De Warafiki vertellen hun verhaal

In voorbije weken trokken onze Warafiki wa Maendeleo (= vrienden van het Maendeleo jeugdcentrum) door het Vlaamse land om hun verhaal te brengen over hun bijzondere ervaringen in Tanzania. Vele vrienden, familieleden, klasgenoten en andere geïnteresseerden kwamen in Leopoldsburg, Turnhout en in Gent luisteren hoe de jongeren hun inleefreis deze zomer hebben beleefd.

 

 

 

Zelfgemaakte lekkernijen werden aan de man en vrouw gebracht ten voordele van het jeugdcentrum en ook de veilingen van enkele orginele made-in-Tanzania producten, souvenirs en hebbedingetjes bracht een flinke stuiver op. Hoedje af voor onze Warafiki en de vele enthousiaste vrijwilligers die er telkens weer een grandioze avond van maakten. Asante (merci)!

Foto's getuigenisavonden:
Gent

Leopoldsburg

Turnhout

 

Wil je graag de financiële actie van de Warafiki ondersteunen?
Alle nodige informatie hiervoor vind je in de folder en het bijhorende invulformulier

Extra getuigenisavond te Turnhout

Op woensdagavond 12 november brengen we nog een extra getuigenisavond te Turnhout.
Welkom vanaf 19u voor een hapje en een drankje en vanaf 19u30 voor de getuigenis.

Kaarten (student: € 4 in vvk en gewoon: € 6 in vvk) zijn te koop via de inleefreizigers zelf, via Fracarita (mail naar inleefreis.maendeleo@fracarita.org) of via de avondkassa (student: € 5 aan de kassa en gewoon: € 8 aan de kassa).

Place to be: Sint-Victorinstituut, Kasteelplein 20

Wees er bij!

Welkom op onze Getuigenisavonden

Op woensdagavond 15 oktober (Gent) en woensdagavond 22 oktober (Leopoldsburg), brengen onze inleefreizigers getuigenisavonden over hun impressies en belevenissen tijdens hun beklijvende reis.

Als Warafiki wa Maendeleo (= vrienden van het jeugdcentrum Maendeleo) willen ze graag hun ervaringen delen met vrienden, familieleden, buren, klasgenoten en andere geïnteresseerden. De opbrengst van de getuigenisavonden gaat integraal naar het Maendeleo Jeugdcentrum.

Kaarten (student: € 4 in vvk en gewoon: € 6 in vvk) zijn te koop via de inleefreizigers zelf, via Fracarita (mail naar inleefreis.maendeleo@fracarita.org) of via de avondkassa (student: € 5 aan de kassa en gewoon: € 8 aan de kassa).

Welkom vanaf 19u voor een hapje en een drankje en vanaf 19u30 voor de getuigenis.

Download de affiche voor praktische info over de getuigenisavonden:
klik hier voor de affiche

Verwerkingsweekend

Tijdens het weekend van 6 en 7 september kwamen onze Warafiki opnieuw samen om de gevoelens die deze reis nalaat verder te verwerken. Er werd ook een startschot gegeven voor inzet en engagementen van de Warafiki 2014 voor het centrum van Maendeleo. De getuigenisavond werd ook al grondig voorbereid en dat zullen de meiden geweten hebben. De deelnemers oefenden en sleutelden aan hun presentatie tot halftwee 's nachts. Dat is niet verwonderlijk want zondagmiddag werden ze verwacht op het aperitief bij de broeders. In het klooster van Lummen mochten ze hun verhaal gaan vertellen. En dat deden ze goed, onze Warafiki. De broeders waren het er unaniem over eens! Daarna mochten ze nog genieten van een heerlijke maaltijd. Na de maaltijd moesten de Warafiki weer afscheid nemen van elkaar. Maar niet voor lang, binnenkort brengen ze hun verhaal tot bij u! En gemotiveerd zijn ze, die dames. Ze doen ipv twee zelfs drie getuigenisavonden;
Op 22 oktober is er een getuigenis in de bovenbouw in Leopoldsburg (Kapel middenschool). 15 oktober vertellen de Warafiki van dit jaar hun verhaal in Gent. Op 12 november is er een getuigenisavond in Sint-Victor, Turnhout! Tot dan?!

Bijbabbelnamiddag Warafiki 2014

Eindelijk, vanaf het moment dat ze afscheid hadden genomen op Zaventem, keken ze uit naar deze dag. De Warafiki van 2014 waren blij om elkaar vandaag, maandag 11 augustus, terug te zien. Bij een flets zonnetje babbelden ze over de positieve en negatieve indrukken die de reis heeft nagelaten. Ze vertelden elkaar ook over de negatieve en positieve reacties die ze kregen van vrienden en familie bij thuiskomst. De groep begon ook al met voorzichtige plannen te smeden voor hun daadwerkelijke steun aan de projecten. Het was heerlijk om hun enthousiaste plannen te horen in het huis van Fracarita!

Enkele krasse uitspraken tijdens deze namiddag:

• In Afrika hebben ze spieren van het werken, hier moeten we naar de fitness. Hoe zinloos…
• Ik ben teleurgesteld in de maatschappij. Wij verspillen zoveel voedsel en energie.
• Ik douche nu enkel als ik me vuil voel, in plaats van uit gewoonte.
• Ik heb mega veel levenservaring opgedaan. Ik heb dingen ontdekt die ik nog niet wist over mezelf.
• Ik mis het gevoel in Afrika te zijn. Alles is er zo puur.
• Daar wordt er écht naar je geluisterd.
• Soms denk ik dat ik het allemaal gedroomd heb.
• Niemand praatte tegen elkaar in de trein. De mensen waren enkel met zichzelf bezig. Ik voelde me eenzaam.
• Ik kan nu zot genieten van naar de sterren te kijken.

De hele avond werd gekenmerkt door het positivisme dat zo eigen is aan deze groep. Er werd wederom veel gelachen en veel plezier gemaakt, ook tijdens het etentje in de Amadeus waar deze avond eindigde.

Warafiki van 2014 terug thuis na een intense ervaring!

Maandagmorgen 21 juli op een erg vroeg uur op de luchthaven van Zaventem ...
Dit zijn ze dan: de nieuwe vrienden van Maendeleo. Vol verhalen op de luchthaven over de reis van hun leven: hun inleefreis naar hun leeftijdsgenoten in Tanzania. We zijn benieuwd naar hun getuigenissen en acties de volgende maanden! Volg deze blog verder voor nieuws! 

Aan de foto's te zien, zitten ze nog vol gekkigheid en dat na een 11-uur durende vlucht! Dat belooft voor het vervolg. Op 11 augustus komen ze opnieuw samen om al eens bij te babbelen.


Daarna volgt het verwerkingsweekend op 6 en 7 september.
De getuigenisavonden zullen op 15 en 22 oktober plaatsvinden. Meer info volgt!


De namen van de nieuwe Warafiki: Mathilde Bauwens, Linde Van Cauwenberghe,Marie Remaut (Sint-Paulus, Gent) Risa Bosch (Sint-Victor, Turnhout), Finlay Van Wymeersch, Marthe Laureys, Inneke Heesakkers (Sint-Laurens, Zelzate) en Okke van Coillie (Sint-Michiel, Leopoldsburg)
Begeleiding: Anneleen Verheyen (Sint-Michiel, Leopoldsburg) en Luc Bemelmans (Psycho-Sociaal Centrum & Nakuurhome Papiermolenken, Leuven)

Goodbye Africa

Zonet berichtje uit Burundi ontvangen:
"We zitten te wachten om in te checken. Vertrek zal later zijn. Vluchtnummer BEL 453. Groet."

Fanfare en fanclub staan morgenochtend klaar op de luchthaven van Zaventem wanneer de groep terug aankomt in ons land. Ongeveer een 20 à 30 minuten later verwachten we hen in de aankomsthal! Ouders kijken best voor het slapengaan en bij het opstaan nog even de geplande aankomsttijd na via de link Brussels-airport-arrivals Vermoedelijk zal er wat vertraging bijkomen.
Tot morgenochtend!!!

Terug in Bujumbura

Deze ochtend kregen we nog een berichtje van de groep:

"We zijn  toegekomen in Bujumbura. Gisteren lekker gegeten en deze nacht goed geslapen. Nu nog markt Congolaise doen en evaluatie, en dan naar de luchthaven."

Ze zijn bijna terug!

Bloemenstad in Afrika

Vandaag hebben we in de ochtend na het ontbijt al een aantal souvenirtjes gekocht in een lokaal winkeltje vlakbij Maendeleo. Enkele gelukkigen aan het thuisfront mogen zich dus aan een klein geschenkje verwachten. Daarna zijn we met de scouts naar het centrum in Bangwe gewandeld. Daar hebben we met de kinderen gespeeld en gedanst. We hebben bandjes gemaakt, gekleurd, met strandballen gespeeld, ballonnen opgeblazen en er allerlei figuren mee geplooid zoals een hond, een zwaard of een bloem. Daar hebben we ook ons middagmaal gegeten. De kinderen waren zo lief en deden enorm goed mee. Het waren stuk voor stuk schatjes. (Bloemenstad for life!) Na ons bezoek zijn we met scouts naar hun kamp gegaan. Ze hadden een hele ceremonie voor ons voorbereid. Het begon met spelletjes en met een toneeltje van elke scoutsgroep. Helaas spraken ze Swahili waardoor we het niet echt verstonden. Gelukkig kwam Brother Saul to the rescue en vertelde hij ons in grote lijnen waarover het verhaal ging. Hierna kregen we van de scouts elk ons eigen scoutssjaaltje. We waren er echt enorm blij mee. Sommigen moeten jaren wachten om zo’n sjaaltje te mogen ontvangen en daarom voelden we ons allen vereerd dat we het al na twee weken kregen. Na het serieuze gedeelte van de ceremonie was het tijd voor het gevaarlijke deel. De grootsten klommen via een touw, dat tussen twee bomen gespannen was, op grote hoogte van de ene naar de andere kant. We hebben allemaal even ons adem ingehouden wanneer Khalfan bijna naar beneden viel maar zich nog net kon vasthouden met zijn handen. Hij kwam er gelukkig met enkele schrammen vanaf. Alex heeft nu zelfs een pleister van Marie met sterretjes op zijn voet. Daarna zijn we opnieuw naar Maendeleo gegaan waar we afscheid hebben genomen van de scouts. Ook al verliep de communicatie wat minder door het gebrekkige Engels, we zullen hen zo hard missen. Deze avond was er dan nog de bungalow waarbij we allemaal uitbundig gedanst en gezongen hebben. Al moet ik toegeven dat ik op het einde wat geweend heb (lees: veel). We hadden hier een zalige tijd en we zullen Maendeleo en zijn bewoners nooit vergeten.  Aangezien dit onze laatste blog is omdat we morgenvroeg naar Bujumbura vertrekken, waar er geen internet zal zijn, wil ik toch nog eens even een oproep doen aan alle lieve, lieve ouders: Koffiekoeken, warme chocomelk, bokes met choko en andere lekkernijen zijn altijd welkom maandagmorgen. (GEEN UGALI MET BONEN DUS!)

PS: Oma, ik mis jouw superlekkere spaghettisaus (hint J)

Finlay

17 juli: naar school in Kigoma

Vandaag was het onze eerste en enige schooldag hier in Kigoma. We moesten om half 7 opstaan om met de daladala naar Newman Highschool te gaan. Onderweg naar de  school kregen we ook nog eens autopech voor deze ene keer dat we zeker op tijd moesten komen. Toen we eindelijk aankwamen op de school stonden alle leerlingen nog in de rij. We moesten ons een voor een  voorstellen wat wel een beetje ongemakkelijk was omdat er honderden ogen op ons gericht waren. De directeur , Broeder Louis was enthousiast om te zien en wou direct dat we onze namen opschreven in zijn gastenboek. Ook al waren alle lessen al begonnen, toch werden we in groepjes van 2 verdeeld en werden we naar onze les begeleid. Finlay en ik werden achtergelaten in een leslokaal zonder dat er een leerkracht te zien was. Alle blikken waren op ons gericht en we werden van elkaar gesplitst door een van de leerlingen. De eerste 5 minuten waren een beetje ongemakkelijk maar daarna kwam er jongen naar mij en het ijs was onmiddellijk gebroken. Zodra ik en die jongen aan het  praten waren, kwamen er allemaal mensen op mij af om te horen wat ik te zeggen had . Ik vond het heel fijn tot ze mij begonnen te vragen of ik ze een Belgische vriend of vriendin kon regelen en als ik nee zei, vroegen ze waarom. Toen ze zagen dat ik er ongemakkelijk van werd, schakelden ze over op een ander onderwerp. Daarna ging het gesprek over muziek dus haalde ik Finlay erbij. Ik probeerde interesse te tonen in elke leerling. Ik vroeg ze naar hun namen en hun leeftijd en probeerde daarna een gesprek aan te knopen.  Soms lukte het maar soms helemaal niet. Toen ik de bel hoorde, zochten Finlay en ik buiten naar de andere meisjes . Tijdens de pauze haalde Finlay haar zangtalent weer boven en werd iedereen stil. Er kwam zelfs een jongen advies vragen.

De volgende les die we hadden was General Studies over Filosofen, wat wel interessant was maar we konden niks lezen van het bord. De jongen naast mij had er ook zoveel moeite mee dat hij het halverwege gewoon opgaf. Na de les  gingen we naar buiten om de anderen te gaan zoeken. We moesten ons voorbereiden op het debat. Ik nam er zelf niet aan deel omdat ik aangeduid was als de secretaris . Wij waren de eerste in de zaal waar het debat werd gehouden. Het debat was een spannend duel waar wij uiteindelijk de winnaars van werden. De rest van de namiddag hadden we het nog over onze overwinning.

 

Okke

15 en 16 juli: schilderen in Marumba en afscheid van deze wonderlijke plaats

15 juli:

Vandaag was het eerder een rustige dag. ’s Morgens, na het ontbijt, hebben we geschilderd met de patiënten. Het schilderen gebeurde op een doek dat in Zelzate opgehangen zal worden en 2km lang zal zijn. Het thema was “ de vooroordelen over de psychiatrie.” Het was erg leuk om de patiënten bezig te zien en te weten dat het thuis in de buurt tentoon gesteld zal worden. Zo is het een extra herinnering aan onze reis in de buurt. Eigenlijk was het voor ons een fantastische ervaring om eens iets samen te doen met de patiënten! In de namiddag was het siësta. Dit deed wel deugd om eens een middagje te genieten van de stilte en de zon. Rond 5uur gingen we dan naar een heuvel waar het uitzicht super mooi was. We hebben daar natuurlijk ook super toffe foto’s genomen.

Vanavond staat de getuigenis van broeder Marc op het programma. We kijken uit naar dit moment. Van de Warafiki van de vorige jaren hoorden we al dat dit een heel emotioneel en indrukwekkend moment is, dat we ons nog lang zullen herinneren.

16 juli:

Vandaag vertrokken we vanuit het frissere Marumba terug naar Maendaelo. Voor de laatste keer kregen we het zalige ontbijt met confituur, boter en lekkere ‘oliebollen’. Het afscheid van broeder Marc was heel emotioneel. We kregen allemaal een dikke knuffel, en nog eens werd ons verteld hoeveel respect hij voor ons had. Hij is een stille man, maar met een heel groot hart. Het was heel fijn om 3 dagen met hem door te brengen op deze rustgevende plaats.

Daarna gingen we in de iets te krappe jeep naar Kasulu om daar een daladala te vinden die ons terug zou brengen over de hobbelige zandwegen. Het was weer een hele lange rit van 2 uur, maar de opluchting toen we aankwamen was groot. Na een week voelt Maendaelo zo vertrouwd aan dat we ons echt al thuis zijn gaan voelen. Ik begon het lawaai en de drukte al meteen te missen, in Marumba. Bij onze aankomst maakten we ook kennis met twee andere Belgen die hier ook twee weken mee zullen draaien, en ik hoop dat we hen de komende dagen nog af en toe gaan zien. Zij verblijven niet in het Maendaelo jeugdcentrum maar  even verderop in Aqualodge. Daarna was iedereen aan een deftige wasbeurt toe want vanavond zijn we te gast in Aqualodge om daar te gaan eten.

Werken in Marumba

We kregen gisterenavond (15/7) een volgend SMSje van de groep uit Marumba:

"Vandaag fijn geschilderd met patiënten van Marumba aan het doek voor PC Zelzate. het resultaat met Afrikaanse touch mag er zijn. Daarna met Broeder Marc en Broeder Jean van het prachtige uitzicht genoten. Getuigenis van Broeder Marc hebben we nog tegoed.".

14 juli: voetstappen in het zand

Vandaag zijn we onze dag gestart met de trip in de Daladala richting Marumba. We keken er al naar uit om te vertrekken, maar we vonden het ook wel jammer dat we onze vrienden in het Maendeleo centrum moesten achterlaten net nu we een hechtere band hadden opgebouwd. Luc meldde ons dat er een miscommunicatie was geweest en dat we dus niet op tijd konden vertrekken. In Afrika moet je écht wel geduld hebben. Na 1,5 uur kwam het busje eindelijk aan. De rit zelf kan je in 1 woord beschrijven: hobbelig. Gedurende heel de rit zag ik iedereen van boven naar onder, van links naar rechts schuiven. Maar we kwamen er allemaal wel heelhuids uit. Eens aangekomen in Marumba maakten we kennis met Br. Marc, een heel aangename man. We dronken een kopje koffie/thee met hem en kregen daarna een boeiende rondleiding in de psychiatrische instelling. We waren allen verbaasd hoe groot de verschillen zijn tussen onze psychiatrische centra en die in Afrika, niet alleen van uitzicht en hygiëne, maar ook in de manier van behandelen. We maakten ook kennis met enkele patiënten en dat was toch wel een speciale ervaring. Een van de vrouwen kwam bij ons staan en begon iemand uit de groep na te doen, erg raar om te zien. Wat ook anders is hier, is dat er telkens een gezond familielid mee wordt opgenomen. Deze ‘garde malade’ zorgt dan voor het voedsel van de patiënt en leert ook om de symptomen te herkennen én om met de zieke om te gaan.

Na het bezoek aan de psychiatrie kregen we even wat quality-time voor onszelf. Sommigen besloten in hun dagboek te schrijven, anderen gingen een beetje te lezen en nog anderen besloten een dutje te doen. Daarna vertrokken we met broeder Marc richting het klooster. Het was even wandelen, maar dat vonden we helemaal niet erg, want het mooie uitzicht was echt de moeite waard! Aangekomen in het klooster maakten we kennis met enkele broeders en hadden we een gezellige babbel. Daarna vertrokken we verder naar de ‘avondmarkt’. Een heel erg leuke ervaring, super gezellige sfeer, maar ook wel veel mensen. Iedereen staarde ons aan want, wow, er liepen 11 blanken op hun markt. Alle kindjes daar volgenden ons op de voet. Dit voelde ook wel wat beklemmend…
We keerden terug naar het centrum met een echte jeep, super leuk! Het was weeral een fantastische dag.

 

Linde

Noot van de begeleiding: wegens een erg trage internetverbinding zullen we nu geen foto's plaatsen. Bij terugkomst in Maendeleo proberen we opnieuw!

13 juli Wereldbeker voetbal dan toch in Afrika

Vandaag was een ietwat rustigere dag, die begon met een bezoekje aan de plaatselijke kerk. Broeder Saul ging mee met ons naar de mis van 10 uur. Het eerste wat opviel, is dat de kerk heel kleurrijk was aan de buitenkant, dat vond ik wel uitnodigend. De mis duurde redelijk lang (2uur!) maar de manier waarop ze daar liedjes zongen was zo leuk om naar te kijken. Ik voelde echt hoe hard de mensen hier geloven in God en ze schamen zich er ook niet voor. Tijdens de preek vielen sommige oogjes toe omdat we er niets van verstonden want alles was in het Swahili. Iedereen was toch blij toen we eindelijk naar buiten mochten, maar wat een ervaring! Vervolgens gingen we terug naar het centrum waar spelletjes spelen met de gasten op het programma stond. Eerst was er wat verwarring omdat we normaal ’s avonds naar het kamp van de scouts gingen maar opeens zei Castor, de ‘chief’, dat dat niet meer ging en dat we nu direct moesten vertrekken. Toen besloten we dat er enkelen mee zouden gaan naar het kamp en dat de rest in het centrum zou blijven om te spelen met de gasten. We vonden dat allemaal even een chaotisch moment maar dat waren we al snel vergeten. De kinderen en jongeren van Maendeleo waren zo vriendelijk en gastvrij, ze blijven me verbazen! Iedereen maakte (loom)bandjes voor elkaar en dat schepte ook letterlijk een band. Het was zo fijn om de lachende gezichten van de gasten te zien terwijl we aan het spelen waren, wat een magisch gevoel! Daarna was het tijd voor een tussentijdse reflectie zonder Anneleen en Luc. Het deed wel eens deugd om alles op tafel te gooien en helemaal open te zijn tegen elkaar. Persoonlijk denk ik dat het reflectiemoment de groep ook dichter bij elkaar heeft gebracht. Er werd gepraat over leuke dingen maar ook over iets minder leuke dingen zoals ergernissen en onderlinge irritaties. Het feit dat we daar kunnen over praten laat ook uitschijnen dat we een sterke groep hebben. Dus het was echt een fijne dag. En in Afrika de finale van de wereldbeker voetbal kijken, samen met de jongeren van Maendeleo, dat doe je maar één keer in je leven! Ik denk dat we allemaal met een gevoel van geluk kunnen gaan slapen (wie er ook wint ;-p) om morgen goed uitgerust naar Marumba te vertrekken.

 

Marthe

Noot van de begeleiding: We vertrekken morgen naar Marumba en zijn niet zeker van internet daar. Als er geen internet is, volgt ons volgende blogbericht op woensdag.

12 juli: op de golven van het Tanganykameer

Vandaag zijn we met de scouts vertrokken naar het dovencentrum Rumonge. Daar werden we verwelkomd door Broeder Flavian en Broeder David. Rumonge kenden we allemaal van de Zuidactie die we vorig jaar deden in onze scholen. Het voelde wat spannend om broeder Flavian ook in levende lijve te ontmoeten. We waren onder de indruk van de vele veranderingen die er al hebben plaatsgevonden. De doven krijgen door het centrum meer kansen om zich te integreren in de maatschappij. Ze maken er meubels uit hout en ijzer, kweken er kippen en planten citrusplanten. Ook hebben we een lesje gebarentaal gekregen door Imani, een superlieve man die we daar ontmoet hebben. Hij is de doventolk en geeft les aan de doven in het centrum. In de late namiddag begon de qualitytime voor onszelf. Daarvoor gingen we met de boot naar Jacobson beach. Op het Tanganykameer (!) hadden we zelfs een kleine botsing met een vissersbootje. Gelukkig was er geen ‘houtschade’. We aten fruit en klommen op de rotsen als echte survivaltoeristen. Ook hebben we onze soortgenoten ontmoet in de bomen. Ze waren klein, harig en hadden een rode kont, apen dus. Op de terugweg deinde het bootje op het Tanganyikameer. Toen we aankwamen op Aqualodge konden we genieten van een prachtige zonsondergang. Vanavond gaan we nog genieten van al het talent hier op de bungalowavond.

Marie en Finlay
 

Noot van de begeleiding: het uploaden van de foto's zorgt voor problemen. Het lukt niet, zelfs in verkleind formaat. Sorry hiervoor.

Noot van de begleiding 2: De gesprekken van de meisjes gaan dikwijls over het Belgische eten. Zouden ze dat beginnen te missen? We horen verhalen over pasta's, frieten, pizza ... frieten op pizza. Dat belooft bij thuiskomst :-)

Bericht uit Tanzania

Daarnet kregen we nog een berichtje van de groep:

"Geen internet. Rumonge bezocht: indrukwekkend! Daarna tijd onder ons in het Vlaams. Net bungalowdoop gehad: glansrijk geslaagd!! Foto's volgen."

Nu zijn wij thuisblijvers wel heel benieuwd naar de foto's!

11 juli: A frog's tale

Broeder Saul startte de dag met een verhaal over kikkers waar voor ons meteen ook een les in zat.

In de voormiddag, van opnieuw een fantastische dag, stond een bezoek aan het weeshuis, Sanganiwa B, op de planning. Voor we vertrokken deden we op Afrikaanse wijze de was. Na 1 keer wassen met de hand misten we onze luxueuze wasmachine al! De wandeling richting het weeshuis was zeer vermoeiend, opnieuw een kennismaking met de blakende zon! Eens aangekomen verdween de vermoeidheid snel bij het zien van alle lieve gezichtjes van de  weeskindjes. Ook zuster Margaret die er verantwoordelijk is, gaf ons een super gevoel! Na heel wat spelletjes te spelen en te tekenen, gaven we onze koffer vol leuke verzamelde spulletjes aan de zuster. Daarna namen we afscheid van iedereen en trokken we met de scouts de stad in om een hap te eten. Vervolgens werden we verdeeld in groepjes van twee om mee te gaan met de scouts naar hun familie. Iedereen kreeg een warm welkom en een zelfbereid maal stond ook op het programma. Sommigen mochten zelf ugali maken, wat een uitdaging. Nadat we allemaal verzameld hadden bij de chief van de scouts, trokken we terug naar ons vertrouwde plekje, het Maendeleo Centrum. Bij de avondreflectie werd duidelijk dat het bezoek bij de familie van de scouts voor iedereen een fantastische ervaring was die ons nog lang zal bijblijven. De gastvrijheid van de verschillende families is echt hartverwarmend. Na een lange dag hopen we op een goede en rustige nachtrust. Slaapzacht!

 

Mathilde

10 juli: koken in Cylabu voor de leprozen

Vandaag zijn we met de scouts naar de markt gegaan om rijst en vlees te kopen. Het was echt een ervaring om de scouts te zien onderhandelen. Ook werd duidelijk dat hun opvattingen over hygiëne helemaal anders zijn dan de onze, toen we vlees kochten aan een stalletje. Daarna gingen we met het eten en enkele borden en lepels met een ‘driver’ naar het leprozarium Cylabu. Daar speelden we met de kinderen en kookten we samen met de scouts voor de mensen  met lepra. We hebben loombandjes en skoebidoebandjes gemaakt en samen met de kindjes met ballen en ballonnen gespeeld. Toen we aan de kinderen uitlegden hoe ze die bandjes moesten maken, waren ze er echt enorm snel mee weg. Ze begonnen zelfs varianten te verzinnen. Enkelen van ons hebben de rijst gekuist en al de steentjes eruit gehaald, anderen hebben groenten gesneden. Tussendoor hebben de scouts, wij en alle kinderen spelletjes gespeeld. In een kring probeerden twee geblinddoekte kinderen elkaar te vinden, we dansten en zongen liedjes en speelden we een klapspel. Inneke en Marie zijn trouwens gewonnen. Na alles gekookt te hebben, kwam iedereen samen om het eten te verdelen. We hadden het op een bepaald moment wel heel moeilijk. Vele kinderen hadden kapotte of gescheurde kleren. Sommige kleren waren al eens genaaid maar scheurden opnieuw gewoon door. Ook waren er ouderen die vele littekens hadden opgelopen door de lepra of mensen waarvan de armen of voeten slechts stompjes waren. Wanneer de kinderen zaten te wachten op een beetje eten met hun lege bordjes moesten we opeens denken aan hoe goed wij het wel hebben thuis. Wij komen nooit iets te kort terwijl dat hier bijna standaard is. Nadat iedereen gegeten had, hebben we alles opgeruimd en zijn we te voet terug naar Maendeleo gegaan. Daar hebben we afscheid genomen van de scouts en hebben we gegeten. Aan tafel hadden we opnieuw een fijne babbel met de jongeren van het centrum.

Finlay

9 juli kennismaking Scouts en bezoek Katonga

Dag 4 begon met ontbijt dat bestond uit witte boterhammen met thee. Er stond ook honing en pindakaas op tafel maar na er eens aan te ruiken was de beslissing al snel gemaakt: geen honing en pindakaas vandaag. Na het ‘stevige’ ontbijt werd het tijd om de scouts te ontmoeten. We maakten kennis met de scouts door een aantal leuke spelletjes. Hierdoor was het ijs zeker gebroken en we hebben heel wat afgelachen.

Hierna gingen we naar de markt, een rare en krappe plaats waar iedereen met elkaar onderhandelt, over de prijs van de rijst tot de prijs van de dragers. Dan was het tijd om naar de lokale bevolking te trekken en daar de gekochte rijst en suiker uit te delen. Ook daar kregen we een shock door de vele mensen die geduldig op ons aan het wachten waren op een bakje rijst en een beetje suiker. Het was echt een ervaring die we niet snel gaan vergeten maar we blijven wel achter met een dubbel gevoel. Aan de ene kant voelden we voldoening omdat we nu mensen in nood écht geholpen hebben. Aan de andere kant vonden we het veel te weinig wat we gedaan hadden want morgen zullen deze mensen opnieuw honger hebben. Daarna wandelden we in volle zon terug naar het Maendeleo Centrum. De hoeveelheid water die we op een dag drinken is onvoorstelbaar. We zien zoveel op een dag, dat sommige dingen echt niet door dringen wat echt spijtig is.

Na het eten – wat opnieuw een leuke ervaring was – nodigde broeder Saul ons uit om te luisteren naar zijn ‘reflection of the day’. Zijn woorden raakten ons diep. Hoe klein het ook is, wat we gedaan hebben, toch beïnvloedde het vele mensen. Een kleine vonk geeft ook veel licht in het duister.

Okke en Mathilde

8 juli Aankomst in Maendeleo

Vandaag stond de reis naar Kigoma op het programma. We hadden verwacht dat het busje krap zou zijn, maar onze verassing was groot toen er een groot super-de-luxe busje verscheen. Het was een comfortabele reis, en het was zo interessant om alle mensen en plaatsen langs de kant te zien. Alle kindjes die ons zagen begonnen te wuiven, en we hebben ook vele mooie foto’s.
Het was wel moeilijk om de armoede te zien, ook bij de kindjes, en toch niks te kunnen geven. We weten dat we veel spullen bijhebben voor de projecten en toch besef je dat er veel mensen uit de boot vallen.

Daarna kwamen we aan in het jeugdcentrum, Maendeleo. De ontvangst was hartverwarmend, ik denk niet dat ik me ooit al ergens zo welkom heb gevoeld vanaf het eerste moment. Iedereen is heel aardig en lief. We hebben eerst samen gegeten (ugali met bonen is blijkbaar zo erg niet) en daarna mee de afwas gedaan (voelt een beetje als thuis). Het is nu al laat, maar we kijken toch nog voetbal! Braaasiiiillll, lalalalalalala.

#wk2014 #wedoenhet

Een beetje thuiskomen in Maendeleo. Br. Saul is een meester in het onthaal van mensen en een meester verteller!

Tijdens de maaltijd hebben Inneke en Marie de hele tijd naar de fantastische verhalen van Bibi en Uma geluisterd. Uiteindelijk bleek het over de vork en de lepel te gaan.

 

Aangekomen in Kigoma

We kregen zonet (22u.45) per SMS een berichtje uit Kigoma:
"Reis en grensovergang vlot verlopen. Onthaal in Maendeleo is subliem."
Alles OK dus met de groep.

6 en 7 juli Eerste dagen in Bujumbura

• Het eten op het vliegtuig was super lekker! Het was wel jammer dat we niets door het raampje konden zien door de bewolking. Bij de landing viel het ons dan ook op dat het hier snel donker wordt (al rond half 7). Bij niemand drong het al door dat we eindelijk in Afrika waren. De eerste verschillen zagen we al in de luchthaven. Er zaten vogelnesten in de lampen, er was geen dak en het heeft meer dan een uur geduurd voor we onze koffers hadden.
  De normale verkeersregels zijn hier ook niet echt van toepassing. Als je wou voorbijsteken, toeter je gewoon, als het te traag ging ook en als er een voetganger in de weg loopt, toeter je ook. Dus toeteren is eigenlijk de basisregel. Het busje zelf begon plots ook te roken vanbinnen waardoor we allemaal toch wel schrik hadden. Bij de aankomst in het hotel kregen we vers geplukt fruit (ananas, mandarijnen, papaya, bananen, mango, passievrucht). Het fruit vonden we beter dan in België en de mandarijnen -die eigenlijk naar citroenen smaakten- waren hemels voor Marthe. We hebben minder goeie luisteraars in de groep. Ik noem geen namen maar Marie  had haar tanden al gepoetst met kraantjeswater! Terwijl dat er echt was gezegd dat het niet mocht. “ Maar wees gerust mama, ik heb nog geen diarree.”
  De lichten gingen al uit om 11uur en toen ging iedereen slapen.
   

• Ondanks de muggen en de hoge temperatuur heeft de helft van ons toch redelijk geslapen. Het ontbijt bestond uit 1 croissant met kaas of hesp. Daarna ontmoetten we Frank. Frank is een werknemer van Fracarita die hier woont met zijn Rwandese vrouw. Eerst gingen we met hem in de stad waar we onze eerste cultuurshock kregen. De kippen die levend over de grond gesleept werden, water dat in een plastic zak werd verkocht, kwade blikken van de mensen rondom ons, het chaotische verkeer, de mensen die gewoon op de baan liepen i.p.v. op het voetpad, en iedereen verkocht wel iets op straat. Daarna mochten we naar het Tanganyka Meer, het was eigenlijk meer een zee. (Weetje: het Tanganyka Meer is 720 km lang en 30-60 km breed)
  Linde, Mathilde, Marie en Finlay besloten om een duik te nemen in het meer om over de golven te springen en om hun haar te wassen. Al snel kwamen enkele Afrikanen op hen af en ze begonnen te communiceren en liedjes te zingen “Come on it’s summertime”.  Iedereen zong mee tot Anneleen teken deed dat we moesten vertrekken. In de tussentijd waren Marthe, Risa, Okke en Inneke aan het socializen met de kindjes op het strand. We vroegen of we een foto mochten nemen van hen en ze waren echt superblij.
   
  We zijn daarna naar het psychiatrische ziekenhuis in Kamenge geweest en hebben we ook een bezoek gebracht aan het klooster. Toen we terug in het busje waren, hebben we “Het is een nacht” gezongen. Dit mocht wel met onze twee zangtalenten in de groep (Finlay en Risa). Toen we terug in het hotel waren, was het avondeten. Dit bestond uit een sandwich met omelet, die wel zeer droog smaakte). Daarna was het al terug 11uur en dus tijd om te gaan slapen!
   
  Inneke
   

Tweede bericht uit Bujumbura

Een tweede SMS-je vanuit Bujumbura bereikte ons zonet. (Eigenlijk was het een berichtje dat gisterenavond was verstuurd, maar het heeft ons zonet dus met enige vertraging bereikt.)

"Eerste acclimatisatiedag gehad vandaag! Daarna gezwommen in Saga Plage en lekkere vis en frietjes gegeten. Nu te gast in het klooster. Morgen en route voor Tanzania."

"Saga Plage" (Tanganikameer)

 

Deze ochtend zijn de inleefreizigers om 9u.00 met een busje vertrokken naar Kigoma (Tanzania) - zie kaartje van gisteren.

 

Als het lukt met de GSM krijgen we vanavond waarschijnlijk een nieuw berichtje.

 

 

 

 

 

Aangekomen in Bujumbura

Ze zijn vertrokken, de inleefreizigers!
Alles is deze ochtend vlot verlopen op de luchthaven.

En ondertussen zijn ze ook goed aangekomen in Afrika. Zonet (22u.08) ontvingen we volgend SMS'je van de groep: "Goed aangekomen, opgehaald door Frank. Zalig fruit aan het eten. Avontuur begonnen!"

Dat avontuur begint alvast met een warme nacht. Bujumbura ligt namelijk in de laagvlakte van Burundi die paalt aan het Tanganikameer en het is er doorgaans tropisch warm met een redelijk hoge vochtigheidsgraad. De groep blijft morgen een dagje acclimatiseren in deze stad alvorens op dinsdag naar Kigoma in Tanzania door te reizen (zuidwaarts op de weg langsheen het lang uitgestrekte meer).

Voor morgenochtend heeft de begeleiding nog wat inhoudelijke workshops voorbereid en worden de afspraken nog eens goed herhaald. 's Namiddags zouden ze even gaan zwemmen (of nijlpaarden spotten) om dan in de vooravond het klooster en het psychiatrisch ziekenhuis van de Burundese Broeders van Liefde te bezoeken (www.cnpk.info). Benieuwd of ze morgen op het net kunnen voor een berichtje, anders krijgen we wellicht een SMS'je dat dan op de blog komt. Als dat niet lukt, dan troosten we ons met de gedachte: geen nieuws is goed nieuws.

Ouderinfoavond op 13 juni

Het bijgeloof in de combinatie van vrijdag en het nummer 13

heeft ons niet er niet van kunnen weerhouden om

er een relaxte en plezante informatieavond van te maken.

Na de verplichte informatiesessie voor iedereen,

geeft Jan de ouders nog een beetje informatie

en stelt hij ze vooral gerust met het feit

dat hun dochters binnen 3 (!) weken

zullen vertrekken naar het Afrikaanse continent

onder de hoede van Anneleen en Luc.

Anneleen en ik zijn met de groep de avondzon gaan opzoeken.

We overlopen een aantal afspraken: is iedereen op de hoogte van alles?

Heeft iedereen het Frans en Engels geoefend?

Jezelf voorstellen en dank u wel kunnen zeggen in meer dan 1 zin, dat is het strikte minimum.

Wat doen we op de bungalow?

‘Dit is de nacht’ van Guus Meeuwis is verplichte en blijkbaar parate kennis.

De ‘cupsong’ uitvoeren met ons allen zal nog wat oefening vragen.

Blijkbaar ziet iedereen dit zitten. Verslag volgt!

Het voelt goed om met de volledige groep even apart te kunnen overleggen.

Nadien horen we van verschillende ouders dat ze de reis goed zien zitten.

We vinden het fijn om dat vertrouwen te genieten.

Luc

PS: Luc nam die avond ook zijn eerste selfie. Wij vinden hem alleszins geslaagd :-)

Tweede voorbereidingsweekend

Met z’n allen keken we uit naar het 2e voorbereidingsweekend. Net zoals het vorige beloofde het alweer een fantastisch weekend te worden, deze keer in het Gentse. Kennismaking was dit maal uiterst overbodig. Vanaf het moment dat we elkaar terugzagen in het station babbelden en giechelden we weer voor 10. We hadden elkaar namelijk veel te vertellen. Pratend en lachend namen we tram 1 richting het vormingscentrum Guislain, waar we zouden verblijven. Daar aangekomen ontving broeder Godfried ons en nadien nestelden we ons in de gezellige zetels van ons verblijf. Maar niet voor lang, want Anneleen en Luc zorgden ervoor dat het weekend goed gevuld was. We begonnen meteen met een voorstelling van Fracarita Belgium en daarna kregen we van Jan te horen hoe we ons moesten gedragen in Tanzania, welke culturele verschillen ons zullen opvallen en waar we gedurende onze reis zeker eens moeten op letten. Dit was een heel boeiend deel, omdat je hier vaak niet bij stilstaat voor je op reis vertrekt. Maar dankzij Jan zijn we nu al een heel stuk beter voorbereid, dankjewel!

 Later die namiddag volgde het boeiendste deel van de hele dag (vond ik zelf). We kregen namelijk een rondleiding in het vormingscentrum. Guido leidde ons er rond en vertelde over de historie van het centrum en ook over wat hun nieuwe projecten zijn. Ik vond het zo boeiend omdat wij zelf bij de mensen die daar woonden mochten langsgaan en we echt contact met hen hadden. Dit maakte het een speciale ervaring die ik zeker zal koesteren. Nu zie ik ook in dat ik een verkeerd beeld had over de mensen die in een psychiatrisch centrum zitten. Door deze rondleiding zijn mijn vooroordelen helemaal verdwenen. Als afsluiter van deze mooie dag gingen we met z’n allen eten in de Sleepstraat in het stad. Lekker eten en goed gezelschap maakte er een prachtige avond van, waarna we nog lekker een ijsje gingen eten en dan terugkeerden richting ons verblijf. Na nog wat gezellig kletsen op de kamer ging ook bij ons het licht uit, want er stond nog veel op het programma de volgende dag.

En inderdaad, de volgende morgen na een lekker ontbijt vlogen we er meteen weer in en overliepen we onze dagplanning voor in Tanzania. We zagen het allen al meteen zitten en brainstormden al direct over welk speelgoed of andere objecten we voor welk project zouden kunnen meenemen. Na het overlopen van de hele bundel zaten we al aan het laatste puntje van het voorbereidingsweekend: Het bezoek van Joshua en Sandra. Joshua is een Tanzaniaanse man en hij kwam vertellen over zijn ervaringen in Tanzania en wat voor cultuurverschillen hij vooral merkte toen hij in België kwam wonen. Dit was zeker en vast een mooie afsluiter van het 2e fantastische voorbereidingsweekend. Dit was het laatste weekend en dat wil zeggen dat 6 juli er snel zal zijn. Welgeteld nog 40 dagen! Ik kan niet meer wachten! -Linde

Het was weer zo ver, tijd voor het tweede voorbereidingsweekend. Deze keer kwamen we allemaal samen in Gent, waar we een weekendje zouden mogen verblijven in het psychiatrisch centrum Dr. Guislain. Allemaal samen stonden we op zaterdagochtend om 9.30 u in de inkomhal van het Sint-Pietersstation om dan de tram te nemen.

Aangekomen in het centrum vlogen we er meteen in, want die visa moesten natuurlijk wel dringend ingevuld worden. Een hele onderneming, alle 10 tegelijk hetzelfde opschrijven. De juiste papieren in het mapje, twee elegante pasfoto’s erbij en klaar. Nu mag Fracarita al het werk doen.

Gezellig een hapje eten van de lunch die we zelf meegebracht hadden en dan was Jan er al voor onze multiculturele training, en wat hebben we veel bijgeleerd. Daarna namen we ons (drukke) reisprogramma door en Guido de Geyter van het centrum Guislain stond al klaar om ons een rondleiding op het terrein aan te bieden . Het zonnetje begon te schijnen, dus daar gingen we dan!

We kregen de geschiedenis van het gebouw te horen en onderweg kwamen we zelfs een paar bewoners tegen die ons allemaal hartelijk begroeten en een babbeltje met ons sloegen. Zelden zag ik mensen zo gastvrij en open.

Na de rondleiding gingen we naar onze kamers om onze spulletjes daar te zetten en toen moesten we jammer genoeg splitsen. Het ene deel van de groep ging optreden met de school, en de overblijvers gingen doen waar we het beste in zijn: eten!!!!
Geen idee dat Turkse pizza zo lekker was, en Gent zo gezellig. Na nog gezellig iets gedronken te hebben moesten we onze laatste tram terug nemen en rusten, wat niet verwonderlijk is na zo’n drukke dag, toch?

Dag nadien zouden we al vroeg terug opstaan om er terug in te vliegen. Maar dat doe je natuurlijk niet zonder eerst wat krachtvoeder. Linde werd onze heldin door de yoghurt met cornflakes en aardbeien, wat kan een mens zich meer wensen op een zondagochtend?

Daarna hebben we nog praktische afspraken en regels overlopen, en wat we nu eigenlijk mee moeten nemen voor de mensen daar. Daarna kwamen Joshua en Sandra met hun oh zo snoezige kindjes om al onze vragen over cultuurverschillen te beantwoorden.

Daarna volgde er een gevecht met het croque-monsieurmachien (is dit wel een bestaand woord, mevrouw Verheyen?) en dan was het alweer tijd om te gaan.
Onze volgende date is gepland op 13 juni!

tot dan!

Risa