Vandaag zijn we met de scouts naar het weeshuis Sanganiwa B
gegaan. Als voorbereiding op het bezoek kochten Stan, een paar scouts en ik
60kg rijst op een plaatselijk marktje. Om dit tot bij het weeshuis te krijgen,
huurden we een karretje dat ik mocht voortduwen. Bergaf was geen probleem maar
bergop had ik de hulp nodig van David, Richard en Stan.
Toen we bij het weeshuis aankwamen, waren we erg dorstig. De
zon brandt erg hier in Afrika! De kinderen waren heel blij met de rijst en we
hadden ook nog een koffer mee met speelgoed en knuffels. De meesten waren niet
in het weeshuis maar zaten nog op
school. Na een toespraak van de coördinator en een liedje konden we de meeste kindjes een stift geven
en dan konden ze een tekening maken op een groot blad. We hadden ook touw mee om
vriendschapsarmbandjes te maken en de meisjes leerden dit aan de kinderen. David en ik speelden eenvoudige spelletjes
met een kleine groep kinderen, we zongen ook
liedjes en hebben zelfs gedanst. (ja, ook ik!) Op een bepaald moment was
het zo leuk dat er tientallen kindjes in één keer mee begonnen te doen. Het is
echt ongelofelijk om te zien waar ze al die energie vandaan halen.
Wanneer we het weeshuis achter ons lieten, hebben we de
markt bezocht en kreeg iedereen een banaan als energieboost. Anaïs had een beetje
last van haar maag en kon maar een halve
banaan op. Na de pauze mocht iedereen in groepjes van 2 meegaan met een scoutslid. Anaïs en ik waren
uitgenodigd bij Densiac. We moesten eerst naar de daladala wandelen (soort
minibus) die ons een uur wandelen bespaarde. Het was wel een belevenis om in
een busje te zitten waar echt niemand meer bij kon. We stapten uit en moesten nog eventjes
wandelen naar Densiacs huisje. Onderweg was het zicht geweldig: uitzicht op het
Tanganikameer (dat lijkt trouwens net een zee maar dan met zoet water), de
mooie palmbomen en de eenvoudige huisjes. Daarna kwamen we bij haar huis aan.
Haar familie begroette ons heel vriendelijk. Na een korte rondleiding liet Densiac
ons een paar foto’s zien over haar leven en we hebben foto’s uitgewisseld als
herinnering. Daarna mochten we op een strooien matje zitten, konden we onze handen
wassen en kregen we eten. We waren heel bij dat Densiac tegen haar ouders had
verteld dat de blanken niet veel eten, we kregen dus een kleine portie. De
schotel bevatte ugali, bonen met een sausje en een pot met een visje, stukjes
groenten en het was heel lekker. Na het eten kregen we cadeautjes waar we ons
wel ongemakkelijk bij voelden maar die mensen waren zo blij dat we bij hen
kwamen eten dat we het niet konden weigeren dus hebben we hen beloofd om iets
terug te geven als dank. Hierna bezochten we het strand waar we liedjes hebben
gezongen en onze voeten nat maakten. Wat een heerlijke verfrissing!Toen we
terug kwamen kregen we opnieuw eten wat te veel voor ons was. We moesten ook
nog terugkeren naar het Maendaleocentrum maar Densiac bleef het uitstellen en
toen we vertrokken was het al donker. Gelukkige vonden we de weg terug naar de
daladala en zijn we uiteindelijk terug aangekomen.
‘s Avonds vertelden de andere Warafiki wat zij allemaal
beleefden en het verhaal van Bauke en Emily was toch het strafste. De rest van
de avond is er rustig gepraat en hebben we de dag al vroeg afgesloten.
Nils
PS: Met Anaïs is alles terug ok!
PS2: Stan waagde zich vandaag zelfs aan een Afrikaanse
karateles!
