Vandaag hebben we in de ochtend na het ontbijt al een aantal
souvenirtjes gekocht in een lokaal winkeltje vlakbij Maendeleo. Enkele
gelukkigen aan het thuisfront mogen zich dus aan een klein geschenkje
verwachten. Daarna zijn we met de scouts naar het centrum in Bangwe gewandeld.
Daar hebben we met de kinderen gespeeld en gedanst. We hebben bandjes gemaakt,
gekleurd, met strandballen gespeeld, ballonnen opgeblazen en er allerlei
figuren mee geplooid zoals een hond, een zwaard of een bloem. Daar hebben we
ook ons middagmaal gegeten. De kinderen waren zo lief en deden enorm goed mee.
Het waren stuk voor stuk schatjes. (Bloemenstad for life!) Na ons bezoek zijn
we met scouts naar hun kamp gegaan. Ze hadden een hele ceremonie voor ons
voorbereid. Het begon met spelletjes en met een toneeltje van elke scoutsgroep.
Helaas spraken ze Swahili waardoor we het niet echt verstonden. Gelukkig kwam
Brother Saul to the rescue en vertelde hij ons in grote lijnen waarover het
verhaal ging. Hierna kregen we van de scouts elk ons eigen scoutssjaaltje. We
waren er echt enorm blij mee. Sommigen moeten jaren wachten om zo’n sjaaltje te
mogen ontvangen en daarom voelden we ons allen vereerd dat we het al na twee
weken kregen. Na het serieuze gedeelte van de ceremonie was het tijd voor het
gevaarlijke deel. De grootsten klommen via een touw, dat tussen twee bomen
gespannen was, op grote hoogte van de ene naar de andere kant. We hebben
allemaal even ons adem ingehouden wanneer Khalfan bijna naar beneden viel maar
zich nog net kon vasthouden met zijn handen. Hij kwam er gelukkig met enkele
schrammen vanaf. Alex heeft nu zelfs een pleister van Marie met sterretjes op
zijn voet. Daarna zijn we opnieuw naar Maendeleo gegaan waar we afscheid hebben
genomen van de scouts. Ook al verliep de communicatie wat minder door het
gebrekkige Engels, we zullen hen zo hard missen. Deze avond was er dan nog de
bungalow waarbij we allemaal uitbundig gedanst en gezongen hebben. Al moet ik
toegeven dat ik op het einde wat geweend heb (lees: veel). We hadden hier een
zalige tijd en we zullen Maendeleo en zijn bewoners nooit vergeten. Aangezien dit onze laatste blog is omdat we
morgenvroeg naar Bujumbura vertrekken, waar er geen internet zal zijn, wil ik
toch nog eens even een oproep doen aan alle lieve, lieve ouders: Koffiekoeken,
warme chocomelk, bokes met choko en andere lekkernijen zijn altijd welkom
maandagmorgen. (GEEN UGALI MET BONEN DUS!)
PS: Oma, ik mis jouw superlekkere spaghettisaus (hint J)
Finlay
