De Warafiki vertellen hun verhaal

 

In oktober en begin november trokken onze Warafiki wa Maendeleo (= vrienden van het Maendeleo jeugdcentrum) door het Vlaamse land om hun verhaal te brengen over hun bijzondere ervaringen in Tanzania. Vele vrienden, familieleden, klasgenoten en andere geïnteresseerden kwamen in Leopoldsburg en in Gent luisteren hoe de jongeren hun inleefreis deze zomer hebben beleefd.

Zelfgemaakte lekkernijen werden aan de man en vrouw gebracht ten voordele van het jeugdcentrum en ook de veilingen van enkele orginele made-in-Tanzania producten, souvenirs en hebbedingetjes bracht een flinke stuiver op. Hoedje af voor onze Warafiki en de vele enthousiaste vrijwilligers die er telkens weer een grandioze avond van maakten. Asante!

Foto's getuigenisavonden:

Gent

Leopoldsburg

Wil je graag de financiële actie van de Warafiki ondersteunen?
Alle nodige informatie hiervoor vind je in de folder en het bijhorende invulformulier

Welkom op onze Getuigenisavonden

Op woensdagavond 24 oktober (Leopoldsburg) en 7 november (Gent), brengen onze inleefreizigers getuigenisavonden over hun impressies en belevenissen tijdens hun beklijvende reis.

Als Warafiki wa Maendeleo (= vrienden van het jeugdcentrum Maendeleo) willen ze graag hun ervaringen delen met vrienden, familieleden, buren, klasgenoten en andere geïnteresseerden. De opbrengst van de getuigenisavonden gaat integraal naar het Maendeleo Jeugdcentrum.

Kaarten (student: € 4 in vvk en gewoon: € 6 in vvk) zijn te koop via de inleefreizigers zelf, via Caraes (mail naar inleefreis.maendeleo@fracarita.org) of via de avondkassa (student: € 5 aan de kassa en gewoon: € 8 aan de kassa).

Welkom vanaf 19u voor een hapje en een drankje en vanaf 19u30 voor de getuigenis.

Download de affiche voor praktische info over de getuigenisavonden:
Affiche Getuigenisavonden

Geslaagd verwerkingsweekend

Het afgelopen weekend kwamen onze Warafiki opnieuw samen om bij een lach en een traan na te praten over hun belevenissen. Er werd tijd gemaakt om bij te praten en om te vertellen over reacties van vrienden, familie, leerkrachten en medeleerlingen. Daarnaast moesten ook de getuigenisavonden voorbereid worden.
En dat namen onze Warafiki meer dan serieus. Er werd gesleuteld aan de powerpointpresentatie tot diep in de nacht.  Gelukkige waren we zondag uitgenodigd bij broeder René Van Tichelt en de zijnen voor een heerlijke maaltijd. Maar vooraleer we mochten aanschuiven, deden we bij de broeders een generale repetitie van ons verhaal. Het mag gezegd, onze Warafiki hebben het goed gedaan. Dat belooft voor de getuigenisavonden.

En ze zijn gemotiveerd, die inleefreizigers van dit jaar. Ze houden twee getuigenisavonden, nl. 24 oktober in Leopoldsburg en 7 november in Gent.

Verdere info volgt maar bij deze zijn jullie allemaal van harte uitgenodigd om naar dit boeiende en beklijvende verhaal te komen luisteren.

Op de foto: ons afscheidsmoment deze zomer met de scouts in Kigoma

Thuis na een heel intense ervaring

Na een vlucht van meer dan 11 uur kwamen onze Warafiki deze ochtend veilig en wel aan in Zaventem. Hun fanclub (ouders, broers, zussen, vrienden en vriendinnen) stond hen enthousiast op te wachten met spandoeken, T-shirts, ballonnen én …  gebak! Met kleine oogjes, maar vol enthousiasme, kwamen de eerste reisimpressies al snel naar boven.

Op woensdag 22 augustus komen de inleefreizigers al een eerste keer opnieuw samen om wat bij te babbelen en de vele ervaringen een plaatsje te geven.

Hou deze site zeker in de gaten. Binnenkort plaatsen we een link naar een heleboel foto's en laten we je meer weten over de geplande acties van de groep ten voordele van hun leeftijdsgenoten in Tanzania.

Goed vertrokken

Vanavond kregen we het volgende berichtje van onze Warafiki: "We zitten op het vliegtuig. We vertrekken dus op tijd. Vandaag hebben we nog een intensief programma afgewerkt. Moe maar heel tevreden!"
Naar alle verwachtingen zullen onze inleefreizigers dus morgen op tijd landen in Zaventem. Home sweet home!

Aangekomen in Bujumbura

Deze avond kregen we een SMS'je in Gent waarin de groep laat weten dat ze na een lange reis over de weg goed zijn aangekomen in de Burundese hoofdstad Bujumbura. Na de eentonige maaltijden in Tanzania, deden ze zich nu tegoed aan "frietjes, kroketjes, pizza, vis". Er werd tevens tijd genomen om samen even terug te blikken op de voorbije dagen.

Vrijdag 10 augustus: Bangwe (en afscheid van de scouts)

Vandaag stonden we op met de gedachte dat het vandaag de laatste dag in Maendeleo is, wat niet zo’n toffe gedachte was. We moesten dan  ook al zo veel mogelijk onze valiezen klaarmaken, wat het besef dat we morgen vertrekken alleen maar groter maakte.                                                                                                        

Als laatste Tanzaniaanse uitstap zijn we naar Bangwe geweest, een project voor mentale gehandicapten. Na een wandeling van 45 minuten kregen we een warm welkom en een dikke knuffel van de vele kindjes. Al snel werd de koffer met al het meegebracht materiaal uitgehaald en konden we beginnen spelen. Kleuren, puzzelen, dansen, springtouwen en zoveel meer!

De kindjes waren enorm enthousiast en samen maakten we veel plezier. Voor we het wisten was het al tijd voor het middagmaal. Rijst, bonen en groentjes waren geen verassing. Na de afwas deelden we nog ballonnen uit die met veel enthousiasme werden onthaald. Na de groepsfoto zijn we terug gekeerd naar Maendeleo en de zon heeft ons niet gespaard. Terwijl het hier gisteren zo regenende, is het hier vandaag precies de woestijn!

 Voor sommigen was de confrontatie met kinderen met een handicap onwennig, voor anderen werd ons dagje Bangwe een topdag. Met een krop in de keel namen we afscheid.

Straks nemen we met pijn in het hart afscheid van de scouts. Vanavond is er nog bungalow waarvoor we speciaal een liedje hebben geschreven!

Inke en Florien

Noot van Machteld en Alex: als er vanavond nog tijd is, bloggen we nog eenmaal. Zoniet werd dit ons laatste blogbericht voor we terug in België zijn. We sturen sowieso wel een sms-je naar Caraes, dat dan door Benjamin op de blog wordt gezet. Zo blijft iedereen op de hoogte van ons reilen en zeilen.

Donderdag 9 augustus: Newman Highschool

Na een lange, vemoeiende rit van Marumba naar Kigoma deed het zwemmen extra deugd. Enkele scouts konden niet goed zwemmen dus we hebben hen dit proberen leren. Nadat we het rode stof van ons geschrobd hadden, waren we fris om Broeder Stan te ontmoeten. We kregen daar vis, frietjes, erwtjes, ... een vleugje België? Broeder Stan is een man met enorm veel levenservaring en wij hadden de eer om naar zijn levensverhaal te luisteren. Hij wist ons enorm te boeien dus waren we enkele uren muisstil (wie meer wil horen, moet zeker en vast naar onze getuigenisavond komen). Het werd al vlug laat zodat het tijd werd om te slapen.

Donderdag

Onze wekker ging vroeg af. Je kan ons wel gek verklaren dat we in de vakantie naar school gaan; Secondary School Newman Highschool. We hadden er enorm hard naar uitgekeken, maar wisten niet dat de leerlingen examens zouden hebben. Uiteindelijk konden we er niet veel doen, na een uitgebreide rondleiding hadden enkele meisjes wel eventjes de tijd om hun boeken te laten vallen om met ons te praten. Daarna genoten we van een heerlijke maaltijd in de communauteit, verbonden aan de school en was het tijd om terug te keren naar Maendeleo. We namen wat extra centjes mee om enkele souvenirtjes in de wacht te slepen in de school van Hope of the Nation, waar jonge meisjes een naaiateliertje runnen en mooie tasjes, schorten, pennenzakken, … te koop aanbieden.

Weetje van de dag: hier in Tanzania bestaat ook typisch Belgisch rotweer!

Jolien en Emma

Maandag - woensdag: naar Marumba en terug

Noot van Alex en Machteld: Internet werkt terug !!! Dus we kunnen terug bloggen ...

Maandagmorgen zouden we oorspronkelijk om 9u15 vertrekken naar Marumba. Intussen zijn we al helemaal vertrouwd met het Afrikaanse ritme en tijdsbesef en we wisten dat het zeker een uurtje later zou zijn (natuurlijk kregen we gelijk). Tijdens onze rit naar Marumba ondervonden we hoe corrupt de politie hier is (bij politiecontrole blijven ze zoeken naar een reden om ons te laten betalen – deze keer was het vignet van chauffeur Babu niet in orde). Na 1uur en 45 minuten rijden schakelden we over van de asfaltweg naar een zéér rode stoffige weg, waarover we ook een dik uurtje reden. Toen we dachten dat het niet erger kon trokken we de bergen in; we schommelden letterlijk van links naar rechts en dat in een overvolle jeep. Je kan wel begrijpen dat niet iedereen even lekker in Marumba aankwam. De Afrikaanse gastvrije ontvangst voorzag ons van een soort pannenkoekje (chiabata), overheerlijk na een week rijst/bonen/ugali. Broeder Marc gaf ons een rondleiding in het hospitaal voor psychiatrische patiënten en in de prachtige natuur. Toen was het tijd voor het late (zo rond 15 uur) middagmaal. Onze maag moest echt wennen aan het eten: rauwe groenten, aardappelen, kip, rijst, wortels… Na een korte wandeling kwam er een koor optreden (ter ere van ons, maar vooral ter ere van broeder Marc die zaterdag naar Ethiopië vertrekt): we lachten, zongen en dansten mee. Het frisdrankje van broeder Wellaert heeft ons die avond ontzettend gesmaakt. Het avondmaal was ontzettend uitgebreid en overheerlijk. Marumba ligt op 1800 meter hoogte dat is de reden waarom het s ’avonds afkoelt, we geen deet nodig hadden maar wel een pull.

‘s Morgens werden we gewekt door het kraaien van verschillende hanen. We waren allemaal blij dat we die nacht eens goed hadden geslapen want anders worden we door het lawaai al om 5/6 uur soms wakker. Ons ontbijt bestond uit heerlijke boterhammen met confituur. In de voormiddag hielpen we met het verplaatsen van 8000 stenen die wel 10 keer groter zijn dan in België. Na het zware en vuile werk (we hingen immers vol met rood stof) wasten we ons en stond er weer een overheerlijke maaltijd voor ons klaar. In de namiddag hadden we de keuze om eventjes op ons gemak te zitten of een wandeling te maken door het dorp. Broeder Wellaert trok samen met ons en zijn splinternieuwe jeep de bergen in om ons te laten kennismaken met het hemelse landschap van Afrika. Die avond genoten we van ons laatste smakelijke avondmaal in Marumba. De getuigenis van broeder Marc zijn levensloop vonden we zeer boeiend. We bewonderen en respecteren deze man. Na een goede nachtrust in Marumba aten we nog eens lekker ontbijt (met de pannenkoeken). Zo vertrokken we terug naar Maendeleo centrum in Kigoma. Toen we hier aankwamen, hadden we een nieuw mooi rood kleurtje. Nu gaan we nog zwemmen om het stof van onze huid te weken. Deze avond gaan we eten bij broeder Stan en vertelt hij ons zijn levensloop.

Justine en Cassandra

Terug in Kigoma

Deze avond kregen we te Gent een SMS'je dat meldt dat de groep terug is in Kigoma. Maar ze schrijven ook: "In Maendeleo internet kapot". Grote kans dus dat ze zelf niets op deze blog kunnen zetten vandaag of morgen. Maar... geen nieuws is goed nieuws!

Avonturen in Marumba

Vandaag te Gent een SMS'je gekregen dat begint met: "Gstrn vrgtn SMSen". Tsja, uit het oog is uit het hart... Of het was een test voor de stressbestendigheid van overbezorgde ouders.
Ze melden ook meteen de reden: "Gistrnavnd afschfst vr br marc". De groep is namelijk momenteel in het plattelandsdorp Marumba. Daar is de Vlaamse broeder-missionaris Marc aan het werk en hij vertrekt deze week naar een nieuwe missiepost in Ethiopië. Elk jaar was voor Broeder Marc het bezoek van de Inleefreizigers een hoogtepunt en deze keer heeft hij de groep laten delen in zijn afscheidsfeest. Wie Broeder Marc kent, weet dat hij een fantastische man en broeder is, die veel voor ons betekent. Het is een eer voor de begeleiding en ook voor de nieuwe Warafiki dat hij zijn afscheid en zijn afscheidsfeest heeft laten wachten tot de groep ter plaatse was!
Het berichtje meldt ook over vandaag: "Gnieten vn rust, eten + mooie natuur. Vnmrg zware arbeid. Nu wndlng. Straks tocht in natuur met pickup! Iedrn superok!" Deze tekst hoeft weinig uitleg of misschien toch nog meegeven dat de 'zware arbeid' simpelweg één voormiddag werken op het veld was, zoals de Afrikanen dat elke dag doen.
Wij hebben alvast de indruk uit de SMS dat de drie dagen Marumba opnieuw een voltreffer zijn op Inleefreis.

Zondag 5 augustus: het Maendeleocentrum

Vandaag hebben Alex en Machteld ons gelukkig gemaakt door ons tot half negen te laten slapen. Bij ons ontbijt kregen we dit keer een lekker eitje geserveerd bij ons brood. Nadat we ons klaar hadden gemaakt, hebben we een korte wandeling gemaakt naar de kerk. De mis duurde 2 uur lang. Interessant kon je het niet echt noemen want van Swahili verstaan we niet veel maar het koor zorgde wel voor een leuke sfeer. Knielen, zitten, rechtstaan: het was de moeite waard. Daarna hebben we het gewaagd om onze eigen kleren te wassen. We hadden wat water en een stukje zeep, daar moesten we het mee doen. Maar het bleek dat de kleine kindjes het zeker dubbel zo goed konden als wij… Hopelijk hebben we een mooi resultaat (kuch, kuch). Na het middagmaal (rijst met bonen) hebben we de voorbije week geëvalueerd en hebben we al onze gedachten eens op tafel gesmeten. Daarna verzamelden we onder het afdak met de kleinste jongens uit het Maendeleocentrum en hebben we gekleurd, geverfd, met palletjes gespeeld, gepuzzeld… Om 16u30 kwamen de scouts aan in Maendeleo en samen met hen hebben we daarna nog kringspelletjes gespeeld, de sfeer zat er goed in. Daarna hebben we nog wat gebabbeld en geschreven in ons persoonlijk boekje. Toen was het avondeten: rijst, soort spinazie (maar viezer) en nog wat kleine visjes (met kop en al). We kregen zelfs een dessert: watermeloen. De vermoeidheid begint nu wel te wegen. We zullen blij zijn als we een keer in stilte kunnen slapen zonder al dat ‘vrolijk opstaan’ om 5u in de ochtend.

P.S.: Gisterenavond hadden we bungalow. Elke zaterdagavond worden tafels opzij geschoven en op allerlei manieren door de bewoners sfeer gemaakt: zingen, dansen, grapjes, … De sfeer zat er goed in en we hebben genoten van ons eerste frisdrankje op inleefreis. We hebben veel gedanst , gelachen en gezongen. Vrijdag is het misschien opnieuw bungalow, we kijken er naar uit!

Inke en Cassandra

Noot van Alex en Machteld: Zoals jullie ongetwijfeld al gezien hebben lukt het intussen wel om foto’s te downloaden. Voortaan proberen we elk bericht van foto te voorzien (als internet en computer meewerken …). Ook bij vorige berichten vinden jullie intussen een foto. Dus: wie nieuwsgierig is, blader even terug.

Morgen vertrekken we naar Marumba. Daar verblijven we tot woensdagnamiddag. Het is niet zeker dat we daar kunnen bloggen, maar we sturen sowiso een sms-je naar het hoofdkwartier van Caraes. Woensdagavond maken zeker weer werk van de blog.

Zaterdag 4 augustus: Jacobson's beach - een dagje ontspanning en reflectie

Vanmorgen stonden we op met de gedachte dat we ons vandaag eindelijk konden wassen, heerlijk (we hebben hier wel een ‘douche’, maar …)! We hebben vandaag genoten van een luilekker dagje. Voor het eerst ontbeten we samen met alle bewoners van Maendeleo. Na het ontbijtje ontdekten we de drukke markt met de nauwe gangetjes. We kochten fruit, brood en overheerlijke confituur. Zo waren we klaar om naar Aqua Lodge te stappen. Daar konden we ons snorkelmateriaal bijeenzoeken in het kantoortje van Georges, onze gids voor vandaag. Na het gewoonlijke ‘even wachten’, trokken we naar de boot die ons naar een afgelegen strandje bracht. Eerst maakten we nog een stop om midden in het meer te kunnen snorkelen. We zagen allerlei kleine en grote visjes terwijl we genoten van het warme, deugddoende water. Eens aangekomen aan het afgelegen strandje, zagen we toch enkele Amerikaanse toeristen. Eerlijk gezegd waren we toch wel geïrriteerd door hun manier van doen. Grappig hoe Afrika ons al helemaal te pakken heeft. Daar genoten we van een heel dagje zon, ananas, chillen en we haalden ook heel wat schrijfwerk in. Toen de zon begon te zakken, kwam het hoogtepunt van deze week: WE KONDEN ONS WASSEN! En wat genoten we daarvan! (Sommigen wasten wel drie maal hun haar!!)  Toen werd het al gauw tijd om terug te gaan. De terugrit was erg avontuurlijk met de wilde golven.

We hebben deze blog voor het avondeten gemaakt aangezien er vanavond bungalow is. We weten nog niet wat ons te wachten staat, maar we kijken er enorm naar uit. Morgen daarover meer!

Emma en Amélie

Vrijdag 3 augustus: Sanganigwa B en bezoek aan de gastfamilies

Onze dag startte met de dagelijkse luidruchtige vrolijkheid van iedereen hier in het Maendeleo Centrum die al om 6u wakker is.

We hebben Sanganigwa B bezocht, een project voor weeskinderen.  De tocht duurde ongeveer een uurtje te voet, maar gelukkig was er een koel briesje dat zorgde voor wat verfrissing in het warme weer.  Blijkbaar waren er veel positieve veranderingen in vergelijking met enkele jaren terug, wat heel tof was om te horen! Hoewel daar nog steeds verbetering mag komen… Op een pleintje naast het centrum hebben we spelletjes gespeeld met de grote bende kinderen. De zon was fel, maar het was absoluut de moeite waard! Sommigen van de kindjes waren aan het gieren van ’t lachen met hele simpele spelletjes, wat je echt wel iets doet.

Onze tocht werd verder gezet met een pauze langs de markt waar we een heerlijke ananas aten. Volledig zoals ananas moet smaken, hmm heerlijk! We hebben onze bende in kleine groepjes verdeeld zodat we op die manier op bezoek konden gaan bij enkele leden van de Scouts, wat absoluut een grote eer was. Ze deden hun uiterste best om ons volledig in de watten te leggen, en ’t was geslaagd! We werden warm ontvangen en aten heel goed. Sommigen gingen zwemmen in het meer (wat echt echt enorm deugd deed) en anderen speelden spelletjes met de familie. Een lange tocht bracht ons terug in het Maendeleo Centrum waar we allemaal voldaan toekwamen. Je brengt wel sympathie op voor de Scouts als je weet dat zij deze lange tocht iedere dag stappen speciaal voor ons! ’t Was absoluut een geslaagde dag waardoor we goed zullen slapen!

Jolien en Florien

Vrijdag 3 augustus

21u53 In Gent kregen we net een berichtje via SMS dat de Warafiki niet op het internet geraken. Ze melden dat alles prima verloopt en dat ze de blog aanvullen van zodra hun programma én internetverbinding eens matchen.

Donderdag 2 augustus: Cilabu

Deze morgen stonden we op met volle moed. Met redelijk wat muggenbeten(bij de ene al wat groter dan bij de andere) begonnen we aan het ontbijt. Na het lange wachten bij de markt zijn we met een zwaar geladen ‘pick-up-taxi’ vol Warafiki, scouts en goederen (rijst, kruiden, vlees, water…) vertrokken naar Cilabu, een leprozerie. Na een paar uur waarin we 3 houtvuren klaarmaakten, 35 kg.! rijst kuisten (= steentjes uitsorteren) , groenten en vlees sneden… konden we eindelijk het eten (rijst, kool en vlees in een tomatensausje)  verdelen onder de melaatsen, bejaarden en kinderen die daar (over)leven.  Tijdens het wachten speelden we met de kindjes, die heel enthousiast waren. We brachten heel wat spelletjes, palletjes, ballen, … uit België mee. Vandaag hebben we deze voor het eerst kunnen gebruiken. Echt wel fijn!  Dankzij de scouts (zij leverden vooral het harde werk – wij houden het niet langer dan 5 minuten uit om in de gigantische kommen te roeren: de rook bijt immers in je ogen en het is snikheet) genoten we van een lekkere maaltijd(één van de betere tot nu toe). De mensen van Cilabu (en wij!) waren dankbaar met het overheerlijke eten.

De eerste beelden van Cilabu waren heel schokkend: de kleine onverzorgde huisjes zonder enig comfort; de mensen zonder tenen, vingers, voeten, … die ondanks alles toch nog vriendelijk naar ons lachten en zich ook nog gelukkig voelden. Het viel ons op dat in België, waar de mensen veel meer hebben, ze minder gelukkig zijn. Terwijl de mensen hier bijna niets hebben maar blijven glimlachen. Morgen staat er nog een heel vermoeiende dag voor de boeg, dus wij hopen dat jullie al een beetje hebben genoten van deze blog want morgen zijn we misschien te moe om enthousiast te zijn. Maar we leven hier op Afrikaanse manier:  van dag tot dag en blijven lachen!

Inke en Justine

Woensdag 1 augustus: dag 1 in Kigoma

Na een goede nachtrust, kregen we enkele boterhammen en een beker thee. We deden een poging om ons proper te krijgen (voorlopig durven we nog niet in onze douche/toilet). We waren net klaar toen de scouts al arriveerden. Daarna deden we een introductie van onze namen gevolgd door kennismakingspelletjes. Dit was een goed begin om een band op te bouwen. Ons geduld werd weer op de proef gesteld doordat we een dik uur moesten wachten bij de bank om geld te wisselen. Hierdoor konden we onze fotoboekjes voorstellen, ze verschoten van onze foto’s van onze supermarkten waar alles in grote aantallen te verkrijgen is.

Als middagmaal aten we droge rijst met black eyed peas(‘zwarte oogjes-bonen’). Samen met de scouts deden we inkopen (50kg suiker en 100 repen zeep) om aan de mensen in Kibirizi (een arme visserswijk aan het Tanganyikameer) te geven. De tocht naar Kibirizi deden we met een pick up waar we met 15 mensen en inkopen in de laadbak zaten. Toen we aankwamen moest we wachten op de chef van Kibirizi (deze ging ons tonen waar de armste gezinnen zich bevonden), dit was voor ons de eerste keer dat we in ons leven met extreme armoede geconfronteerd werden. Het was hard om te zien hoe de mensen leefden en toch blijven lachen. Omringd door spelende kinderen gingen we de zeep en de suiker uitdelen. Het was mentaal toch wel zwaar: kinderen zonder schoenen, kapotte kleren, zwaar ondervoed, dorst, honger, een hutje was het onderdak voor een hele familie (hut=wat bij ons een slaapkamer is)… We waren blij en gerustgesteld dat de scouts ons vergezelden. Na de wandeltocht terug naar huis waren we doodmoe en kregen we nog eens rijst met een soort spinazie en wonder boven wonder een beetje vlees! Nu zijn we moe en kruipen we in ons bed om morgen terug fris op te staan, want het zal weer een lange dag worden.

Cassandra en Justine

Noot van Alex en Machteld:  ze doen het hier allemaal supergoed. Bovendien is iedereen ook nog altijd in goede gezondheid!

Dinsdag 31 juli: naar Kigoma

Vanmorgen vroeg opgestaan om de laatste dingen in onze valiezen te proppen en ze met man en macht toe te krijgen. Na al dat zwoegen nog een heerlijk ontbijtje en dan zoals gewoonlijk even wachten op de busjes. De valiezen werden snel ingeladen in de busjes met behulp van de vriendelijke Afrikanen. En dan hup, met z’n allen het busje in. We konden beginnen aan onze langverwachte tocht richting Tanzania!

We genoten van het prachtige uitzicht, de kindjes die het busje probeerden achterna te lopen en iedereen die ons stomverbaasd nakeek. Je kon wel merken dat hier niet veel blanken passeren ! De tocht was gezellig maar wel vermoeiend want het duurde echt wel lang voor we nog eens de bus uit konden. We waren dan ook dolgelukkig dat we bij de eerste post even konden praten en spelen met de plaatselijke kindjes. Toen eindelijk alles in orde was met onze paspoorten konden we de tocht verderzetten. Twee controleposten later waren we eindelijk in Tanzania! Op het eerste zicht was het niet te vergelijken met Bujumbura maar dit kwam misschien ook door dat we nu links van de baan moesten rijden.

Om vier uur kwamen we eindelijk aan op onze eindbestemming, het Maendeleo Jeugdcentrum. Daar maakten we snel even kennis met de leider van de Scouts en met de koffers werden we al weer geholpen door een paar enthousiaste bewoners van het centrum. Even later werden we naar onze kamer geleid, wat toch wel even schrikken was! Na onze valiezen uitgepakt te hebben, begonnen we met het herverdelen van al het speelgoed en ander materiaal dat we meegebracht hadden. Straks zullen we kunnen proeven van onze eerste echte Afrikaanse maaltijd…

Groetjes van iedereen hier!

Florien & Amelie

Maandag 30 juli: onze eerste dag in Bujumbura

Na een goed gevuld ontbijt herhaalden we de afspraken en na de laatste voorbereidingen kon ons avontuur nu écht kan beginnen. Om in Afrikaanse stijl te beginnen, duurde het een hele tijd voor we waren aangekomen aan het Tanganyikameer. We vonden al snel een gezellig restaurantje,  gebouwd boven het wilde meer. We aten onze laatste heerlijke maaltijd met op de achtergrond het geluid van de wilde golven. Toen we van het restaurantje weggingen, sprak een jongen ons meteen aan. Hij vroeg of we wilden zingen, toen we dit hadden geweigerd, zong hij een lied voor ons. Niet zomaar 5 lijntjes maar het volledig lied. Daarna nam hij ons mee naar zijn vrienden. Zonder twijfelen gingen we mee, totdat we plots een camera zagen. Was dit misschien een beetje opgezet spel? De plaatselijke koorzangers wilden ons mee in hun videoclip. Onze handen werden direct beetgenomen en we deden spontaan mee. Iedereen glunderde van het plezier. Het debuut van de inleefreizigers als filmsterren is een feit!!! Na enkele opnames konden we uiteindelijk toch nog een duik nemen in de wilde golven. Het was erg verfrissend.

Het drukke verkeer bracht ons naar het psychiatrisch centrum ‘CNPK’. Daar kregen we een rondleiding over het gehele domein. Er was zelfs een plaatselijke kerk waar alle bewoners van de buurt naar toe kunnen. Het was eventjes wennen aan de sfeer die daar hing. De vrouwen klampten ons aan en de mannen waren overenthousiast. We zagen de realiteit, niets werd achtergehouden voor ons, het was allemaal erg boeiend.

Bij de terugkeer namen we vlug wat fruit en brood mee, om te nuttigen in het hotel. We maakten er een gezellig moment van om een reflectiemoment te houden en al de eerste foto’s te bekijken. Het werd nog gezelliger toen de stroom uitviel. Maar dat werd al snel opgelost. Het laatste avontuur van onze eerste geslaagde dag. 

Emma en Jolien

Aangekomen in Afrika!

Onze delegatie is goed aangekomen in Afrika. Zonet ontvingen we te Gent volgend SMS'je van de groep: "Veilig en wel gearriveerd. Ingecheckt. Gaan nu water halen, want het is hier lekker heet. Groetjes."

Tsja, 't mag niet verbazen: Bujumbura (de hoofdstad van Burundi) is inderdaad gekend als de bakoven van de regio... De groep blijft morgen een dagje acclimatiseren in de stad alvorens door te trekken op dinsdag naar Tanzania. Morgenochtend heeft de begeleiding nog wat inhoudelijke workshops voorbereid en worden de afspraken nog eens goed herhaald. 's Namiddags zouden ze even gaan zwemmen om dan in de vooravond het klooster en het ziekenhuis van de lokale Broeders van Liefde te bezoeken. Benieuwd of ze morgen op het net kunnen voor een berichtje, anders krijgen we wellicht een SMS'je dat dan op de blog komt. Als dat niet lukt, dan troosten we ons met de gedachte: geen nieuws is nieuws.

Nieuwe groep Warafiki vertrokken

Deze morgen kwam een nieuwe groep Warafiki samen op de luchthaven van Zaventem. De echte start van een groot avontuur. Zenuwachtige ouders werden gerustgesteld, traantjes weggepinkt en een laatste groepsfoto genomen. Africa here we come!

Naast de eigen bagage had de groep ook 10 extra valiezen en kartons mee met materiaal voor de te bezoeken projecten. De jongeren gaan immers niet op safari, maar twee weken inleven in een jeugdcentrum voor straatkinderen in Tanzania.

Om 10u45 was het toestel naar Bujumbura in de lucht. 't Wordt een lange dag op het vliegtuig, maar daarna is de rust voorbij!
We wensen de groep een goeie reis! Hun belevenissen kunnen we straks volgen op deze blog.

Laatste voorbereiding op de Ouderinfoavond

Meteen na de examens was het verzamelen geblazen te Gent voor de Ouderinfoavond. De laatste afspraken werden gemaakt en de laatste twijfels weggenomen.
De groep is nu volledig klaar voor vertrek en telt zenuwachtig de dagen in ons druilerig regenlandje af!
Op de foto: de begeleiding beantwoordt de laatste vragen & begeleider Alex met zijn zeven engelen!

Comedy Show voor Maendeleo

Op 1 juni organiseerden de Caraes-inleefreizigers van het Emmaüs instituut in Aalter een Comedy Show ten voordele van het Maendeleo Jeugdcentrum in Kigoma, Tanzania. Comedy-talent Koen Dewulf bracht enkele collega-comedians mee die de lachspieren van de 150 toeschouwers in overdrive lieten gaan. De avond bracht ongeveer € 2.500 op voor Maendeleo. Een dikke dank-je-wel aan de organisatoren!

Foto boven: de overhandiging van de opbrengst door de inleefreizigers op het kantoor van Caraes.

Foto's van de Comedy Show: http://www.emmausbovenbouw.op-weg.be/fotoalbum_340.htm

Tweede voorbereidingsweekend

Intussen zit ook ons tweede voorbereidingsweekend erop. Dit weekend waren we te gast in het hoofdkwartier van Caraes op de site van het Guislaininstituut, waar broeder Godfried ons warm welkom heette en ervoor zorgde dat we een heel weekend lang zeker geen dorst konden hebben...

Op het programma stond deze keer een verdere kennismaking met elkaar (uiteraard), maar ook met de ngo Caraes. Nadien verzorgde Jan een boeiende workshop over hoe we naar andere culturen kijken (waarbij het ook duidelijk werd dat het geen evidentie is om alles wat niet-eigen is niet te (ver)oordelen) en kwamen Sandra en Joshua (een gemengd Belgisch-Tanzaniaans koppel) ons nog wat meer vertellen over de concrete verschillen tussen onze cultuur en deze in Tanzania. Tussendoor vonden we ook nog wat tijd om te brainstormen over mogelijke spelletjes en activiteiten voor de kinderen en jongeren met een handicap die op dat vlak iets van ons verwachten. Na een leerrijke dag zetten we nog een stapje in Gent en gingen ‘intercultureel’ (Turks) eten. Voor Justine, wiens maag helemaal overhoop lag, was dit uitje eerder een marteling. Maar toch ging ze dapper mee…

’s Anderendaags vierden we eerst de jarige Florien (18 worden in een klooster – dat maakt niet iedereen mee…). Nadien kregen we een fantastische inleiding in de geestelijke gezondheidszorg en de manier waarop de Broeders van Liefde daarmee bezig zijn van Guido De Geyter. We werkten nog wat formaliteiten af, maakten de laatste afspraken en namen (veel te vlug alweer) afscheid om elkaar nog een laatste keer voor vertrek te zien op maandagavond 25 juni…

Eerste voorbereidingsweekend 2012

Ook dit jaar trekt Caraes opnieuw met een groep jongeren richting Tanzania om er kennis te maken met hun Afrikaanse leeftijdsgenoten en de projecten van de Broeders van Liefde.

 

Dit zijn onze deelnemers:

• Florien Buysse van de Emmaüs Bovenbouw in Aalter
• Justine De Pré van de Emmaüs Bovenbouw in Aalter
• Jolien Santens van de Emmaüs Bovenbouw in Aalter
• Inke Gieghase van de St-Michiels Bovenbouw in Leopoldsburg
• Cassandra Kegels van het St-Laurensinstituut ASO in Zelzate
• Amélie Van Nieuwenhuyze van het St-Laurensinstituut ASO in Zelzate
• Emma Paepe van St-Paulus EDD in Gent

De jongeren worden voor, tijdens en na de reis begeleid door Alex Brackx (BuSO St. Gregiorius, Gentbrugge) en Machteld Van Den Noortgate (VISO Cor Mariae, Brakel).

 

Op 17 maart kwam de groep samen voor hun eerste voorbereidingsweekend. Jolien Santens kroop in haar pen en stuurde ons het volgende verslagje:

 

Na lang uitkijken, wat gepaard ging met wat spanning en veel nieuwsgierigheid, vertrokken we zaterdagochtend naar ons eerste voorbereidingsweekend voor Tanzania in het mooie Limburg. We verbleven op een groot domein van de Broeders van Liefde in Lummen, waar we ook overnacht hebben in de voorziening van jongeren met gedragsstoornissen.

 

Om zowel elkaar, de nieuwe inleefreizigers als onze geweldige begeleiders Machteld en Alex wat beter te leren kennen, hebben we enkele leuke spelletjes gespeeld waarbij we vanalles te weten kwamen over elkaar op verschillende vlakken. En ’t was leuk om te merken dat wij op een bepaalde manier al een band hadden, nog voor wij elkaar kenden.

Na gezellig tafelen, op het gemakje samen zitten en de dagboekjes doorbladeren die door de vorige inleefreizigers gemaakt zijn (waar vaak prachtig verwoorde en confronterende tekstjes terug te vinden waren), begonnen we aan al onze angsten en verwachtingen op te schrijven voor onze inleefreis. Dit heeft mij heel veel deugd gedaan, om te horen dat de anderen met dezelfde gedachten en vragen zitten. Hoe omgaan met zo’n groot cultuurverschil? Hoe kijken Afrikanen naar ons, Europeanen? Hoe zouden we in sommige situaties reageren? Hoe bekijk je de wereld als je na zo’n reis terug komt in België?

 

Na de kookkunsten van Alex en Machteld (wat trouwens echt gesmaakt heeft), was het tijd voor de komst van Broeder René. Stilzwijgend zaten wij te luisteren naar zijn levensverhaal over wat hij al allemaal bereikt heeft in zijn leven. Zijn duidelijke visie, het trouw zijn en levenservaringen lieten een grote indruk na!

 

Met een simpel spelletje hebben wij ons ’s avonds kostelijk geamuseerd! Waarna we moe genoeg waren door al die nieuwe indrukken van die dag, om te gaan slapen.

 

Hoe kan een zondag beter beginnen dan een rondleiding tussen de dieren? Onder begeleiding van Jo en Valentijn bezochten we de boerderij waar mensen met een beperking aan het werk gesteld worden. Knap hoe dit allemaal zo goed onderhouden wordt!

 

Nog eventjes wat praktische zaken op een rijtje zetten voor onze reis naar Tanzania. Er komt zo veel meer bij kijken dan ik dacht. Zo zullen we tegen ons vertrek een klein mondje Swahili kennen, a.d.h.v. een fotoboekje onszelf en België voorstellen, een doktersbezoek moeten brengen voor enkele inentingen, om een internationaal pasport gaan,…

 

Voor ons middagmaal, werden we verwacht bij de Broeders. Dit was een enorm inspirerend en boeiend moment. De verhalen over hun tijd in het buitenland en andere levenservaringen waren fantastisch om naar te luisteren. Hun gastvrijheid en interesse in ons was enorm tof om te ervaren! En na een heerlijk maal, was het al tijd om huiswaarts te keren. Onze bagage zit nu goed gevuld met verhalen en inspirerende gedachten waarover wij nog lang zullen nadenken. Hierbij heel veel dank aan iedereen die wij dit weekend hebben mogen ontmoeten! Het heeft ieder van ons nog een extra beetje meer zin doen krijgen in de voorbereiding en de inleefreis van deze zomer. Tot binnenkort voor een nieuw verslagje over onze voorbereidingen!