De Warafiki vertellen hun verhaal

In voorbije weken trokken onze Warafiki wa Maendeleo (= vrienden van het Maendeleo jeugdcentrum) door het Vlaamse land om hun verhaal te brengen over hun bijzondere ervaringen in Tanzania. Vele vrienden, familieleden, klasgenoten en andere geïnteresseerden kwamen in Leopoldsburg en in Gent luisteren hoe de jongeren hun inleefreis deze zomer hebben beleefd.

Zelfgemaakte lekkernijen werden aan de man en vrouw gebracht ten voordele van het jeugdcentrum en ook de veilingen van enkele orginele made-in-Tanzania producten, souvenirs en hebbedingetjes bracht een flinke stuiver op. Hoedje af voor onze Warafiki en de vele enthousiaste vrijwilligers die er telkens weer een grandioze avond van maakten. Asante!

Foto's getuigenisavonden:

Gent

Leopoldsburg

Er verscheen ook een nieuwsbericht op de regionale TV-zender AVS over de avonden op Youtube.

 

Wil je graag de financiële actie van de Warafiki ondersteunen?
Alle nodige informatie hiervoor vind je in de folder en het bijhorende invulformulier

Welkom op onze Getuigenisavonden

Op vrijdagavond 11 oktober (Leopoldsburg) en woensdagavond 16 oktober (Gent), brengen onze inleefreizigers getuigenisavonden over hun impressies en belevenissen tijdens hun beklijvende reis.

Als Warafiki wa Maendeleo (= vrienden van het jeugdcentrum Maendeleo) willen ze graag hun ervaringen delen met vrienden, familieleden, buren, klasgenoten en andere geïnteresseerden. De opbrengst van de getuigenisavonden gaat integraal naar het Maendeleo Jeugdcentrum.

Kaarten (student: € 4 in vvk en gewoon: € 6 in vvk) zijn te koop via de inleefreizigers zelf, via Fracarita (mail naar inleefreis.maendeleo@fracarita.org) of via de avondkassa (student: € 5 aan de kassa en gewoon: € 8 aan de kassa).

Welkom vanaf 19u voor een hapje en een drankje en vanaf 19u30 voor de getuigenis.

Download de affiche voor praktische info over de getuigenisavonden:
klik hier voor de affiche

Het verwerkingsweekend

Tijdens het weekend van 7 en 8 september kwamen onze Warafiki opnieuw samen om de gevoelens die deze reis nalaat verder te verwerken. Er werd ook een startschot gegeven voor inzet en engagementen van de Warafiki 2013 voor het centrum van Maendeleo. De getuigenisavond werd ook al grondig voorbereid.
Omdat het weekend met wat vertraging startte - de deelnemers uit het Gentse misten een aansluiting in Leuven - moest er gewerkt worden tot in de vroege uurtjes. De deelnemers oefenden en sleutelden aan hun presentatie tot halftwee 's nachts. Dat is niet verwonderlijk want zondagmiddag werden ze verwacht op het aperitief bij de broeders. In het klooster van Lummen mochten ze hun verhaal gaan vertellen. En dat deden ze goed, onze Warafiki. De broeders waren het er unaniem over eens! Daarna mochten ze nog genieten van een heerlijke maaltijd. Na de maaltijd moesten de Warafiki weer afscheid nemen van elkaar. Maar niet voor lang, binnenkort brengen ze hun verhaal tot bij u!
Op 11 oktober is er een getuigenis in de bovenbouw in Leopoldsburg. 16 oktober vertellen de Warafiki van dit jaar hun verhaal in Gent. Tot dan?!

Bijbabbelen onder een stralende zon in Gent

Eindelijk, bijna een maand keken ze uit naar deze dag. De Warafiki van 2013 waren blij om elkaar vandaag, dinsdag 20 augustus, terug te zien. Onder een stralende zon babbelden ze over de positieve en negatieve indrukken die de reis heeft nagelaten. Ze vertelden elkaar ook over de negatieve en positieve reacties die ze kregen van vrienden en familie bij thuiskomst. En het viel op dat deze groep vooral heel wat positiefs te vertellen had. De groep begon ook al met voorzichtige plannen te smeden voor hun daadwerkelijke steun aan de projecten. Het was heerlijk om hun enthousiaste plannen te horen in de tuin van Fracarita!
Enkele krasse uitspraken tijdens deze namiddag:

• Toen ik thuiskwam, wilde ik de spaghetti met mijn handen beginnen eten.
• Zelfs de vrouw van de apotheker vroeg hoe mijn reis geweest was.
• Ik kwam thuis en mijn mama had al confituur gemaakt om te verkopen.
• We hebben oprechte vriendschappen gesmeed, met de groep en met de mensen van ginder.

• Het verhaal van broeder Marc heeft iets losgemaakt dat ik zelf niet kon losmaken bij mezelf.

De laatste trein naar het verre Limburg vertrok al om 20.15u dus hebben ze het geplande bezoek aan de karaokebar maar even uitgesteld.

De nieuwe Warafiki wa Maendeleo 2013

Dit zijn ze dan: de nieuwe vrienden van Maendeleo. Vol verhalen op de luchthaven over de reis van hun leven: hun inleefreis naar hun leeftijdsgenoten in Tanzania. We zijn benieuwd naar hun getuigenissen en acties de volgende maanden! Volg deze blog verder voor nieuws! 

Hun namen: Anaïs Raymond (Leopoldsburg, St-Michiel Bovenbouw), Karen Van den broecke (Aalter, Emmaus Instituut), Ruth D'Hoore (Deinze, Leiepoort Campus St-Hendrik), Bauke Van de Velde & Lies Van Heesvelde & Indra Vanoverbeke (Gent, St-Paulusinstituut), Emily Schurmans (Berkenbos, St-Franciscuscollege) en Nils Yseboodt (Tessenderlo, Technisch H. Hart Instituut). Voor de begeleiding tekenden Anneleen Verheyen (Leopoldsburg, St-Michiel Bovenbouw) en Stan De Lobel (Roeselare, OC St-Idesbald)

Ze zijn er!

En daar waren ze! Ondanks de vertraging door een erg trage bagageafhandeling. Blij viel iedereen in de armen van de fanclub. Fier als een gieter, met hun enige echte Warafiki wa Maendeleo T-shirts. Want Warafiki wa Maendeleo, vrienden van Maendeleo zijn ze nu!

Thuisfront wacht

Rond 7u30 stonden nerveuze mama's en papa's op de luchthaven van Zaventem te wachten op hun Inleefreizigers. De ontvangstsfeer zat er meteen in, ondanks het vroege uur! De fanclub had spandoeken gemaakt, cake's met de Tanzaniaanse vlag én een mama zorgde voor Inleefreis Maendeleo ballons!

Goodbye Africa

Zonet berichtje uit Burundi ontvangen:
"We boarden straks om 20u. Nog een warme en vermoeidende dag gehad met diepgaande verwerking en souvenirslag. Tot morgen!"
Fanfare en fanclub staan morgenochtend om 7u20 klaar op de luchthaven van Zaventem wanneer de groep terug aankomt in ons land. Ongeveer een 20à30 minuten later verwachten we hen in de aankomsthal! Ouders kijken best voor het slapengaan en bij het opstaan nog even de geplande aankomsttijd na via de link Brussels-airport-arrivals Soms durft er door de tussenlanding in Nairobi nog wel eens wat vertraging bij te komen.
Tot morgenochtend!!!

Terug in Bujumbura

We kregen net een berichtje per SMS van de groep:
"Net aangekomen in buju heerlijke douche na vermoeiende en warme rit nu nr restaurantje voor eten"
Met andere woorden: de groep is goed aangekomen in Bujumbura, de hoofdstad van Burundi, vanwaar ze morgenavond de terugvlucht naar Europa aanvatten.
We zijn superbenieuwd naar hun verhalen!

19 juli in Tanzania

Vandaag is de laatste echte dag dat we in Tanzania zijn want morgen vertrekken we naar Burundi. Om extra lang van de dag te genieten zijn we wat vroeger opgestaan en begonnen met ons dagelijks ontbijt. Om 8 uur zijn we dan te voet naar Bangwe vertrokken om daar een uurtje later broeder Mark te ontmoeten. Hij heeft ons een rondleiding gegeven in het centrum voor mentaal beperkte kinderen. Dit project heeft als doel om deze mensen tijdelijk of permanent onderdak en voortdurende begeleiding te geven.

Na de rondleiding hadden we de gelegenheid gehad om met de kindjes te kleuren, puzzels te maken en spelletjes te spelen. Bij sommigen ging het puzzelen heel vlot maar anderen hadden er soms meer moeite mee. Gelukkig had iedereen het naar zijn zin. Het was echt super om hen gelukkig te zien. Na de lunch, die bestond uit rijst en bonen, was er muziek en iedereen danste. De gasten van Bangwe hebben ongelofelijke dancemoves. Dat hebben we wel gezien.

Na de wandeling naar ‘huis’ begon iedereen zijn valies te maken en daarna hebben de meisjes al enkele souvenirtjes uitgekozen. Straks gaan we afscheid nemen van de scouts en daarna zullen we nog een dansje placeren op de bungalow.

Dit is de laatste blog van deze reis dus we doen al de groetjes naar onze ouders!

Tot maandag.

PS: het GSM-toestel van Anneleen werkt niet in Burundi dus het zal improviseren worden om jullie iets te laten weten.

Terug naar school

Vandaag moesten we vroeg opstaan en dat was zwaar voor velen. Na het ontbijt vertrokken we met de daladala naar de Newman Highschool. Daar aangekomen hebben we kennisgemaakt met de directeur en gingen we naar de formatie, daar zongen ze enkele liedjes voor ons waaronder het Tanzaniaanse volkslied en het schoollied. We waren erg onder de indruk! Na de formatie werden we per twee naar een klas gestuurd waar we verschillende lessen volgen waaronder communicatieve vaardigheden en Swahili.  De lessen duurden 2 uur, zonder pauze! Dan was er een kleine break waarin we kennismaakten met de leerlingen. We babbelden over de verschillen tussen hun leven en dat van ons. Toen werden we door de leerkrachten terug naar de klassen gestuurd.

In de namiddag zijn we naar Aqualodge gegaan en hebben we even gezwommen. Tijdens deze verfrissing kwam broeder Mark aan op het strand om zijn getuigenis te doen. De getuigenis was heel aangrijpend, hij vertelde over zijn leven en zijn missie, over liefde en geluk. Hij is trots op ons en dat emotioneerde elk van ons. Hij heeft een diamantje in ons hart geplant.

Na een mooie zonsondergang deden we de reflectie op het strand en aten we ons avondmaal, koeken en noten. We genoten van een rustig avondje met de golven van het meer. We wierpen onze laatste blik op het strand en vertrokken terug voor de wandeling naar Maendeleo. Iedereen is rustig geworden van onze mooie namiddag op het strand.

Liefs
Ruth en Emily

17 juli terugkeer naar Maendeleo

Jambo !

Vanmorgen was ons laatste luxeontbijt in Marumba. Brood met beleg, koffie en banaantjes. We aten allen ons buikje rond omdat we weten dat het morgen terug droog brood en thee zal zijn. Na het ontbijt namen we nog wat foto’s met de broeders. We kregen ook souvenirs van hen, waar we hen erg dankbaar voor zijn. Het afscheid nemen was moeilijk, maar we waren ook blij dat we terug naar huis (want dat is hoe Maendeleo nu aanvoelt) gingen.

We propten ons allen in het busje om zo twee uur te rijden naar Kigoma. Ook hier was het een aankomst met gemengde gevoelens. Na het slechte nieuws van gisteren wisten we niet goed hoe we ons moesten gedragen.  Een van de bewoners van Maendeleo is namelijk maandag erg plots overleden, toen wij op weg waren naar Marumba. Broeder Saul nodigde ons uit op de ceremonie en de begrafenis, maar de groep besloot enkel de ceremonie bij te wonen. Ook al kenden we deze man niet goed, toch voelden we allen mee met het grote verlies. De mis was ook helemaal anders dan bij ons, en het was niet verplicht te gaan groeten omdat de kist open was.

Daarna gingen de meesten van Maendeleo mee naar de begraafplaats terwijl wij hier een beetje hielpen de banken terug te zetten en het kapelletje terug in orde te maken. Toen konden we onze zinnen wat verzetten samen met broeder Marc. Enkelen speelden een potje kaarten met hem, anderen speelden met de inwoners hier. Onbewust spoelde het geluk het verdriet een beetje weg. Daarna gingen we samen met de scouts naar Aqualodge om te zwemmen in het Tanganikameer. Zalig, ons nog eens kunnen douchen en het rode stof van Marumba kunnen afspoelen.

We werden uitgenodigd voor een etentje bij de broeders in Aqualodge. Een feestmaal, er was zelfs pasta! We worden hier altijd zo vriendelijk en gastvrij ontvangen. Het is hier echt een tweede thuis voor iedereen geworden. Na het etentje en de babbel met de broeders keerden we terug naar huis en reflecteerden we over deze toch wel emotioneel zware dag. Nu kruipen we zo snel mogelijk in ons bedje om morgen vroeg (om 6.00u) op te kunnen staan om naar Newman Highschool te gaan. Usikumwema (goeie nacht) !

Lies

 

Doe-dag in Marumba

Na onze eerste nacht in Marumba kregen we van de broeders een uitgebreid ontbijt. Voor het eerst sinds ons verblijf in Bujumbura was er toespijs, honing, confituur en pindakaas! Wie had ooit kunnen denken dat we hier zo van zouden genieten.

Deze voormiddag hielpen we de broeders bij het herschilderen van het psychiatrisch ziekenhuis. Al zingend gaven we de muren en de banken een nieuw kleurtje. Een plezierig werkje, waar we veel voldoening uithaalden.

De broeders zijn bezig een nieuw gebouw op te trekken. Dit moet dienen als verblijfplaats voor de verplegers. Met de aarde maken ze bakstenen. Deze laten ze enkele weken drogen in de zon totdat ze hard genoeg zijn. Nadien maken ze met deze stenen een piramide. Deze piramide steken ze onderaan in brand. Nadat de vlammen uitgedoofd zijn, maken ze de piramide dicht met klei en mest zodat de bakstenen verder kunnen uitharden. Wij moesten helpen om de stenen naar de piramide te dragen. We vormden een lijn zodat we de stenen gemakkelijk konden doorgeven. Ons teamwork was werkelijk verbluffend.

Na een, naar Tanzaniaanse normen, rijkelijk middagmaal gingen we samen met broeder Welhard op bezoek bij een priester van een plaatselijke parochie. Hij toonde ons de middelbare school die hij had opgebouwd. We kregen de kans om per 2 in een klas enkele vragen te stellen aan de leerlingen en moesten op onze beurt er enkele beantwoorden. De leerlingen zaten met 50 in één klas. Er waren geen wereldkaarten, geen beamers, geen smartboarden en geen computers zoals bij ons. En ondanks dit alles waren de leerlingen zo gelukkig dat ze de kans kregen om naar school te gaan.

De 460 leerlingen verblijven daar allemaal in het internaat. De meisjes bezochten de slaapkamers van de meisjes en de jongens verkenden de jongensvertrekken. De meisjes waren bezig zichzelf en hun kleren te wassen. Ze toonden ons hun slaapzaal. Ze slapen met zo’n 40 in één slaapzaal. Een paar meisjes begonnen in onze haren te wrijven. In Tanzania mag je als student geen lange haren hebben. Enkelen onder hen konden ons overtuigen om voor hen een dansje te doen. Daar stonden we dan in het midden van de wasplaats, tussen de meisjes gewikkeld in handdoeken, de Plopdans te doen. We hebben er enorm van genoten.  

 Nadien toonde de priester ons nog de kerk die hij had laten bouwen. Hij was er terecht heel fier op. Toen we buitenkwamen, hoorden we de mooiste stemmen die we ooit gehoord hadden. Het koor was buiten aan het repeteren. Trots gaven ze ons een kleine demonstratie. We stonden allemaal met open mond  te luisteren. Ze leken wel het gospelkoor uit Sister Act maar dan live, hier in Kasulu onder enkele bomen.

Tot slot nam de priester ons nog mee naar een wel heel decadent hotel. Hij trakteerde ons op een frisdrank en gaf ons de kans om hem onze vragen te stellen. Stan trok zijn stoute schoenen aan en vroeg hem naar zijn idee over geboortebeperking.  Hijzelf is meer voor ‘gezinsplanning’ dan voor het gebruik van anticonceptiemiddelen.

Na ons bezoek keerden we terug naar onze verblijfplaats in Marumba. Daarna volgde het avondmaal en  namen we uitgebreid de tijd om te reflecteren. Ik had het persoonlijk moeilijk met de manier waarop de priester ons al zijn projecten toonde. Zijn houding stond zo in contrast met de nederige houding van de broeders die we tot nu toe al ontmoet hadden. Hierover praten met de groep en ook anderen hun mening horen was een verademing.

We gaan nu nog even naar de sterrenhemel kijken, want die is hier werkelijk verbluffend en daarna kruipen we na een geslaagde dag onder de wol.   

 

Karen

Aan het werk in Marumba

We kregen een SMS-berichtje uit Marumba:
"Geen elektriciteit vanavond, dus ook geen internet. Deze morgen geverfd en daarna bakstenen gedragen. In de namiddag een school bezocht. Warme groetjes."
We lezen later ongetwijfeld meer op deze blog!

De reis naar Marumba

Vandaag stond er op onze planning rond 10 uur te vertrekken maar toen we op het punt stonden om in het busje te stappen, kwamen we erachter dat het busje veel te klein was. De enige oplossing was een ander busje. Dus gingen Stan en David op het Afrikaanse ritme op zoek naar een ander busje. Dit busje was nog steeds klein maar we maakten er het beste van. We zongen vele liedjes en speelden spelletjes in de kleine ruimte die we hadden. Na 2 uur kwamen we aan in Marumba. We werden warm onthaald en kregen meteen een tasje thee of koffie aangeboden. Van dat ene tasje koffie, dat ik in België normaal niet lust, heb ik zo genoten! Deugd deed het. Na het installeren in de kamers werden we uitgenodigd aan tafel. Na een week ugali en bonen kregen we een feestmaal: aardappelen, wortels, spinazie, kip, aubergines, bonen, rijst en zelfs mayonaise! Onze reactie sprak boekdelen. We aten dan ook allemaal ons buikje rond. Sommigen onder ons merkten ook op dat hun maag een beetje gekrompen was. Nadat ons eten gezakt was, zijn we op bezoek gegaan in het psychiatrisch centrum. Na de uitleg van broeder Marc was alles duidelijk. Het was fijn dat de uitleg in onze eigen taal was. Soms is het moeilijk voor ons om alles volledig te begrijpen wanneer men Engels of Frans spreekt. Nu kostte het minder energie om alles te begrijpen. Na het bezoek stond ons nog een kleine verrassing te wachten. We gingen op safari vertelden ze ons. Ik hoopte op olifanten, leeuwen en apen! Maar spijtig genoeg is het enige was we gezien hebben wat vee. Toch hebben we genoten van de mooie natuur en de zon die onderging. Toen de zon helemaal onder was, hebben we nog een kort bezoek gebracht aan een lokaal marktje. Dit was een hele ervaring. Alle kindjes liepen achter ons aan en riepen van alles wat we niet verstonden. Een hele drukte op de markt. Na aankomst op onze slaapplaats volgde nog een feestmaal. Na de maaltijd waren er geen verplichtingen meer, zalig.

Polé polé, that’s the spirit.

PS: foto's zullen we pas posten als we terug zijn in Kigoma. De internetverbinding is hier te traag.

Zondag in het Maendeleocentrum

Zondag is in Tanzania net zoals in België ‘kerkdag’ , het perfecte moment voor ons om eens een echte Afrikaanse mis mee te maken! We kiezen ervoor om de 2^e mis van de dag te nemen, die vindt plaats om 10 uur. In Tanzania is iedereen opgekleed als ze naar de mis gaan, dus besluiten wij om hetzelfde te doen. Vergeleken met de andere dagen zien we er nu op ons paasbest uit!

Na een poosje wachten op ons ontbijt (ze waren ons vergeten), maken we ons klaar voor de wandeling van vijftien minuten. Zelfs rond 10u in de ochtend is het al snikheet in dit mooie land. We slaan de laatste straat in en je kan iedereen zijn mond zien opvallen, bij wijze van spreken. Wat een mooie kerk! In België zien deze er altijd grijs of bruin uit, doffe kleuren, maar hier was ze geschilderd in rood en geel. Enorm vrolijke kleuren voor het vrolijke volk dat ze komt bezoeken. We zijn een beetje te laat en het koor zingt al uit volle borst als we binnenkomen!

We maken allemaal ons kruisteken en je merkt aan iedereen dat we stil worden van het prachtige tafereel dat zich voor ons afspeelt: een gemengd koor van mannen en vrouwen, een heuse liveband en begeleider op orgel, de jonge misdienaars in mooie groene gewaden, de vrolijk dansende kindjes die bewegen op de stemmen van het koor… Het is een prachtig zicht! Doorheen de mis wordt er nog zeker 7 of 8 keer even enthousiast en lang gezongen. We moeten ook lang rechtstaan of op onze knieën gaan zitten wat voor sommigen behoorlijk lastig was. De hele mis wordt voorgedragen in het Swahili dus we begrijpen niets van wat gezegd wordt, dit gaf ons een vervelend gevoel omdat we de woorden ‘Kigoma’ of ‘Tanzania’ hoorden vallen maar nooit wisten waarover het ging.

Na een goede 2 uur sluit het koor af en kunnen de gelovigen de kerk verlaten. Het is helemaal anders dan in België en de hele groep is het dan ook eens dat we zulke missen naar België moeten brengen: veel meer sfeer en veel meer volk! Tijdens de mis werden we vergezeld door Broeder Jozef en Broeder Flavian, we wisselen gedachten uit over hoe we de mis vonden en als afsluiter nemen we nog een groepsfoto op de trappen van de prachtige en grote ‘Cathedral of Kigoma’.

Zoals eerder vermeld is zondag in Tanzania net zoals in België een welverdiende rustdag. Dit merken we ook in het Maendeleocentrum. Zelf genieten we natuurlijk ook van deze mogelijkheid wassen we onze kleren met het weinige water dat er is en we rusten wat uit.  Daarnaast horen we ook wat te werken, we hebben namelijk van Fracarita Belgium een envelop meegekregen waarin onze tussentijdse evaluatie zat.  We horen deze in het midden van onze reis open te doen en de instructies erop te volgen. De evaluatie gebeurt enkel met de jongeren, onze geliefde begeleiders Stan en Anneleen mogen er dus niet bij zijn, tot grote verontwaardiging van de groep. Ze zijn er al tijdens elke evaluatie geweest dus nu hebben we niemand om ons goed te begeleiden! Maar we zijn natuurlijk oud en wijs genoeg om ze ook even los te laten en dus beginnen we er aan!

De evaluatie is bedoeld om algemeen te schetsen wat we tot nu toe van deze reis vonden, niet in de vorm van ‘wat vond je leuk’, of ‘wat ga je zeker nooit vergeten’, maar ze stellen heuse denkvragen! ‘Wat denk je al geleerd te hebben hier in Afrika?’, ‘Hoe denk je dat de scouts over jullie denken, hebben ze zich misschien al geërgerd aan jullie?’, ‘Zijn jullie verwachtingen over deze reis al ingelost of was de reis helemaal niet wat je ervan verwachtte?’  Elke vraag heeft op zijn beurt veel tijd nodig om beantwoord te worden, maar we doen ons best en met het middageten ertussen, bestaande uit rijst, bonen en groentjes, gaat het behoorlijk vlot vooruit. Het doet iedereen wel deugd om over deze vragen na te denken. We zijn al gewend om elke avond een evaluatie over de dag te houden, maar we hebben er nog niet één gehad waarbij we de hele reis overliepen. Bij sommigen komen frustraties naar boven en ze vinden steun en begrip bij de groep, maar ook goed en positief nieuws wordt leuk onthaald in de groep. Het is fijn om te zien dat we als groep zo naar elkaar toegegroeid zijn en zo goed op elkaar kunnen inspelen en elkaar begrijpen. Misschien was het goed dat Stan en Anneleen er even niet bij waren, want een echt groepsgesprek onder de jongeren hebben we nog niet gehad.

Na de evaluatie moesten we er onze begeleiders bij roepen en vertellen wat we besproken hadden, ze luisterden aandachtig en gaven goede en terechte commentaar als ze bedenkingen of opmerkingen bij iets hadden.

We hebben nog even de tijd om uit te rusten als om 4u de scouts weer voor ons klaarstaan. We zullen ongeveer anderhalf uur met hen doorbrengen en spelletjes spelen. Leden van de scouts, de Warafiki, inwoners van Maendeleo en straatkindjes, iedereen was welkom en mocht meespelen. Het is fijn om te zien dat de scouts iedereen zo hartelijk verwelkomen. Iedereen heeft het recht op een aangename middag en de scouts zetten daarom altijd hun beste beetje voor, toffe gasten!

Als de scouts vertrekken, nemen we ook nog de tijd om ons met de inwoners van het Maendeleocentrum bezig te houden. We waren er altijd tijdens het avondeten, maar verdere interactie bleef altijd een beetje uit. Een hele avond met deze jonge gasten doorbrengen, was echt fantastisch. Hoe blij de kinderen waren met wat stiften en wat kleurplaten, of de iets ouderen met een spelletje Uno of Knex, dat raakte ons. Iedereen was aan het lachen en vergat alles rondom zich. Het was en is nog steeds zo fijn om bij deze mensen te zijn en om elke dag nieuwe mensen te leren kennen. Ook tijdens het eten bleef iedereen enthousiast verder praten en ook de afwas moest eraan geloven! Met z’n allen afwassen en vrolijke deuntjes zingen, gaf een echt groepsgevoel. We zijn allemaal dezelfde, we leven gewoon in een andere wereld. Je merkt ook dat na zo’n 7 a 8 dagen dat je zeer gehecht kan raken aan de mensen die hier leven. Iedereen heeft wel die ene persoon waar hij beter mee overweg kan en meer tijd mee doorbrengt, maar zelfs dat staat niet in de weg van nieuwe ontmoetingen.

Iedereen is moe en heeft een zeer fijne dag gehad, opnieuw een rustdag die meer dan welkom was. Maar zelfs op een rustdag als deze is vroeg in bed gaan zeer wel gekomen! We zijn klaar voor ons  driedaags verblijf in Marumba!

Hakuna Matata!

Bauke

Ps: opnieuw super veel groetjes aan vrienden, familie en onze geliefden J Tussen al deze drukte vinden we nog steeds de tijd om aan jullie te denken! Een dikke knuffel en kus van ons allemaal!

PS2: Zoals gezegd vertrekken we morgen naar Marumba. We weten niet of we daar over een internetverbinding zullen beschikken. Als dat niet het geval is, zullen we via een sms aan Fracarita laten weten hoe het met ons is.

De rustdag

Vandaag brachten we een dag door zonder de scouts. Dat is wel eens goed want soms is het nogal druk rondom ons, ook al zorgen de scouts erg goed voor ons. Het was een dag puur genieten van zon, meer en strand. Het ontbijt was (zoals altijd) een boterham met zoete thee. Dat bevalt de ene al meer dan de andere maar ik vind het wel lekker. Buiten ons dagje rust stond er wel nog iets heel belangrijks op het programma. We bezochten vandaag de het dagcentrum voor doven. We namen de daladala naar de Rowmongue, anders moesten we anderhalf uur stappen en daar zijn we nog niet zo geoefend in als de echte Afrikaan. Dit centrum was zeer bijzonder. We werden van Engels eerst in het Swahili en dan in doventaal vertaald en we namen notities van wat Brother Flavian zei zodat we dit project volgend jaar in onze scholen kunnen voorstellen voor de Zuidactie 2014. Het was er redelijk klein, hoewel er wel  45 mensen komen. Ze hebben een kleine schrijnwerkerij en veel van de vrouwen naaien en breien. Buiten hebben ze een elektrische zaag, er is weinig materiaal ter beschikking en men zou graag ook andere activiteiten opzetten. Een kippenhok hebben ze ook, maar het is klein en achter deze plaats willen ze een nieuw kippenhok bouwen. Na de rondleiding was het tijd voor de gebruikelijke foto’s. Toen namen we opnieuw de daladala naar Maendeleo.  

Vanaf dan begon onze rustdag. Het Tanganikameer, zo mooi. Bij ons is een meer nooit zo blauw als hier. We snorkelden, lagen languit in de zon en schreven een beetje in onze schriftjes. Ondertussen aten we een overheerlijke watermeloen. We smeerden ons goed in natuurlijk, we willen niet verbranden. Voor wie stilzitten en zonnen niet genoeg is,  klimmen op de rotsen kan ook. Stan en Anaïs zaten al op de rotsen en ik ging ze achterna. Het uitzicht was verbluffend: een horizon om U tegen te zeggen, Jacobson Beach achter ons, een zeearend die geruisloos overvliegt…gewoon zalig!
Toen Stan en Anaïs naar beneden gingen, waagden ook Nils en Anneleen zich aan de rotsen. Met ons drietjes zaten we daar te genieten. In het water beneden ons wasten er enkelen hun haren. Dat moet je ook eens gedaan hebben, je haren wassen in een meer op inleefreis. Ik klom dus snel naar benden om ook te genieten van een heerlijk bad in openlucht.
We vulden onze magen met een overheerlijke ananas, ik begin al te watertanden als ik het schrijf.
Praten met mensen in de groep, met Bauke heel ver naar het donkerblauwe water zwemmen… mijn dag kon niet meer stuk. Spijtig genoeg was het tijd om terug te keren. We klommen allemaal in de boot en weg waren we. Een laatste glimp op Jacobson Beach en een zonsondergang op het meer tegemoet.  Maar dat was nog niet alles, we gingen naar de ‘jumprock’. Dit is een ongeveer 9m hoge rots waarvan je naar beneden kunt springen in het diepe water. Enkelen onder ons gingen de uitdaging aan om naar boven te klimmen. We sprongen een voor een, de een al wat sneller dan de ander. Stan, Ruth, Bauke, Karen, Anaïs en Indra versloegen de rots. Velen waren zeer moedig want ook al waren ze bang ze deden het toch!
Groepsfoto’s op het strand en dan Bungalow: dansen, zingen, je gewoon amuseren met de mensen van het centrum, het mag allemaal in Maendeleo, zolang je je maar goed voelt! En dat was vandaag voor de hele groep het geval!

Ruth

Vrijdag 12 juli, een onvergetelijke dag!

Vandaag zijn we met de scouts naar het weeshuis Sanganiwa B gegaan. Als voorbereiding op het bezoek kochten Stan, een paar scouts en ik 60kg rijst op een plaatselijk marktje. Om dit tot bij het weeshuis te krijgen, huurden we een karretje dat ik mocht voortduwen. Bergaf was geen probleem maar bergop had ik de hulp nodig van David, Richard en Stan.

Toen we bij het weeshuis aankwamen, waren we erg dorstig. De zon brandt erg hier in Afrika! De kinderen waren heel blij met de rijst en we hadden ook nog een koffer mee met speelgoed en knuffels. De meesten waren niet in het weeshuis  maar zaten nog op school. Na een toespraak van de coördinator en een liedje  konden we de meeste kindjes een stift geven en dan konden ze een tekening maken op een groot blad. We hadden ook touw mee om vriendschapsarmbandjes te maken en de meisjes leerden dit aan de kinderen.  David en ik speelden eenvoudige spelletjes met een kleine groep kinderen, we zongen ook  liedjes en hebben zelfs gedanst. (ja, ook ik!) Op een bepaald moment was het zo leuk dat er tientallen kindjes in één keer mee begonnen te doen. Het is echt ongelofelijk om te zien waar ze al die energie vandaan halen.

Wanneer we het weeshuis achter ons lieten, hebben we de markt bezocht en kreeg iedereen een banaan als energieboost. Anaïs had een beetje last van haar maag en  kon maar een halve banaan op. Na de pauze mocht iedereen in groepjes van 2  meegaan met een scoutslid. Anaïs en ik waren uitgenodigd bij Densiac. We moesten eerst naar de daladala wandelen (soort minibus) die ons een uur wandelen bespaarde. Het was wel een belevenis om in een busje te zitten waar echt niemand meer bij kon.  We stapten uit en moesten nog eventjes wandelen naar Densiacs huisje. Onderweg was het zicht geweldig: uitzicht op het Tanganikameer (dat lijkt trouwens net een zee maar dan met zoet water), de mooie palmbomen en de eenvoudige huisjes. Daarna kwamen we bij haar huis aan. Haar familie begroette ons heel vriendelijk. Na een korte rondleiding liet Densiac ons een paar foto’s zien over haar leven en we hebben foto’s uitgewisseld als herinnering. Daarna mochten we op een strooien matje zitten, konden we onze handen wassen en kregen we eten. We waren heel bij dat Densiac tegen haar ouders had verteld dat de blanken niet veel eten, we kregen dus een kleine portie. De schotel bevatte ugali, bonen met een sausje en een pot met een visje, stukjes groenten en het was heel lekker. Na het eten kregen we cadeautjes waar we ons wel ongemakkelijk bij voelden maar die mensen waren zo blij dat we bij hen kwamen eten dat we het niet konden weigeren dus hebben we hen beloofd om iets terug te geven als dank. Hierna bezochten we het strand waar we liedjes hebben gezongen en onze voeten nat maakten. Wat een heerlijke verfrissing!Toen we terug kwamen kregen we opnieuw eten wat te veel voor ons was. We moesten ook nog terugkeren naar het Maendaleocentrum maar Densiac bleef het uitstellen en toen we vertrokken was het al donker. Gelukkige vonden we de weg terug naar de daladala en zijn we uiteindelijk terug aangekomen.

‘s Avonds vertelden de andere Warafiki wat zij allemaal beleefden en het verhaal van Bauke en Emily was toch het strafste. De rest van de avond is er rustig gepraat en hebben we de dag al vroeg afgesloten.

Nils

PS: Met Anaïs is alles terug ok!

PS2: Stan waagde zich vandaag zelfs aan een Afrikaanse karateles!

Foto van 9 juli

Bij aankomst in Kigoma op 9 juli

foto 11 juli

Deze foto werd genomen net voor het uitdelen van het eten.

Veel verschillende emoties in een dag

 

11/07/2013

 

Na een ontbijt van thee en brood, zijn Stan, Karen en de scouts naar de markt geweest. Terwijl zij aan het onderhandelen waren over de prijs van het eten dat we deze middag gingen koken, kon de rest uitrusten.  Als de groep terug kwam van de markt, maakten we ons allemaal klaar om te vertrekken naar het leprosarium (Cibula). Het was een hele opgave om ons allemaal in de pick-up te proppen, dit lukte niet, dus enkele vrijwilligers gingen te voet ( Een wandeling van een klein uurtje).

Na een korte rit kwamen we aan op onze bestemming en werden we direct hartelijk ontvangen door de inwoners. Eén van de vrouwen die daar woont, bood ons matten aan om te zitten in de schaduw van een grote mangoboom. We verdeelden ons in groepen zodat het werk sneller ging. Enkelen hielden zich bezig met het snijden van vlees, nog anderen hielden zich bezig met het snijden van groentjes en fruit en de rest maakte de rijst schoon door de steentjes eruit te halen. Al snel begonnen de scouts potten en pannen op het vuur te zetten en kon het vlees al garen. Het voelde goed om eten klaar te maken voor mensen die moeilijk in staat zijn om dat zelf te doen. Velen van de groep voelden zich nuttig en waardeerden de hulp van de scouts.

Terwijl we volop bezig waren met koken, kwamen de eerste kindergezichtjes kijken naar de “muzungu”. We begonnen ballonnen en bellenblazers uit te delen. De kinderen speelden direct enthousiast mee. Wij werden blij toen we de kindjes zagen spelen, en begonnen spontaan mee te doen.

Op een bepaald moment kwamen twee werknemers van de Tanzaniaanse televisie filmen wat we aan het doen waren. Ze interviewden Anneleen, Nils en Bauke, weliswaar in het Engels. Ze hebben ons beloofd dat we op televisie zouden komen. Dus wie weet zijn we snel “famous” in Tanzania.  ;-)

Daarna begonnen sommigen vriendschapsbandjes te maken met de kindjes die daar rondliepen. Het verbaasde ons allemaal hoe snel ze begrepen hoe je dat doet. Zonder elkaars taal te spreken, konden we elkaar toch begrijpen. Dat gaf een fijn gevoel om deze kinderen iets speciaals te kunnen bij leren. Het viel op hoe snel we ons hechtten aan een kindje.

Een paar van de groep waren ondertussen al eens gaan piepen in de huisjes van de leprapatiënten. Toen ze terugkwamen, waren ze enorm onder de indruk van wat ze gezien hadden. De erg eenvoudige en onhygiënische manier van leven van deze mensen raakte ons.

 Etenstijd kwam eraan en samen met de scouts zetten we het voedsel in de etensruimte (lees: onder een afdak). Al snel kwamen enkele oudere vrouwen met hun potjes er bij zitten. Sommige waren zeer slecht te been en we gingen ze spontaan helpen. We verwonderde ons dat deze mensen bleven lachen ondanks hun moeilijke levensomstandigheden. Toen we te horen kregen dat deze mensen maar een keer in een jaar, zo een uitgebreide  maaltijd met vlees krijgen, waren we erg aangedaan.  De scouts speelden hier goed op in en konden ons afleiden door energieke spelletjes te spelen en leuke liedjes te zingen. Toch was het oncomfortabel  om van een triest naar blij gevoel over te schakelen. Het was duidelijk dat sommigen het hier zeer lastig mee hadden. Dit gevoel werd nog erger toen we zagen dat er nog veel eten over was, maar dat wij dat allemaal mochten opeten. Velen vonden dit onaanvaardbaar tegenover te mensen  die daar leefden en het altijd met zo weinig moeten doen, er werden ook dan ook een paar traantjes gelaten.

Eenmaal dat gevoel wegebde, zaten we met de scouts in groepjes en aten we samen met onze handen uit 1 bord, wat een hele ervaring voor ons was. Het was duidelijk dat de scouts genoten van het eten terwijl wij het moeilijk hadden om veel te eten.

We speelden nog even met de kinderen en konden daarna een kijkje nemen in de kleine huisjes die er stonden. Het was moeilijk om te zien dat het er vuil en armoedig was in vergelijking met de huizen in België. Sommigen sliepen met 4 in een huisje, wel elk in een eigen bed. Dat was er vorig jaar nog niet. Naast die bedden was er niets anders om op te zitten, of als decoratie terwijl wij onze huizen volhangen met “onbelangrijke” dingen.

We bedankten het hoofd van de wijk en vertrokken terug naar het Maendeleo-centrum langs de treinsporen waar we voordien een wiebelende trein over hadden zien passeren. De tocht leek helemaal niet lang. Iedereen probeerde de dag wat te verwerken tijdens de wandeling en terwijl genoten we van de natuur en het uitzicht op het Tanganykameer en de bergen errond. Het is moeilijk te begrijpen hoe zo een mooie omgeving zo zwaar kan lijden.

De scouts bedankten ons voor de dag en wij deden hetzelfde. Het is opmerkelijk hoe we zo snel aan de scouts gehecht zijn geraakt. Morgen gaan we bij hen thuis eten en ze waren razend enthousiast om ons uit te nodigen. Wij voelen ons ook zeer vereerd dat we daar welkom zijn en dat deze mensen tijd willen  maken voor ons, we kijken er al zeer hard naar uit!

Deze avond hebben alweer ugali, spinazie en bonen gegeten. Samen met de bewoners van het centrum hebben we veel gelachen. We voelen ons hier echt thuis en verlangen naar de volgende dagen.

Indra en Bauke

ps: vele knuffels en groetjes aan al onze families en vrienden!

 

Deze foto werd genomen na de kennismakingsspelletjes met de scouts.

Een grote dag

Vandaag was de grote dag: de ontmoeting met de scouts! Kort na ons ontbijt kwamen  ze aan.     Vijf meisjes en drie jongens. Na de verwelkoming hebben we ons voorgesteld, daarna wat spelletjes gespeeld, liedjes gezongen,…. Het was super fijn!  David zorgde voor een aanstekelijke sfeer.

Na de introductie zijn we met de scouts naar de stad geweest. Daar is Stan met enkele scoutsleden rijst en suiker gaan kopen. We hebben de scouts ook ons fotoboekje getoond. Ze waren super enthousiast!

Toen alles aangekocht was, zijn we met een pick-up naar de arme wijk gereden. We mochten op de laadbak zitten, iets wat in België nooit zou mogen. We moesten ons goed vasthouden maar het was een onvergetelijke ervaring. Daarna zijn we de rijst en suiker gaan uitdelen aan de armste gezinnen in Kibirizi (een visserswijk). Dat was heel indrukwekkend!  Het was zwaar omdat het heel warm was en de beelden die ik zag, waren moeilijk te verwerken. Er liepen veel kindjes met ons mee.

Na de uitdeling zijn we met de scouts iets gaan eten in een Afrikaans restaurant. Je kon kiezen tussen vis en vlees. Ik had gekozen voor vis en daar was kool en rijst bij. Het eten viel goed mee. Na het eten zijn we naar het Maendaleo centrum teruggekeerd waar we afscheid namen van de scouts.

Daarna hebben we twee uur ‘pauze’ gehad. We hadden het allemaal nodig om na deze zware dag even terug op ons zelf te komen. En dat deed ons allen goed!

Vanavond hebben we ugali en rijst met bonen en spinazie gegeten. Na het eten heeft broeder Saul een heel mooi, maar emotioneel verhaal verteld over zijn leven als broeder.

We hebben onze avond afgesloten met een reflecteermoment!

Deze dag is zeker geslaagd en ben blij dat ik deze dag heb kunnen beleven met de super fijne groep en een hoop nieuwe vrienden!

Liefs

Emily

 

Ps: Mama, papa en Marthe, ik wil je bedanken voor de mooie beer, de brieven in mijn koffer en de super mooie boodschap aan mijn beertje! Ik hou van jullie!

PS2: het uploaden van foto's wil nog niet lukken. We blijven proberen!

Dinsdag 9 juli, uitgestelde blog

Jambo!

Na de vertraagde maar goede vlucht naar Burundi, was het al donker buiten. In de rit naar het hotel konden we nog niets zien van het land, waardoor we nog meer nieuwsgierig werden naar de Afrikaanse omgeving. In het hotel hielden we een reflectiemoment. Toen werd  al snel duidelijk werd dat de muggen ook van de partij waren.

Na ons eerste nacht op hotel, krijgen we een goed ontbijt en konden we Burundi eindelijk verkennen.  We gingen water en koeken halen (veel colruytproducten daar trouwens) terwijl alle ogen op ons gericht waren. Dit voelde soms wel ongemakkelijk aan, maar wij kijken immers ook naar hen…

Rond 10u kwam het busje ons halen om ons naar het psychiatrisch centrum te brengen. Daar kregen we enkele schokkende beelden en ervaringen mee, die niet iedereen even gemakkelijk een plaats kon geven. Gelukkig is er iedere avond een reflectiemoment waarbij we onze gevoelens en twijfels kunnen delen met elkaar. ’s Avonds gingen we samen met de broeder en Pierre naar een restaurant. Onderweg kwamen we krotten tegen, maar ook villa’s. Een groter contrast tussen de 2 kan, denk ik, niet meer.

Op restaurant voelde ik mij zeer oncomfortabel. Wij kwamen op inleefreis en zaten nu tussen de rijken te eten. Ik had 5 min daarvoor straatkinderen zien lopen in onleefbare huizen, en toen zat ik tussen de rijkere bevolking gefrituurde bananen en een vissenbrochette te eten. Ze haalden zelfs stoelen voor onze rugzakken… Maar de gesprekken met de Broeder en Pierre beantwoordden wel al enkele vragen, waardoor het ook een zeer leuke ervaring was!

Bij het afscheid nemen die avond kwamen 2 kleine kinderen bedelen aan de auto. Ik schat ze tussen de 5-8jaar oud. Pikdonker buiten, auto’s die rakelings langs hen raasden. Een beeld dat we allen niet snel zullen vergeten… Tijdens het reflectiemoment kwamen we in aanraking met de 1^ste stroompanne. Opeens viel het licht uit en werd het aardedonker. Niemand had op dat moment een zaklamp bij … Na 5 min was de panne  gelukkig opgelost. Toen we gingen slapen die avond en ik me nog douchte vond er een 2^de stroompanne plaats. Daar stond ik mooi, onder het koude water, pikkedonker. ’t Is eens iets anders.

Vandaag stonden we vroeg op zodat we op tijd konden vertrekken richting Tanzania. We namen afscheid van het personeel, zij hielpen onze valliezen inladen en we vertrokken richting Tanzania. De chauffeur probeerde zoveel mogelijk putten in het asvalt te ontwijken, maar soms vlogen we wel eens de lucht in.

Burundi en Tanzania zijn beide prachtig. De natuur, de cultuur, de kinderen… Drie keer moesten we een grenspost passeren. Bij de eerste stapten we uit, al snel stonden er vele kleine kindjes bij ons waarmee we probeerden te communiceren. Ze spraken natuurlijk Swahili, dus makkelijk was het niet. Maar of we nu Frans, Engels, Nederlands of Swahilli praten, voetbal verstaat iedereen. We dansten, gooiden met balletjes, praatten met ouderen over de verschillen en gelijkenissen.

In het ‘Niemandsland’ was er geen asfalt. We boemelden dus verder tot de tweede grenspost. Bij de derde moesten we uitstappen en persoonlijk ons paspoort bij de verantwoordelijke gaan halen. Maar dus geen problemen!

Toen we aankwamen in Maedeleo werden we met open armen ontvangen! We leerden de verantwoordelijke kennen, en ook al enkele leden van de scouts. Later deelden we de kamers in, tot mijn grote verbazing hebben we een wc (die nu wel al niet meer doorspoelt…), een douche, een spiegel en een lavabo! Een luxekamer. We aten samen met de mensen van het Maendeleocentrum. We verdeelden ons een beetje over de tafels waardoor we konden praten met iedereen. Iedereen is hier zo vriendelijk en gastvrij voor ons, onvoorstelbaar! De bonen met ugali vielen bij iedereen in de smaak, een meevaller dus!

’s Avonds gingen we nog langs bij de broeders in Aqualodge die ons vragen stelden en ook open stonden voor onze vragen. We zijn wel allemaal zeer vermoeid, het is hier om 7u al donker en door de warmte wordt het extra lastig.

Tijdens het reflectiemoment merkte ik dat iedereen al meer open was. Iedereen heeft vandaag beelden gezien, positieve maar ook negatieve, die we niet snel zullen vergeten. We voelen ons hier wel thuis. Iedereen lacht ons toe en vindt het leuk met ons te praten! Dat belooft voor de volgende dagen… Hopelijk is er dan wel internet!

Lies

PS: gisteren was er geen internet, vandaar deze uitgestelde blog. Ook het gsm-toestel van Anneleen werkte niet in Tanzania. We gebruiken nu een ander toestel. ... Hakuna Matata!
PS 2: het uploaden van een foto zorgt nog voor problemen. (Maar ... zie spreuk hierboven)

Aangekomen in Kigoma

We kregen zonet per SMS een berichtje uit Afrika:
Geen internet en ook GSM-verbinding is moeilijk. Vandaar late bericht. Gisteren na lange en warme rit aangekomen in Kigoma en hartelijk ontvangen in Maendeleo.

Alles OK dus met de groep. Benieuwd of we later nog extra nieuws krijgen.

Tweede bericht uit Bujumbura

Het bezoek aan het CNPK (psychiatrisch centrum van de Broeders van Liefde in Bujumbura) was beklijvend. Daarna nagepraat bij lekker tropisch fruit met de broeders op het terras van het klooster. Na het zwemmen op "Saga Plage" (Tanganikameer - zie foto onderaan dit bericht) heerlijke brochette met banaan als avondeten en een diepgaand gesprek met broeder Hippolyte.

Groeten van de Warafiki !

Morgen staat dus de trip naar Kigoma (Tanzania) op het programma - zie kaartje van gisteren. Wellicht krijgen we morgenavond een nieuw bericht.

Aangekomen in Bujumbura

De inleefreizigers zijn goed aangekomen in Afrika. Zonet (22:16) ontvingen we volgend SMS'je van de groep: "Goede vlucht gehad. Spannend ritje naar het hotel. Iedereen enthousiast. GSM (Belgische SIM-kaart) werkt hier niet."

Dat wordt voor onze SMS-ende jeugd dus afkikken… Kou zullen ze er echter niet lijden vannacht. Bujumbura ligt namelijk in de laagvlakte van Burundi die paalt aan het Tanganikameer en het is er doorgaans tropisch warm met een redelijk hoge vochtigheidsgraad. De groep blijft morgen een dagje acclimatiseren in deze stad alvorens op dinsdag naar Kigoma in Tanzania door te reizen (zuidwaarts op de weg langsheen het lang uitgestrekte meer).

Voor morgenochtend heeft de begeleiding nog wat inhoudelijke workshops voorbereid en worden de afspraken nog eens goed herhaald. 's Namiddags zouden ze even gaan zwemmen (of nijlpaarden spotten) om dan in de vooravond het klooster en het psychiatrisch ziekenhuis van de Burundese Broeders van Liefde te bezoeken (www.cnpk.info). Benieuwd of ze morgen op het net kunnen voor een berichtje, anders krijgen we wellicht een SMS'je dat dan op de blog komt. Als dat niet lukt, dan troosten we ons met de gedachte: geen nieuws is goed nieuws.

Een nieuwe groep Warafiki vertrokken!

Deze morgen kwam een nieuwe groep Warafiki samen op de luchthaven van Zaventem. De echte start van een groot avontuur: een inleefreis naar het Maendeleo Jeugdcentrum voor straatkinderen in Kigoma. Zenuwachtige ouders werden gerustgesteld, traantjes weggepinkt en een laatste groepsfoto genomen. Africa here we come!

Naast de eigen bagage had de groep ook 13 extra valiezen en kartons mee met materiaal voor de te bezoeken projecten. De jongeren gaan immers niet op safari, maar twee weken inleven in de projecten van de Broeders van Liefde in Afrika.

Om 10u50 was het toestel naar Bujumbura in de lucht. 't Wordt een lange dag op het vliegtuig, maar daarna is de rust voorbij!

We wensen de groep een goeie reis! Hun namen vind je in het vorige bericht op deze blog en hun belevenissen kunnen we straks eveneens volgen op deze blog.

We are ready!

Nu de examens zowat achter de rug zijn, wordt het spannend aftellen tot het vertrek op zondag 7 juli.
Vorige vrijdagavond kwamen we samen met de ouders nog een laatste keer bij elkaar om de allerlaatste afspraken te maken. Nu moet écht alles duidelijk zijn voor de voorbereiding.

En dat bleek het geval! Ook aan enthousiasme was er geen gebrek! De groep wou meteen kunnen vertrekken.

Dit jaar zijn van de partij: Ruth D'Hoore (Deinze, Leiepoort Campus St-Hendrik), Anaïs Raymond (Leopoldsburg, St-Michiel Bovenbouw), Emily Schurmans (Berkenbos, St-Franciscuscollege), Bauke Van de Velde & Lies Van Heesvelde & Indra Vanoverbeke (Gent, St-Paulusinstituut), Karen Van den broecke (Aalter, Emmaus Instituut) en Nils Yseboodt (Tessenderlo, Technisch H. Hart Instituut ). De begeleiding bestaat uit Anneleen Verheyen (Leopoldsburg, St-Michiel Bovenbouw) en Stan De Lobel (Roeselare, OC St-Idesbald)

 

 

Tweede voorbereidingsweekend te Gent

Onze jonge inleefreizigers kwamen samen voor een tweede voorbereidingsweekend bij hun komende Inleefreis Maendeleo. Het werd weer een schot in de roos. Hieronder lees je een verslagje van Lies en eentje van Emily.

 

Wat een topweekendje was het weer!

We kwamen aan in Gent rond 11u met de nodige vertraging, waardoor we wat tijdsnood hadden. We bekeken een deel van het boekje al en maakten enkele afspraken en bespraken al wat vragen. Rond de middag hadden we onze tijdsnood al ingehaald en kwam Jan ons wat leren over de verschillen tussen onze culturen. Na enkele voorbeelden werd ons al snel duidelijk dat we op de reis niet enkel door onze bril mogen kijken, maar ook door de Tanzaniaanse. 
Tijdens de ‘pauze’ speelden we ook nog wat spelletjes om grappige, leuke groepsmomenten te beleven.

Na deze ‘inleiding’ zoals Jan het noemde, kwamen Sandra en Josua ons nog meer vertellen over de cultuur verschillen en wat algemene informatie over het land zelf. Ook vragen waarmee we nog zaten konden we dan gerust stellen aan hen.

Na deze leerrijke gesprekken gingen we allen samen iets eten in de Sleepstraat te Gent. Een gezellig etentje waarbij we elkaar nog meer ontdekten en het groepsgevoel enkel beter en beter werd. ’s Avonds ging iedereen al snel zijn bedje in na deze toch wel vermoeiende dag.

De volgende dag snel ons bedje uit, ontbijten en het laatste deeltje van de nodige afspraken maken en het overlopen van de reis. Dan kwam Guido de Geyter  ons halen en hij leidde ons rond op onze verblijfplaats en liet ons ook de psychiatrie zien.

Na zijn interessante uitleg en leuke verhalen kwamen we nog een patient tegen in de gang. Deze zei vol trots dat hij de nieuwe pianist van Hooverphonic zou worden. Hij vroeg of we nog even tijd hadden om naar een liedje van hem te luisteren. Het was prachtig iemand met psychische problemen te zien die zich zo kon ontplooien in muziek. Iedereen had toen wel al een kippenvelmomentje en velen hadden ook tranen in de ogen. Hoe iemand zich zo gelukkig kon voelen, gewoon omdat we eens kwamen luisteren naar hoe prachtig hij die piano bespeelde, aangrijpend!

We aten nog een croquekske en bespraken het weekend nog even. We namen afscheid maar niet voor lang! Het zal snel gaan nu en iedereen kijkt er al naar uit om te vertrekken! Na dit weekend voelt iedereen zich écht één groep, en dat is voor deze reis een zeer belangrijke opdracht! Stan & Anneleen, schitterend hoe jullie dit allemaal voor elkaar krijgen!

Lies

Een superleuk weekend

7 uur 23 kwam onze trein aan in Leopoldsburg. Eenmaal onze zitplaatsen gevonden, kon onze reis van 2,5 uur beginnen. Toen we in Hasselt ‘aanstrandden’, hadden we wat vertraging. Aangekomen op het station Gent-Sint-Pieters stonden Stan, Karen, Indra en Ruth ons op te wachten, wat een warm onthaal was. Na onze tramrit zijn we aangekomen op onze verblijfplaats Guislain Campus in Gent waar Lies en Bauke ons verwelkomden. Toen we in Gent aankwamen, stonden we wat achter met de planning en zijn we onmiddellijk begonnen.

We zijn begonnen met de powerpoint van Anneleen. Zij heeft ons uitgelegd waarom de Broeders van Liefde ontwikkelingssamenwerking doen, maar ook wat bijvoorbeeld NGO betekent. Na deze interessante informatie, hebben we een spelletje gespeeld. Daarna hebben we onze papieren voor de aanvraag van de visa in orde gebracht en hebben we onze zelfgemaakte boterhammen gegeten.

Na onze lekkere picknick, is Jan gekomen. Hij heeft ons een interculturele training gegeven, wat heel leuk en leerrijk was. Een ervaring om nooit meer te vergeten!

Toen kwam het vieruurtje eraan. We hebben lekkere wafels van Karen gesmuld en lekkere muffins van Nils gegeten. Nils had een kleine verrassing voor Anneleen haar verjaardag, namelijk een muffin met een kaarsje. J

Na het vieruurtje zijn Sandra en Joshua bij ons gearriveerd en zijn ze komen vertellen hoe we kunnen omgaan met de culturele verschillen, aan de hand van een superleuke quiz. Achteraf zijn er nog hele interessante vragen gesteld. Dit was ook een leerrijke ervaring om nooit meer te vergeten!

Na hun bezoek, zijn we vertrokken naar de Sleepstraat. Daar hebben we allemaal superlekkere Turkse gerechten gegeten. Het was een gezellige avond!

Dag twee: Na het ontbijt hebben we nog enkele afspraken gemaakt, enkele datums afgesproken, nagedacht over welke spullen we mee konden nemen, wat we gaan doen op de bungalow…

Om 11 uur kwam Guido ons halen voor een rondleiding door het psychiatrisch centrum. Hij liet ons kennismaken met de geestelijke gezondheidszorg. Tijdens de rondleiding hebben we ook met enkele patiënten gesproken, wat een hele ervaring was. Als afsluiter van de rondleiding speelde Kristof, die in de psychiatrie verblijft, een mooi en emotioneel stukje muziek. Zo mooi…

Als afsluiter van het weekend aten we gezellig met ons allen lekkere croque-monsieurs in de mooie tuin. En toen was het weer tijd om huiswaarts te keren, wat ook een super grappige en lange rit werd.

Het is echt een hele toffe groep en daarom wil ik iedereen bedanken voor het superleuke weekend! Ook de mensen die mee gewerkt hebben, wil ik bedanken voor hun aangrijpende en leerrijke ervaringen!

Emily