Na een slechte
nacht met de vorige dagen in onze gedachten stonden wij op. Het was een mooie
ochtend. Tijdens het ontbijt zat de tafel vol wespen met indigestie. Daarna
vertrokken we naar het marktje om rijst te kopen voor Sanganiwa B (het
weeshuis). We wisten niet waar we ons moesten aan verwachten door de vele
dingen die we de voorbije dagen gezien hadden.
Na een kort tochtje in een
overvolle Daladala zijn we aangekomen in het weeshuis. De kinderen stonden aan
de tralies van de ramen naar ons te kijken. Het gaf ons eerder het gevoel van
een gevangenis dan van een weeshuis. Na een korte introductie met de
leerkrachten zijn we de klaslokalen ingetrokken. Het rare was dat er niet
altijd een leerkracht aanwezig was en dat ik moest lesgeven. Dat was wel een toffe
ervaring. Ook werd niet elke leerling even goed begeleid en in sommige klassen
zelfs helemaal niet. Het niveau van de leerkrachten was ook ondermaats. Het
werk dat ze doen is natuurlijk wel heel goed en belangrijk maar er is nog veel
plaats voor verbetering. Na een korte les Engels en wiskunde gingen we allemaal
naar buiten om te dansen en te zingen. Het enthousiasme bij de kinderen was
zeer groot en iedereen deed mee. Het was een beetje raar om te zien dat
kinderen zonder ouders en vaak zonder familie of verblijfplaats zo gelukkig
kunnen zijn. Daar kunnen we nog iets van leren. Toen zei de zuster dat ze zo
blij waren en zo aanhankelijk omdat ze door ons bezoek hoop kregen op
verbetering, omdat er toch nog iemand om hun gaf. Het weggaan daar was minder emotioneel
omdat we zagen dat het weeshuis toch in een betere staat was dan de dingen die
wij gezien hebben de vorige dagen.
Als middagmaal
hebben we een hele hoop bananen en een watermeloen gekocht en daarna gingen we
samen met een scoutslid en een andere Warafiki naar het gastgezin. Ik was samen
met Febe naar het huis van Christina gegaan. Een super vriendelijke familie met
geweldige kookkunsten. Toen wij daar aankwamen, was het eten al klaar en we
konden direct aanvallen. Na een leuke film wandelden we naar het Tanganyka
meer. Christina zong de hele tijd voor ons omdat ze zo gelukkig was dat we bij
haar waren. Ze heeft een ongelofelijk mooie stem. Dahlia ging met Marthe naar Lightness. Daar
aten ze een lekkere spaghetti met suiker. Die hadden ze trouwens zelf
klaargemaakt. Lightness kwam niets te kort maar luxueus kan je haar huis niet
noemen. Maar in welke familie je ook terechtkwam, je had altijd een
welkomstgevoel.
Het is niet
hoeveel je hebt maar hoeveel dat je deelt.
Na deze geweldige
namiddag begon de wandeling terug naar het centrum.
Jolan en Dahlia
