6 en 7 juli Eerste dagen in Bujumbura

• Het eten op het vliegtuig was super lekker! Het was wel jammer dat we niets door het raampje konden zien door de bewolking. Bij de landing viel het ons dan ook op dat het hier snel donker wordt (al rond half 7). Bij niemand drong het al door dat we eindelijk in Afrika waren. De eerste verschillen zagen we al in de luchthaven. Er zaten vogelnesten in de lampen, er was geen dak en het heeft meer dan een uur geduurd voor we onze koffers hadden.
  De normale verkeersregels zijn hier ook niet echt van toepassing. Als je wou voorbijsteken, toeter je gewoon, als het te traag ging ook en als er een voetganger in de weg loopt, toeter je ook. Dus toeteren is eigenlijk de basisregel. Het busje zelf begon plots ook te roken vanbinnen waardoor we allemaal toch wel schrik hadden. Bij de aankomst in het hotel kregen we vers geplukt fruit (ananas, mandarijnen, papaya, bananen, mango, passievrucht). Het fruit vonden we beter dan in België en de mandarijnen -die eigenlijk naar citroenen smaakten- waren hemels voor Marthe. We hebben minder goeie luisteraars in de groep. Ik noem geen namen maar Marie  had haar tanden al gepoetst met kraantjeswater! Terwijl dat er echt was gezegd dat het niet mocht. “ Maar wees gerust mama, ik heb nog geen diarree.”
  De lichten gingen al uit om 11uur en toen ging iedereen slapen.
   

• Ondanks de muggen en de hoge temperatuur heeft de helft van ons toch redelijk geslapen. Het ontbijt bestond uit 1 croissant met kaas of hesp. Daarna ontmoetten we Frank. Frank is een werknemer van Fracarita die hier woont met zijn Rwandese vrouw. Eerst gingen we met hem in de stad waar we onze eerste cultuurshock kregen. De kippen die levend over de grond gesleept werden, water dat in een plastic zak werd verkocht, kwade blikken van de mensen rondom ons, het chaotische verkeer, de mensen die gewoon op de baan liepen i.p.v. op het voetpad, en iedereen verkocht wel iets op straat. Daarna mochten we naar het Tanganyka Meer, het was eigenlijk meer een zee. (Weetje: het Tanganyka Meer is 720 km lang en 30-60 km breed)
  Linde, Mathilde, Marie en Finlay besloten om een duik te nemen in het meer om over de golven te springen en om hun haar te wassen. Al snel kwamen enkele Afrikanen op hen af en ze begonnen te communiceren en liedjes te zingen “Come on it’s summertime”.  Iedereen zong mee tot Anneleen teken deed dat we moesten vertrekken. In de tussentijd waren Marthe, Risa, Okke en Inneke aan het socializen met de kindjes op het strand. We vroegen of we een foto mochten nemen van hen en ze waren echt superblij.
   
  We zijn daarna naar het psychiatrische ziekenhuis in Kamenge geweest en hebben we ook een bezoek gebracht aan het klooster. Toen we terug in het busje waren, hebben we “Het is een nacht” gezongen. Dit mocht wel met onze twee zangtalenten in de groep (Finlay en Risa). Toen we terug in het hotel waren, was het avondeten. Dit bestond uit een sandwich met omelet, die wel zeer droog smaakte). Daarna was het al terug 11uur en dus tijd om te gaan slapen!
   
  Inneke