer terug aangekomen in Maendeleo te Kigoma, daar konden ze dit bericht over zondag doormailen:

Wat een ochtend. We zijn er direct ingevlogen. Eerst onze kleren wassen en ze ophangen op de veel te korte wasdraad. Na dit zware werk hebben we onze mooiste kleren aangetrokken, om zo te vertrekken naar de kerk. Mijn eerste indruk was ‘wow’! Hoe mooi was dit. We kwamen binnen en je kon de muziek al horen. Er was een koor van mannen en vrouwen, met hun instrumenten. Wat een stemmen hebben die vrouwen.
Een tekort aan wierook hebben ze hier zeker niet, laten we zeggen dat er een overdaad was. Deze mis in Swahili was interessant om te zien maar duurde wat te lang, zeker na tientallen keren op de knieën gaan zitten. Drie keer werd de geldpot bovengehaald. Steeds bleven mensen er geld insteken. Dan zou je de vraag kunnen stellen, heeft kerkgemeenschap geld te kort? Met al de dingen die wij de afgelopen dagen al hebben gezien, kunnen ze niks voor hun eigen volk doen? Volgens God moet je goed doen voor je medemens, zouden ze dan niet beter het geld steken in onderwijs en opvoeding van de kinderen? Maar we weten eigenlijk ook niet waarvoor dat geld wordt gebruikt...
Na een korte maaltijd vertokken we naar Marumba. Volgepropt in twee volle busjes reden we over de stoffige zandwegen. Het was een hobbelige rit langs het prachtige landschap. Aangekomen in Marumba hebben we ons direct geïnstalleerd. Een lange en rustgevende wandeling na de drukke dagen deed ons allemaal deugd. We zagen het klooster en gingen een kijkje nemen op het lokale marktje. We werden wel hartelijk ontvangen. Het marktje leek op het eerste gezicht klein, het kwam pas s’avonds tot leven. De mensen staarden ons aan. Hoe je het draait of keert, het gaf een vreemd gevoel.

Het avondmaal… De schrik voor het eten kon je van onze gezichten aflezen. Anneleen en Stan hadden het zo grappig gevonden om ons wijs te maken dat het eten niet lekker ging zijn. Maar onze ogen blonken toen we de patatjes en mayonaise zagen. Wat een feestmaal!
Ondertussen was het donker geworden. We dachten we spelen nog even een kaartspel buiten, maar we mochten al rap onze dikke trui aantrekken. Dit is nu eens een Belgisch weertje hier in de hooglanden.

Dahlia en Febe

Een dag op het platteland van Tanzania...

Wat zouden we zijn zonder WhatsApp...
Deze avond ontvingen we volgend bericht:

Vandaag geen internet. Fijne dag, werken in de ergoruimte en stenen verslepen en water halen. Daarna sunset in de hills. Gesprek over geloven met de scouts.

Naar Marumba

We kregen deze zondagavond te Gent een kort berichtje van Anneleen. De groep reed deze namiddag naar het plattelandsdorpje Marumba voor een bezoek van twee dagen.

We zijn deze morgen naar de mis geweest in Kigoma. Die duurde erg lang voor onze Warafiki J

Aan het einde mocht Stan zelfs een woordje placeren aan de micro. Onze komst is dus niet onopgemerkt!
Daarna klaarmaken en vertrekken naar het stoffige Marumba. Rond vier uur arriveerden we en we hebben net een wandeling naar het avondmarktje achter de rug. Nu gaan we eten. Meer nieuws wanneer mogelijk!

's Morgens bij de dovencoöperatie en 's namiddags onze rustnamiddag aan het meer

Deze zondagmorgen kregen we over de email twee berichtjes binnen (over gisteren en eergisteren) van begeleidster Anneleen, je vindt ze hierbij.
Anneleen meldt ook nog: "Van;orgen kleren gewassen nu naar marumba, waarschijnlijk geen internet rdaa".

Deze voormiddag gingen we naar het dovencentrum Rumonge. We kregen er een rondleiding door brother David. Hij vertelde over de verschillende klassen die ze hebben. Bij deze horen onder andere gebarentaal, houtbewerking, naaien, lassen en elektriciteit. Helaas waren er vandaag op zaterdag geen doven aanwezig in het centrum. We merkten duidelijk dat er vooruitgang geboekt is na de Zuidactie. In het winkeltje kochten we een aantal leuke tasjes om te veilen en zo steunen we ook de werking van de doven!

Daarna even naar het marktje om wat fruit voor ’s middags. We kochten de lekkerste ananas ooit. Ook de passievruchten vielen heel erg in smaak! Ook bij de aapjes. (Bij terugkomst zullen onze foto’s het bewijzen.)

We gingen naar Aqualodge en stapten daar op een bootje naar Jacobson Beach. Ons eigen privéparadijsje voor een dag! Al meteen doken we het super heldere water in. Onze namiddag bestond eigenlijk alleen uit zwemmen en zonnen en wat aapjes spotten én we kregen een tussentijdse evaluatie van de reis voorgeschoteld. Al veel te snel moesten we terug, maar gelukkig hadden onze waaghalzen nog een kans om zichzelf te bewijzen. Halverwege de boottocht stopten we aan enkele rotsen waar Marie, Stan, Jolan en Natan van de rotsen sprongen. Daarna zagen we een prachtige zonsondergang.

"s Avonds na het eten van de ‘beruchte’ ugali met bonen met de jongeren van Maendeleo, was het tijd voor Bungalow! Een heerlijke dansavond hier in het jeugdcentrum. Iedereen doet mee. Zij leerden ons Afrikaanse danspasjes en daarna leerden wij hen Vlaamse liedjes. Wonderbaarlijk hoe hier in Maendeleo huidskleur vervaagt.

Iene, Jelke & Jolan

twee foto's bij de terugkomst van de groep na hun "rustnamiddag" aan het meer (de boog moet niet altijd gespannen zijn):

Een dag op kamp met Afrikaanse scouts!

Op ons normale uurtje werden we gewekt door één van onze fantastische ‘sjoeke’, Stan. Ook ons dagelijks ontbijt van witte ‘stuutjes’ stond klaar. Daarna vertrokken we op Daycamp met de scouts.

Het was een heel eind stappen in het typische warme weer van hier naar de forest. Er bleken maar drie bomen te staan. Er werden tenten opgezet, hout verzameld, spelletjes gespeeld, gezongen en veel plezier gemaakt! Ze wilden ons laten kennismaken met een traditioneel ‘scoutscamp’. Op een bepaald ogenblik kregen we de opdracht om vier games voor te bereiden, komedies en tragedies. We ontdekten dat zij eigenlijk vier toneelstukken bedoelden en geen spelletjes. Zo leerden we hoe ook taalverschil kan leiden tot grappige misverstanden. Na de repetities was iedereen vermoeid en knaagde de honger. Rond drie uur kregen we de traditionele rijst en bonen voorgeschoteld. Door de honger leek het voor ons wel een feestmaal.

We haalden onze theaterkunsten boven in Kibirizi waar we eerder al voedsel hadden uitgedeeld. Niet veel later verzamelde een heel enthousiast publiek zich rondom ons. De fotografe van dienst, ons tweede ‘sjoeke’, Anneleen, zorgde voor geslaagde foto’s. De overige rijst en bonen werden uitgedeeld door de scouts. Er was uiteraard niet genoeg overschot om heel Kibirizi te voeden dus werd er gedrumd en geduwd. Niemand van ons voelde zich daar goed bij. We wilden dat we meer konden doen. De scouts verdeelden schriften en stylo’s aan de jongere leden. Hiermee wilden ze hun eigen leden stimuleren om naar school te gaan en de kinderen van Kibirizi overtuigen om een ‘scoutie’ te worden.

Terug in Maendeleo wachtte ons een voorbereiding op morgen, een sfeervolle avond met Afrikaanse dansen. Even konden we onze zinnen verzetten.
Het was een vermoeiende dag met leuke momenten en lachende gezichten.
Washa Washa

Marte en Marie

Superdag

Vandaag geraakte de groep niet op internet, maar we kregen een klein berichtje: "Superdag vandaag, waren met de scouts een dag op kamp. Toneel gespeeld voor de mensen van Kibirizi en we kregen een dansinitiatie in Maendeleo. Gaan nu slapen."

Het is niet hoeveel je hebt, maar hoeveel dat je deelt.

Na een slechte nacht met de vorige dagen in onze gedachten stonden wij op. Het was een mooie ochtend. Tijdens het ontbijt zat de tafel vol wespen met indigestie. Daarna vertrokken we naar het marktje om rijst te kopen voor Sanganiwa B (het weeshuis). We wisten niet waar we ons moesten aan verwachten door de vele dingen die we de voorbije dagen gezien hadden.

Na een kort tochtje in een overvolle Daladala zijn we aangekomen in het weeshuis. De kinderen stonden aan de tralies van de ramen naar ons te kijken. Het gaf ons eerder het gevoel van een gevangenis dan van een weeshuis. Na een korte introductie met de leerkrachten zijn we de klaslokalen ingetrokken. Het rare was dat er niet altijd een leerkracht aanwezig was en dat ik moest lesgeven. Dat was wel een toffe ervaring. Ook werd niet elke leerling even goed begeleid en in sommige klassen zelfs helemaal niet. Het niveau van de leerkrachten was ook ondermaats. Het werk dat ze doen is natuurlijk wel heel goed en belangrijk maar er is nog veel plaats voor verbetering. Na een korte les Engels en wiskunde gingen we allemaal naar buiten om te dansen en te zingen. Het enthousiasme bij de kinderen was zeer groot en iedereen deed mee. Het was een beetje raar om te zien dat kinderen zonder ouders en vaak zonder familie of verblijfplaats zo gelukkig kunnen zijn. Daar kunnen we nog iets van leren. Toen zei de zuster dat ze zo blij waren en zo aanhankelijk omdat ze door ons bezoek hoop kregen op verbetering, omdat er toch nog iemand om hun gaf. Het weggaan daar was minder emotioneel omdat we zagen dat het weeshuis toch in een betere staat was dan de dingen die wij gezien hebben de vorige dagen.

Als middagmaal hebben we een hele hoop bananen en een watermeloen gekocht en daarna gingen we samen met een scoutslid en een andere Warafiki naar het gastgezin. Ik was samen met Febe naar het huis van Christina gegaan. Een super vriendelijke familie met geweldige kookkunsten. Toen wij daar aankwamen, was het eten al klaar en we konden direct aanvallen. Na een leuke film wandelden we naar het Tanganyka meer. Christina zong de hele tijd voor ons omdat ze zo gelukkig was dat we bij haar waren. Ze heeft een ongelofelijk mooie stem. Dahlia ging met Marthe naar Lightness. Daar aten ze een lekkere spaghetti met suiker. Die hadden ze trouwens zelf klaargemaakt. Lightness kwam niets te kort maar luxueus kan je haar huis niet noemen. Maar in welke familie je ook terechtkwam, je had altijd een welkomstgevoel.

Het is niet hoeveel je hebt maar hoeveel dat je deelt.

Na deze geweldige namiddag begon de wandeling terug naar het centrum.

Jolan en Dahlia

We zijn onszelf tegengekomen...

Na ons bezoek aan Kibirizi gisteren, hadden we allemaal nood aan een lang reflectiemoment. Wat begon als een reflectie die zoals de andere avond ongeveer een halfuurtje zou duren, draaide uit op een gesprek van meer dan twee uur, over de zin en onzin van ontwikkelingswerk.

Het was de eerste dag dat we echt uit onze Westerse comfortzone traden. We zijn onszelf tegengekomen.

Met kleine oogjes ontmoetten we elkaar deze ochtend aan de ontbijttafel. Vandaag stond er naast toastbrood ook zoete aardappel op het menu. Voor de één was dit al een betere uitbreiding dan voor de andere. Na het ontbijt even snel afwassen, tanden poetsen en onze reeds bekende rugzakroutine doorlopen. Daarna samen met de scouts naar de markt. Dit was een hele ervaring. De sfeer op een Afrikaanse markt is helemaal anders dan die in België. We konden meekijken en luisteren bij het afbieden door de scouts. De markt was verdeeld in verschillende delen. Een groentemarkt, één met specerijen  en een vleesmarkt. Tussendoor zag je verschillende kraampjes met allerhande sieraden, kleren en Afrikaanse doeken. Eens we onze ingrediënten gekocht hadden voor de middag, verlieten we de markt en gingen we naar de kant van de weg waar we moesten wachten op het busje dat ons naar Cylabu zou brengen, namelijk een Daladala. Het wachten duurde even maar gelukkig hebben de scouts ons een kleuterliedje geleerd. Ons eerste liedje in het Swahili dat we ondertussen goed beheersen. Het gaat over een prachtige bloem, die glinstert in het zonlicht.

Maua mazuri yapendeza

Maua maturi yapendeza

Ukyatazama, ukyatazama

Janameremeta, janameremeta,

maua maturi yapendeza

De tocht naar onze bestemming duurde nog even omdat we nog een aantal zaken moesten kopen onderweg. Onder andere fruit, kookpotten, … De laatste tweehonderd meter moesten we bijna allemaal uitstappen omdat de bus over een verhoogde spoorweg moest en dat ging niet met al ons gewicht. Al stappend bereikten we Cylabu – een dorp, afgelegen van de stad, waar mensen met lepra behandeld worden - en meteen werden we begroet door de ouderen daar. Alhoewel je zag dat de levensomstandigheden niet goed zijn, toch was alles mooi opgeruimd, het lag er proper bij(dit in vergelijking met gisteren). Toen we op de kookplaats kwamen, stonden enkele jonge scouts ons op te wachten. Dezelfde scouts die ons begroet hadden op de luchthaven. Terwijl we wachtten om te beginnen koken, zongen we het liedje van hierboven met hen. Ook toonden we hen foto’s van bij ons thuis en zo konden we heel gemakkelijk en gezellig met hen praten. Toen het deken uitgerold was, konden we beginnen met de voorbereidingen. Enkelen haalden alle steentjes uit de rijst om ze vervolgens in een grote pot te gieten zodat ze gekookt konden worden. Anderen sneden tomaten, ajuinen, wortelen, look, gember, paprika, kool, pilipili, Vervolgens werd ook het vlees in stukken gesneden en gebakken (klaargemaakt zoals stoofvlees). De scouts hakten hout om de vuren mee aan te steken en onze jongens wilden dat graag ook eens proberen. Waarschijnlijk om hun mannelijkheid en hoeveelheid spieren te laten zien aan de anderen.

Terwijl we aan het wachten waren tot het eten klaar was, maakten we samen met de kindjes vriendschapsbandjes. Het was geweldig om de glimlach op hun uitgelaten gezichtjes te zien toen ze hun nieuwe speelgoed uitprobeerden. Tijdens het wachten, hadden we opnieuw de tijd om dieper in gesprek te gaan met de scouts en hen – soms moeilijke - vragen te stellen. Ze waren altijd heel open en ieder van ons voelt dat we meer en meer een familie worden. Ook al hebben ze een totaal andere visie over bepaalde zaken, (zoals homoseksualiteit) toch voelen we dat we elkaar begrijpen.

Toen het eten klaar was, konden we beginnen met het uitdelen. Het was heel chaotisch omdat de mensen allemaal naar ons kwamen en tegelijkertijd eten wilden. Dit is natuurlijk verstaanbaar, maar ook de taalbarrière maakte het voor ons moeilijk om de chaos en het tempo bij te houden. We zagen wel aan hun gezichten dat ze heel dankbaar en blij waren dat we voor hen gekookt hadden. Voor hen voelde het als Kerstmis. Dit deed het gevoel van stress dat we hadden door de chaos wat verminderen. Toen iedereen eten had, schepten we de rest op grote schalen waar we dan samen met de scouts van aten. Ongelooflijk hoe veel deze mensen kunnen eten! Het samen eten versterkte ons gevoel van een familie alleen nog meer. We weten nu al dat we de scouts ongelooflijk hard zullen missen wanneer we terug zijn. Na het eten speelden we een bastketbalmatch met de scouts. Wit tegen zwart! We wilden allemaal winnen. Wat een geweldige ervaring. Wij bleken het sterkst in basket, maar niet in de dancebattle die daarna volgde! Hierna was het tijd om te vertrekken en de mensen een laatste keer te begroeten. David nam ons mee om binnen te kijken in de huisjes en te zien hoe de mensen daar leven. Voor velen van ons was dit heel emotioneel. Zulke armoede kan je je alleen voorstellen als je het met je eigen ogen gezien hebt.

Vandaag was een dag vol tegengestelde gevoelens. Blijdschap door de dankbaarheid van iedereen. Stress door de chaos. Verdriet door de miserabele levensomstandigheden van de mensen hier. Frustratie door onze machteloosheid. Dankbaarheid omdat we dit hebben kunnen meemaken met elkaar. Dankbaar ook dat de scouts en de broeders én Fracarita deze reis voor ons mogelijk maken.

- Natan en Iene

PS1 uit Gent: berichtjes voor de blog gaan moeizaam omdat het internet niet sterk genoeg is voor de website van de blog, daarom logt begeleidster Anneleen in op internet om het naar hier te mailen, ze laat wel weten "we moeten hemel en qqrde bewegen omdqt het zou lukken"; dus het mag ons niet ongerust maken als de volgende dagen enkele keren zonder nieuws zijn...

PS2: zijn jullie ook zo nieuwsgierig hoe die gekookte stenen gesmaakt hebben?

Het is hier ongelofelijk! We kunnen er in België veel van leren.

Eindelijk uitgeslapen! Deze ochtend was het eerste ontbijt in Maendeleo. We waren heel benieuwd naar wat we te eten zouden krijgen. Onze maaltijd bestond uit toastbrood en honing met hele zoete thee. Aan honing zit natuurlijk ook een nadeel…. Wespen. Dit vonden we allemaal een beetje vervelend, maar we kunnen wel zeggen dat het een goed ontbijt was!

Vervolgens was het tijd om nog beter kennis te maken met de leden van de scouts. Dit deden we aan de hand van verschillende spelletjes zoals Chinese voetbal, kat en muis en nog veel meer. Het was super om de leden beter te leren kennen! Af en toe verliep dit nogal moeilijk omdat zowel wij als de leden van de scouts Engels spreken tegen elkaar. We zijn er wel van verwonderd dat de band al zo goed is na slecht twee dagen en dat we al zulke diepe gesprekken hebben terwijl we elkaar nog maar net kennen.

Deze middag trokken we naar de stad om te gaan eten. Een bezoek aan een écht Afrikaans restaurant heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht. We toonden onze fotoboekjes aan de leden van de scouts en konden hen zelfs heel persoonlijke vragen stellen. Er heerst echt een warm gevoel in de groep, geen vraag is te veel. Deze middag kregen we de keuze uit verschillende maaltijden zoals bijvoorbeeld kip met rijst of frietjes, anderen kozen dan weer voor vis (met hoofd) of geit.

Vervolgens trokken we naar Kibirizi, een arm vissersdorpje. Wij hebben met de groep rijst en suiker verdeeld over verschillende gezinnen. Het was een rollercoaster van verschillende emoties: er was zowel plaats voor vreugde, als voor onmacht en medeleven. We werden zelf vrolijk toen we zagen hoe blij de kinderen zijn met een simpele high five. Onmacht voelden we als we zagen in welke situaties deze mensen moeten leven. Het is hard om te beseffen dat er in België zo vaak geklaagd wordt over zaken zoals school, terwijl kinderen hier géén kans maken op onderwijs. Door dat hier te zien, dringt dat nog meer door. Om te zien hoe gelukkig deze mensen zijn met een klein beetje rijst en suiker, daar word je dus ook direct gelukkig van. Het was een fameuze wandeling waarbij we vele kilometers hebben afgelegd onder een brandende zon, maar al bij al viel het nog mee wanneer je de glimlach van de lokale bevolking ziet.

De gevoelens die we deze dag hadden zijn dus heel afwisselend, maar hoe wij worden opgevangen door de scouts is gewoonweg onbeschrijflijk. Deze mensen zijn zo vriendelijk en zo open dat we er in België nog iets van kunnen leren! We kregen de kans om in groep onze gevoelens te verwoorden en zo konden de leden van de scouts de levenssituatie van deze mensen voor ons verduidelijken. Dat vriendschappen zo snel zo sterk kunnen worden is onbegrijpelijk. Er wordt in onze groep geen onderscheid gemaakt tussen blank en zwart waardoor we enkel maar meer naar elkaar kunnen toegroeien.

Vandaag was dus een hele zware, maar mooie dag die nog lang zal nazinderen bij ons allemaal! Alweer een dag in de Afrikaanse wereld, waarbij we opnieuw zagen hoe groot de verschillen zijn tussen ons als Europeanen en Afrikanen en we beseffen dat er nog veel werk aan de winkel is!

Jelke & Céline 

Een eerste berichtje uit Kigoma

Deze avond kon de groep toch nog een email forceren.
Hierbij was ze ons schrijven over vandaag, hun eerste dag te Kigoma, hun eindbestemming:

"Deze ochtend waren we al vroeg uit de veren. Door de Afrikaanse stijl (alles op  het gemakje) was er wat vertraging. Uiteindelijk arriveerde ons busje, één van de unieke busjes die hier rondrijden, een uur later dan afgesproken.
Na onze vermoeiende DERDE vlucht stond ons een verrassing te wachten bij aankomst op de luchthaven van Kigoma. Alle leden van de scouts zorgden voor een warme verwelkoming. De jongste leden hadden een spectaculaire begroeting voorbereid. Daarbij werd aan ieder van ons een sjaaltje heel plechtig overhandigd, waardoor we direct een deel van de scouts werden. In het kleine maar ‘o zo gezellig’ luchthaventje van Kigoma pakten de scouts onze valiezen over, zonder dat onze hulp aanvaard werd. Voor hen was het de waarde hulpvaardigheid die ze nastreven. Wij zijn voor hen hoog bezoek, maar voor ons voelde het als een ongemakkelijke ervaring.

Samen met de scouts vertrokken we naar het Maendeleo Youth Centre. We bewonderden het Afrikaanse uitzicht in Kigoma, dat volgens ons heel wat vertrouwelijker en sfeervoller is dan in Dar es Salaam.
Toegekomen, werden we bestormd met djambo’s (hallo), karibu’s (welkom) en vriendelijke glimlachjes. Een verwelkoming die we nog nooit hadden meegemaakt. Al snel kregen we een rondleiding doorheen het centrum. Alle mensen wilden ons wegwijs maken, woordjes leren en ontmoeten.
Na de uitgebreide rondleiding was het tijd om te eten. Samen met de scouts en de mensen van het centrum hadden we een gezellige maaltijd. De rijst met bonen was beter dan verwacht. We begonnen en sloten af met een typisch lied in Swahili. Toen was het zover, de fotoshoot ging van start, de leden van de scouts wilden samen met ons een paar groepsfoto’s nemen. Uiteindelijk liep het uit op een gezellige namiddag vol spelletjes. Afwisselend Tanzaniaans en Belgisch, zo leerden we elkaar beter kennen.

Na deze toch wel vermoeiende dag installeerden we ons op onze gezellige maar kleine kamer. Het was een dag om nooit te vergeten!"

Febe, Marte en Marie

Nog een voetnoot voor bezorgde ouders: Anneleen mailde "Sorry voor de internetproblemen. heb net qfgesproken dqt ik ongeveer elke dqg lqngs aqualodge zal passeren voor blog. hier alles ok, weer super onthaald!"
Anneleen typt duidelijk op een QWERTY-toetsenbord... We zien wel of ze elke avond op het web geraakt.

Een berichtje over hun eerste dag in Dar Es Salaam

Deze avond kon de groep toch nog een email forceren.

Hieronder wat ze schreven over gisteren, hun eerste dag in Afrika, toen in Dar Es Salaam:

"Onze eerste echte dag in Tanzania zit er al op! Het was meteen al een mooie dag. Aangezien we pas om 5u arriveerden op onze eerste slaapplaats na onze lange vlucht, sliepen we even uit tot 12u. Om 13u gingen we eten in het plaatselijke restaurant. Het eten was er dik in orde! Kip met rauwe groentjes en rijst of frietjes. En dat alles voor slechts drie euro per persoon (drinken inbegrepen)! Dat kwam neer op 61200 shilling.

Daarna wilden we graag naar het strand in de buurt gaan, maar dat was buiten de Afrikaanse “à l’aise” gerekend… Broeder Elbert had ons niet goed begrepen gisteren, waardoor het busje niet meer ter beschikking was. Hij kon voor ons twee auto’s regelen. Dat kostte natuurlijk wel geld en dat hadden we niet meer, of toch geen Tanzaniaanse shilling, en dat op een zondag! Er werd het één en ander geregeld en wij speelden in tussentijd wat kleine spelletjes. Na lang wachten konden we vertrekken naar het strand, spannend! Toen we naderden, gingen alle ogen onze richting uit. We beslisten om toch maar onze T-shirt aan te houden tijdens het zwemmen. Daarna wandelden we even rond. Er was veel commotie een eindje verderop waar er een geldspel aan de gang was. Nog wat verder stond een groepje jongeren Afrikaanse muziek te maken met stemgeluiden en door te knippen met de vingers. Ze nodigden ons uit om mee te knippen. Ze wilden ons er zelfs geld voor geven!

We werden voortdurend tegengehouden om te poseren. Smartphones werden bovengehaald en er werden selfies genomen. En als één iemand het vroeg, volgden er velen. We voelden ons net BV’s!

Het gaf ons wel een raar gevoel. We werden echt wel bekeken. Voor hen waren wij speciaal. Ook toen wij bij ons vertrek van het strand een foto trokken en één iemand vroeg om erbij te komen staan, werden we overrompeld door een hele hoop mensen. We moesten wel zeggen dat we gingen vertrekken of ze zouden ons blijven vragen om foto’s. We kunnen met de hele groep besluiten dat we overrompeld werden door de aandacht. Het voelde nogal vreemd aan, maar uiteindelijk was het wel heel leerzaam.

Aan onze chauffeurs vroegen we om ons af te zetten aan een (Afrikaans) restaurant. We kwamen terecht in de KFC. Dat was niet echt de bedoeling… Dan maar de Subway!

Het was ondertussen al donker en we vertrokken naar onze slaapplaats. Hobbelige baantjes worden al een gewoonte.

Toen we aankwamen, hoorden we overal sirenes nadat we een zware val hadden gehoord. Een vrachtwagen had zijn bocht gemist. Zijn container was halverwege blijven hangen aan de baan en de cabine was van de brug gevallen. In Europa zou de hele baan eronder worden afgezet, voor het geval dat de hele container naar beneden zou storten. Hier gebeurde er opmerkelijk weinig. Er werd gezocht naar een man in de cabine, maar de andere auto’s reden gewoon verder op de baan eronder.

Zo staan we er maar weer bij stil hoeveel verschillen er zijn…"

Diete

De groep stuurde ook nog een foto, vermoedelijk van op één van de luchthavens op de heenreis:

Aangekomen in Kigoma

Deze avond kregen we een berichtje uit Kigoma:
"We zijn ongelofelijk goed ontvangen in Maendeleo door de bewoners en de scouts! Hier wel internetproblemen momenteel. We zien wanneer we eens op de blog kunnen."
Kan het Afrikaanser: een geweldig onthaal en geen internet. Welkom jongens en meisjes! Maak er iets geweldigs van op jullie inleefreis.
Van zodra meer nieuws, zetten we het op de blog.

Een eerste dag onder de Afrikaanse zon

Vanavond een berichtje gekregen van de groep. Internet lukt niet, maar ze beloven zodra dat kan een verslagje op deze blog.

Nu beperkten ze zich tot het laten weten dat ze een heel zinvolle uitwisseling hadden met de groep en dat het uitstapje in de late namiddag naar het strand een hele ervaring was. De eerste keer écht zélf "de andere" zijn en veel bekijks krijgen... Zoals ze lieten weten: 'we waren de attractie van de dag'. Een verrassende belevenis, alleen omwille van hun huidskleur. Deze avond hadden ze nog een reflectiemoment en morgenochtend neemt de groep de binnenlandse vlucht naar het verre Kigoma. Begeleider Stan liet ook weten: "het Afrikaanse tempo en polé polé is de groep al goed merkbaar geworden, ze krijgen het nog wel onder de knie!".

Een dagje acclimatiseren in Dar Es Salaam

We kregen een berichtje dat de groep goed is aangekomen in Dar Es Salaam. De groep blijft vandaag een dagje acclimatiseren in deze stad alvorens morgen door te vliegen naar Kigoma (ongetwijfeld een prachtige vlucht over het binnenland).

Voor deze voormiddag en de vroege namiddag heeft de begeleiding nog wat inhoudelijke workshops voorbereid en worden de afspraken nog eens goed herhaald. 's Namiddags zouden ze even gaan zwemmen (dat moet je toch éénmaal in je leven in de Indische Oceaan gedaan hebben) om dan in de vooravond terug te keren naar hun overnachtingsplaats. Benieuwd of ze deze avond of morgen op het net kunnen voor een berichtje, anders krijgen we wellicht een SMS'je dat dan op de blog komt. Als dat niet lukt, dan troosten we ons met de gedachte: geen nieuws is goed nieuws.

Onderweg van Istanbul naar Dar Es Salaam

Na een veilige vlucht is de groep aangekomen te Istanbul. Daar waren ze in transit voor de reis naar Afrika.

Op het Ataturk International Airport was het even wachten. Het vliegtuig dat zij moesten nemen had een uurtje vertraging.

Maar momenteel hangen ze in de lucht op weg naar Dar Es Salaam. Op dit moment zijn ze net de grens tussen Egypte en Soedan overgevlogen.

Rond 3 uur deze nacht lokale tijd worden ze in Dar Es Salaam Julius Nyerere International Airport verwacht. Daar zullen de lokale Broeders van Liefde hen opwachten en hun naar het logement brengen. Slaapwel!

De Warafiki 2016 zijn vertrokken!

Deze morgen stond een nieuwe groep Warafiki op de luchthaven van Zaventem. De echte start van een groot avontuur! Zenuwachtige ouders werden gerustgesteld, traantjes weggepinkt en een laatste groepsfoto genomen. Africa here we come!

Naast de eigen bagage had de groep ook 12 extra valiezen en kartons mee met materiaal voor de te bezoeken projecten in Kigoma, Kasaka en Marumba. De jongeren gaan immers niet op safari, maar twee weken inleven in een jeugdcentrum voor straatkinderen in Tanzania. Dank aan papa Yvan die ons hielp de meer dan een kwart ton hulpgoederen op de luchthaven te krijgen: medicijnen, ziekenhuismateriaal, didactische materiaal, scoutsmateriaal, voetballen,...

Met een twintigtal minuten vertraging was het toestel tegen de middag in de lucht. Eerste bestemming: Istanbul voor een transit. 't Wordt een lange dag en nacht op het vliegtuig, maar daarna is de rust voorbij!

We wensen de groep een goeie reis! Hun namen vind je in het vorige bericht op deze blog en hun belevenissen kunnen we straks eveneens volgen op deze blog.

Maendeleo: we are ready!!!

Nu de examens achter de rug zijn, wordt het spannend aftellen tot het vertrek op zaterdag 9 juli.
Gisteren kwamen we samen met de ouders nog een keer bij elkaar om de allerlaatste afspraken te maken. Nu moet écht alles duidelijk zijn voor de voorbereiding.

En dat bleek het geval! Ook aan enthousiasme was er geen gebrek! De groep wou meteen kunnen vertrekken. De jongeren waren bovendien al vroeger die dag onder elkaar samengekomen om acties voor het Maendeleo jeugdcentrum te Kigoma in Tanzania voor te bereiden voor dit najaar.



Dit jaar zijn als deelnemers van de partij: Jelke De Buck (Zelzate, Sint-Laurensinstituut), Marie Decat (Tielt, De Bron), Iene Demeyer (Aalter, Emmaüsinstituut), Céline De Waele (Zelzate, Sint-Laurensinstituut), Jolan Franssen (Tessenderlo, Heilig Hart Instituut), Diete Loobuyck (Aalter, Emmaüsinstituut), Marte Martens (Aalter, Emmauüsinstituut), Febe Van Avermaet (Gent, St-Paulusinstituut), Dahlia Van De Velde (Zelzate, Sint-Laurensinstituut) en Natan Vermeersch (Zomergem, St-Lutgardis)
De begeleiding wordt opgenomen door Anneleen Verheyen (Leopoldsburg, St-Michiel Bovenbouw) en Stan De Lobel (Roeselare, OC St-Idesbald)


Nu wordt er vol spanning afgeteld tot zaterdagmorgen!

Het tweede voorbereidingsweekend zit er op. We leerden elkaar nog beter kennen en vormen al een hechte groep, zonder twijfel zal dit goed van pas komen in Afrika, want vriendschap is toch wel heel belangrijk. We kregen concrete afspraken en informatie over de inleefreis en als het aan ons lag, zaten we nu al op het vliegtuig richting Tanzania. Beetje bij beetje, door alle nodige voorbereidingen komen we dichter bij onze reis voor het leven, want het zal een heuse ervaring zijn.

Toen we aankwamen, wachtte Anneleen en Stan een verrassing. Broeder Marc, die normaal in Tanzania verblijft was in Gent. Het werd een hartelijk weerzien voor hen. En broeder Marc heeft ons wat verteld over zijn leven en werk in Tanzania. Daarna vulden we gezamenlijk onze visumaanvraag in voor Tanzania. En later op de dag kregen we bezoek van Jan van Fracarita die ons over de verschillen tussen België en Tanzania vertelde.  We kregen een rondleiding in de psychiatrie door Guido De Geyter en er kwam ook een Belgisch-Tanzaniaans koppel, Sandra en Joshua, op bezoek, op wie we al onze vragen konden afvuren. Tussendoor maakten we tijd voor de groepssfeer door spelletjes te spelen, te dromen over onze reis of gezellig samen Turkse pizza te eten. Het was een fantastisch weekend met een groep mensen die allemaal het hart op de juiste plaats hebben en ik kijk al uit naar de volgende bijeenkomst, want zo komt 9juli steeds dichter bij...

Een nieuw avontuur gestart - inleefreis 2016
5 maart rond 11uur – domein van Sint-Ferdinand Lummen. 10 jongeren stonden gepakt en gezakt klaar voor een eerste weekend voorbereiding op iets dat wellicht hun leven sterk zal beïnvloeden, hun inleefreis naar Tanzania in de zomer van 2016. 8 meisjes en zelfs 2 jongens zijn het dit jaar. Tijdens dit weekend maakten ze kennis met elkaar en met hun twee begeleiders, Anneleen en Stan.

Kennismaken deden ze door verschillende oefeningen waarbij het belangrijk was dat ze hun plaats in de groep vonden en waarbij ze elkaar leerden vertrouwen. Het herfstige weer hield hen niet tegen om enkele van deze spelletjes buiten te doen. Een aantal van deze oefeningen werd ook gefilmd. Dat hielp om achteraf te reflecteren over hun plaats in de groep.

’s Avonds deelden ze hun bekommernissen en verwachtingen over de inleefreis. Dit gebeurde gezellig, in de zetel met zelfgemaakte lekkernijen. Daarna was broeder René van Tichelt te gast om zijn levensverhaal te doen. Broeder van Liefde zijn anno 2016 wat betekent dat?  Daarbij ging hij geen enkele vraag van de jongeren uit de weg. Het werd een interessante avond.

Zondagochtend, na het ontbijt, bracht de groep een bezoekje aan de boerderij De Winning. Valentijn, die op de boerderij werkt, bracht de jongeren van de koeienstal, naar de kinderboerderij en van de grote landbouwmachines naar de boerenpaarden. Als laatste werd de schapenstal bezocht en daar mochten de jongeren enkele pasgeboren lammetjes vasthouden. Dat werd uiteraard enthousiast onthaald.

Ook oud-begeleider Jo Nijs vertelde die ochtend over zijn ervaringen met Tanzania en het Maendeleocentrum. De jongeren hingen aan zijn lippen.

Daarna was het de hoogste tijd om enkele praktische zaken te overlopen die horen bij het maken van een inleefreis; internationaal paspoort aanvragen, vaccinaties, bagagelijst …

Voor ze terug naar huis trokken waren de Warafiki-in-spe uitgenodigd bij de broeders in het klooster voor een heerlijke maaltijd en een leuke babbel. In september zijn ze opnieuw te gast in dit huis, dan om hun verhaal te doen over de inleefreis!

Deelnemers:

Jelcke de Buck (zelzate), Marie Decat (Tielt), Iene Demeyer (Aalter), Céline De Waele (Zelzate), Jolan Franssen (Tessenderlo), Diete Loobuyck (Aalter), Marte Martens (Aalter), Dahlia van de Velde (Zelzate), Natan Vermeersch (Zomergem)