Wat een ochtend. We zijn er direct ingevlogen. Eerst onze kleren wassen en ze ophangen op de veel te korte wasdraad. Na dit zware werk hebben we onze mooiste kleren aangetrokken, om zo te vertrekken naar de kerk. Mijn eerste indruk was ‘wow’! Hoe mooi was dit. We kwamen binnen en je kon de muziek al horen. Er was een koor van mannen en vrouwen, met hun instrumenten. Wat een stemmen hebben die vrouwen.
Een tekort aan wierook hebben ze hier zeker niet, laten we zeggen dat er een overdaad was. Deze mis in Swahili was interessant om te zien maar duurde wat te lang, zeker na tientallen keren op de knieën gaan zitten. Drie keer werd de geldpot bovengehaald. Steeds bleven mensen er geld insteken. Dan zou je de vraag kunnen stellen, heeft kerkgemeenschap geld te kort? Met al de dingen die wij de afgelopen dagen al hebben gezien, kunnen ze niks voor hun eigen volk doen? Volgens God moet je goed doen voor je medemens, zouden ze dan niet beter het geld steken in onderwijs en opvoeding van de kinderen? Maar we weten eigenlijk ook niet waarvoor dat geld wordt gebruikt...
Na een korte maaltijd vertokken we naar Marumba. Volgepropt in twee volle busjes reden we over de stoffige zandwegen. Het was een hobbelige rit langs het prachtige landschap. Aangekomen in Marumba hebben we ons direct geïnstalleerd. Een lange en rustgevende wandeling na de drukke dagen deed ons allemaal deugd. We zagen het klooster en gingen een kijkje nemen op het lokale marktje. We werden wel hartelijk ontvangen. Het marktje leek op het eerste gezicht klein, het kwam pas s’avonds tot leven. De mensen staarden ons aan. Hoe je het draait of keert, het gaf een vreemd gevoel.
Ondertussen was het donker geworden. We dachten we spelen nog even een kaartspel buiten, maar we mochten al rap onze dikke trui aantrekken. Dit is nu eens een Belgisch weertje hier in de hooglanden.
Dahlia en Febe
