Deze avond kon de groep toch nog een email forceren.
Hieronder wat ze schreven over gisteren, hun eerste dag in Afrika, toen in Dar Es Salaam:
"Onze eerste echte
dag in Tanzania zit er al op! Het was meteen al een mooie dag. Aangezien we pas
om 5u arriveerden op onze eerste slaapplaats na onze lange vlucht, sliepen we
even uit tot 12u. Om 13u gingen we eten in het plaatselijke restaurant. Het
eten was er dik in orde! Kip met rauwe groentjes en rijst of frietjes. En dat
alles voor slechts drie euro per persoon (drinken inbegrepen)! Dat kwam neer op
61200 shilling.
Daarna wilden we
graag naar het strand in de buurt gaan, maar dat was buiten de Afrikaanse “à
l’aise” gerekend… Broeder Elbert had ons niet goed begrepen gisteren, waardoor
het busje niet meer ter beschikking was. Hij kon voor ons twee auto’s regelen.
Dat kostte natuurlijk wel geld en dat hadden we niet meer, of toch geen Tanzaniaanse
shilling, en dat op een zondag! Er werd het één en ander geregeld en wij
speelden in tussentijd wat kleine spelletjes. Na lang wachten konden we
vertrekken naar het strand, spannend! Toen we naderden, gingen alle ogen onze richting uit. We
beslisten om toch maar onze T-shirt aan te houden tijdens het zwemmen. Daarna
wandelden we even rond. Er was veel commotie een eindje verderop waar er een
geldspel aan de gang was. Nog wat verder stond een groepje jongeren Afrikaanse
muziek te maken met stemgeluiden en door te knippen met de vingers. Ze nodigden
ons uit om mee te knippen. Ze wilden ons er zelfs geld voor geven!
We werden voortdurend
tegengehouden om te poseren. Smartphones werden bovengehaald en er werden
selfies genomen. En als één iemand het vroeg, volgden er velen. We voelden ons
net BV’s!
Het gaf ons wel
een raar gevoel. We werden echt wel bekeken. Voor hen waren wij speciaal. Ook
toen wij bij ons vertrek van het strand een foto trokken en één iemand vroeg om
erbij te komen staan, werden we overrompeld door een hele hoop mensen. We
moesten wel zeggen dat we gingen vertrekken of ze zouden ons blijven vragen om
foto’s. We kunnen met de hele groep besluiten dat we overrompeld werden door de
aandacht. Het voelde nogal vreemd aan, maar uiteindelijk was het wel heel
leerzaam.
Aan onze
chauffeurs vroegen we om ons af te zetten aan een (Afrikaans) restaurant. We kwamen
terecht in de KFC. Dat was niet echt de bedoeling… Dan maar de Subway!
Het was
ondertussen al donker en we vertrokken naar onze slaapplaats. Hobbelige
baantjes worden al een gewoonte.
Toen we
aankwamen, hoorden we overal sirenes nadat we een zware val hadden gehoord. Een
vrachtwagen had zijn bocht gemist. Zijn container was halverwege blijven hangen
aan de baan en de cabine was van de brug gevallen. In Europa zou de hele baan
eronder worden afgezet, voor het geval dat de hele container naar beneden zou
storten. Hier gebeurde er opmerkelijk weinig. Er werd gezocht naar een man in
de cabine, maar de andere auto’s reden gewoon verder op de baan eronder.
Zo staan we er
maar weer bij stil hoeveel verschillen er zijn…"
De groep stuurde ook nog een foto, vermoedelijk van op één van de luchthavens op de heenreis:
