Deze morgen stonden we op met volle moed. Met redelijk wat
muggenbeten(bij de ene al wat groter dan bij de andere) begonnen we aan het
ontbijt. Na het lange wachten bij de markt zijn we met een zwaar geladen ‘pick-up-taxi’
vol Warafiki, scouts en goederen (rijst, kruiden, vlees, water…) vertrokken
naar Cilabu, een leprozerie. Na een paar uur waarin we 3 houtvuren klaarmaakten,
35 kg.! rijst kuisten (= steentjes uitsorteren) , groenten en vlees sneden…
konden we eindelijk het eten (rijst, kool en vlees in een tomatensausje) verdelen onder de melaatsen, bejaarden en
kinderen die daar (over)leven. Tijdens
het wachten speelden we met de kindjes, die heel enthousiast waren. We brachten
heel wat spelletjes, palletjes, ballen, … uit België mee. Vandaag hebben we
deze voor het eerst kunnen gebruiken. Echt wel fijn! Dankzij de scouts (zij leverden vooral het
harde werk – wij houden het niet langer dan 5 minuten uit om in de gigantische
kommen te roeren: de rook bijt immers in je ogen en het is snikheet) genoten we
van een lekkere maaltijd(één van de betere tot nu toe). De mensen van Cilabu
(en wij!) waren dankbaar met het overheerlijke eten.
De eerste beelden van Cilabu waren heel schokkend: de kleine
onverzorgde huisjes zonder enig comfort; de mensen zonder tenen, vingers,
voeten, … die ondanks alles toch nog vriendelijk naar ons lachten en zich ook
nog gelukkig voelden. Het viel ons op dat in België, waar de mensen veel meer
hebben, ze minder gelukkig zijn. Terwijl de mensen hier bijna niets hebben maar
blijven glimlachen. Morgen staat er nog een heel vermoeiende dag voor de boeg, dus
wij hopen dat jullie al een beetje hebben genoten van deze blog want morgen
zijn we misschien te moe om enthousiast te zijn. Maar we leven hier op Afrikaanse
manier: van dag tot dag en blijven
lachen!
.jpg)
