Vandaag zijn we
opgestaan om 6 uur om om half 7 aan tafel te zitten. Er stond een druk schema
op het programma. We moesten om 7 uur vertrekken met de dalla- dalla zodat we
om half 8 zouden aankomen in de Ujiji –secondary school . Per twee gingen we
samen met een scout naar een klas waar
we verschillende lessen kregen – waaronder: historiek van het kolonialisme, een
les chemie, vraagstukken bij wiskunde... Iedereen had een vreemd gevoel bij de sfeer
van deze private school die opgericht werd door een politieke partij (?).
Sommigen van ons werden wel erg op de rooster gelegd met moeilijke vragen en de opdracht om zelf les te geven (over
chemie dan nog wel...) Bij sommigen werd
de les in het Engels gegeven en bij anderen in Swahili waardoor dat het soms
moeilijk te volgen was. Na twee lesuren kregen we een welverdiende pauze
waarbij we onze eigen ervaringen konden meedelen. Daarna hebben we enkele
spelletjes gespeeld met de scouts en tegen de middag namen we de dalla-dalla
terug naar Maendeleo. Het is een plek
die elke dag een beetje meer als een thuis aanvoelt.
In de namiddag waren
we te gast bij een sportactiviteit die Maendeleo had georganiseerd. We hebben
daar twee mooie matchen mogen bekijken, het ene was voetbal en het andere was
netbal (een spel dat erg op basketbal
lijkt). Het voetbalveld was groot en zeer oneffen, met meer zand dan gras. Ondanks
de brandende zon waren de voetbalspelers zeer competitief (soms een beetje te)
omdat er zonder gele of rode kaart werd gespeeld. Netbal werd door de meisjes
gespeeld en speelde zich af op een professioneler veld dan het voetbalveld. Het
was een spectaculaire belevenis om te mogen meemaken, het was enkel jammer dat
we zelf niet even een balletje konden trappen.
En...oh ja... Dankzij Ans en Luc leerde Christophe een plaatselijke
delicatesse kennen, een ware energizer voor iedereen: hij at zonder te
verpinken een ajuin op (en wij maar lachen...).
Op het einde van de
match werd er in Maendeleo de prijzen uitgedeeld. De verliezers kregen boeken
en stiften, de winnaars kregen een levende geit (stel je voor!). Wij werden echt als koningen onthaald in een
mooi versierd lokaal voorzien van luide
Afrikaanse muziek, een piepende microfoon en een eretafel voor.... de Warafiki!
De rest van het lokaal was gevuld met
schoolbanken. We maakten aanstalten om op de bankjes te gaan zitten, maar er
werd ons gewezen naar de grote tafel. Het was voor ons wat ongemakkelijk omdat
wij daar werden beschouwd als eregasten en de sporters niet. Toch maakten we op deze manier kennis met de verschillende activiteiten van
Maendeleo en konden we genieten van een sfeervolle prijsuitreiking, dans en muziek
inbregrepen.
Tot slot hebben we de groepssfeer besproken tijdens het reflectiemoment. Dit was niet zo eenvoudig voor ons, maar het
zorgde wel voor nog meer begrip voor elkaar. Daarna kropen we meteen ons bed
in, want we weten intussen allemaal dat we onze rust hier goed kunnen
gebruiken.
Sara en Senne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten