Vandaag was het vroeg
opstaan (6.00). Gelukkig kregen we nog een heerlijk ontbijt voorgeschoteld (een
echte omelet….heerlijk!). Het was tijd om afscheid te nemen van broeder Mark en
het prachtige Marumba. Net zoals in het heengaan trotseerde de Toyota
landcruiser grote obstakels (lees: een erg slechte, zanderige weg met bulten en
putten). We geraakten op onze volgende bestemming, met weliswaar heel wat stof
(van de weg) in onze kleren, ogen en zelfs onze mond. Op het einde van de rit zagen we allemaal een
tintje roder! In het Psychiatrisch
centrum van Kasaka kregen we wat uitleg te horen hoe men daar psychiatrische patiënten
(vnl. drugs- en alcoholverslaafden) verzorgen met weinig middelen en hoe ze
lijden onder het gebrek aan gediplomeerde werkkrachten. In een rondleiding kregen we zicht op de
mooie gebouwen, waar helaas enkele jaren terug een vleugel van afbrandde. Het geld ontbreekt om deze weer op te
bouwen.
Daarna keerden we eindelijk
terug naar Maendeleo: dit voelde voor iedereen aan als thuiskomen. Wat een heerlijk gevoel toch. Na onze
dagelijkse portie rijst met bonen gingen we met de scouts naar het strand van
het Tanganika-meer. We genoten van de omgeving: palmbomen, helder blauw water
en deze keer konden we ook echt genieten van de soms erg warme zon… Al snel
zaten we met de scouts in het water. Na het zwemmen waren we goed uitgerust.
s’ Avonds werden we nog uitgenodigd door de overste van de Broeders van Liefde in Tanzania om nog wat gezellig bij te praten. Daar mochten we genieten van een lekkere cola, nootjes en … een hardgekookt ei (haha). Een muziekje erbij en de avond kon niet meer stuk.
s’ Avonds werden we nog uitgenodigd door de overste van de Broeders van Liefde in Tanzania om nog wat gezellig bij te praten. Daar mochten we genieten van een lekkere cola, nootjes en … een hardgekookt ei (haha). Een muziekje erbij en de avond kon niet meer stuk.
Morgen is het weer
vroeg opstaan voor onze bezoek aan het dovencentrum; hoogste tijd om te gaan
slapen dus!
Arthur en Luka
