Een grote dag

Vandaag was de grote dag: de ontmoeting met de scouts! Kort na ons ontbijt kwamen  ze aan.     Vijf meisjes en drie jongens. Na de verwelkoming hebben we ons voorgesteld, daarna wat spelletjes gespeeld, liedjes gezongen,…. Het was super fijn!  David zorgde voor een aanstekelijke sfeer.

Na de introductie zijn we met de scouts naar de stad geweest. Daar is Stan met enkele scoutsleden rijst en suiker gaan kopen. We hebben de scouts ook ons fotoboekje getoond. Ze waren super enthousiast!

Toen alles aangekocht was, zijn we met een pick-up naar de arme wijk gereden. We mochten op de laadbak zitten, iets wat in België nooit zou mogen. We moesten ons goed vasthouden maar het was een onvergetelijke ervaring. Daarna zijn we de rijst en suiker gaan uitdelen aan de armste gezinnen in Kibirizi (een visserswijk). Dat was heel indrukwekkend!  Het was zwaar omdat het heel warm was en de beelden die ik zag, waren moeilijk te verwerken. Er liepen veel kindjes met ons mee.

Na de uitdeling zijn we met de scouts iets gaan eten in een Afrikaans restaurant. Je kon kiezen tussen vis en vlees. Ik had gekozen voor vis en daar was kool en rijst bij. Het eten viel goed mee. Na het eten zijn we naar het Maendaleo centrum teruggekeerd waar we afscheid namen van de scouts.

Daarna hebben we twee uur ‘pauze’ gehad. We hadden het allemaal nodig om na deze zware dag even terug op ons zelf te komen. En dat deed ons allen goed!

Vanavond hebben we ugali en rijst met bonen en spinazie gegeten. Na het eten heeft broeder Saul een heel mooi, maar emotioneel verhaal verteld over zijn leven als broeder.

We hebben onze avond afgesloten met een reflecteermoment!

Deze dag is zeker geslaagd en ben blij dat ik deze dag heb kunnen beleven met de super fijne groep en een hoop nieuwe vrienden!

Liefs

Emily

 

Ps: Mama, papa en Marthe, ik wil je bedanken voor de mooie beer, de brieven in mijn koffer en de super mooie boodschap aan mijn beertje! Ik hou van jullie!

PS2: het uploaden van foto's wil nog niet lukken. We blijven proberen!

Dinsdag 9 juli, uitgestelde blog

Jambo!

Na de vertraagde maar goede vlucht naar Burundi, was het al donker buiten. In de rit naar het hotel konden we nog niets zien van het land, waardoor we nog meer nieuwsgierig werden naar de Afrikaanse omgeving. In het hotel hielden we een reflectiemoment. Toen werd  al snel duidelijk werd dat de muggen ook van de partij waren.

Na ons eerste nacht op hotel, krijgen we een goed ontbijt en konden we Burundi eindelijk verkennen.  We gingen water en koeken halen (veel colruytproducten daar trouwens) terwijl alle ogen op ons gericht waren. Dit voelde soms wel ongemakkelijk aan, maar wij kijken immers ook naar hen…

Rond 10u kwam het busje ons halen om ons naar het psychiatrisch centrum te brengen. Daar kregen we enkele schokkende beelden en ervaringen mee, die niet iedereen even gemakkelijk een plaats kon geven. Gelukkig is er iedere avond een reflectiemoment waarbij we onze gevoelens en twijfels kunnen delen met elkaar. ’s Avonds gingen we samen met de broeder en Pierre naar een restaurant. Onderweg kwamen we krotten tegen, maar ook villa’s. Een groter contrast tussen de 2 kan, denk ik, niet meer.

Op restaurant voelde ik mij zeer oncomfortabel. Wij kwamen op inleefreis en zaten nu tussen de rijken te eten. Ik had 5 min daarvoor straatkinderen zien lopen in onleefbare huizen, en toen zat ik tussen de rijkere bevolking gefrituurde bananen en een vissenbrochette te eten. Ze haalden zelfs stoelen voor onze rugzakken… Maar de gesprekken met de Broeder en Pierre beantwoordden wel al enkele vragen, waardoor het ook een zeer leuke ervaring was!

Bij het afscheid nemen die avond kwamen 2 kleine kinderen bedelen aan de auto. Ik schat ze tussen de 5-8jaar oud. Pikdonker buiten, auto’s die rakelings langs hen raasden. Een beeld dat we allen niet snel zullen vergeten… Tijdens het reflectiemoment kwamen we in aanraking met de 1^ste stroompanne. Opeens viel het licht uit en werd het aardedonker. Niemand had op dat moment een zaklamp bij … Na 5 min was de panne  gelukkig opgelost. Toen we gingen slapen die avond en ik me nog douchte vond er een 2^de stroompanne plaats. Daar stond ik mooi, onder het koude water, pikkedonker. ’t Is eens iets anders.

Vandaag stonden we vroeg op zodat we op tijd konden vertrekken richting Tanzania. We namen afscheid van het personeel, zij hielpen onze valliezen inladen en we vertrokken richting Tanzania. De chauffeur probeerde zoveel mogelijk putten in het asvalt te ontwijken, maar soms vlogen we wel eens de lucht in.

Burundi en Tanzania zijn beide prachtig. De natuur, de cultuur, de kinderen… Drie keer moesten we een grenspost passeren. Bij de eerste stapten we uit, al snel stonden er vele kleine kindjes bij ons waarmee we probeerden te communiceren. Ze spraken natuurlijk Swahili, dus makkelijk was het niet. Maar of we nu Frans, Engels, Nederlands of Swahilli praten, voetbal verstaat iedereen. We dansten, gooiden met balletjes, praatten met ouderen over de verschillen en gelijkenissen.

In het ‘Niemandsland’ was er geen asfalt. We boemelden dus verder tot de tweede grenspost. Bij de derde moesten we uitstappen en persoonlijk ons paspoort bij de verantwoordelijke gaan halen. Maar dus geen problemen!

Toen we aankwamen in Maedeleo werden we met open armen ontvangen! We leerden de verantwoordelijke kennen, en ook al enkele leden van de scouts. Later deelden we de kamers in, tot mijn grote verbazing hebben we een wc (die nu wel al niet meer doorspoelt…), een douche, een spiegel en een lavabo! Een luxekamer. We aten samen met de mensen van het Maendeleocentrum. We verdeelden ons een beetje over de tafels waardoor we konden praten met iedereen. Iedereen is hier zo vriendelijk en gastvrij voor ons, onvoorstelbaar! De bonen met ugali vielen bij iedereen in de smaak, een meevaller dus!

’s Avonds gingen we nog langs bij de broeders in Aqualodge die ons vragen stelden en ook open stonden voor onze vragen. We zijn wel allemaal zeer vermoeid, het is hier om 7u al donker en door de warmte wordt het extra lastig.

Tijdens het reflectiemoment merkte ik dat iedereen al meer open was. Iedereen heeft vandaag beelden gezien, positieve maar ook negatieve, die we niet snel zullen vergeten. We voelen ons hier wel thuis. Iedereen lacht ons toe en vindt het leuk met ons te praten! Dat belooft voor de volgende dagen… Hopelijk is er dan wel internet!

Lies

PS: gisteren was er geen internet, vandaar deze uitgestelde blog. Ook het gsm-toestel van Anneleen werkte niet in Tanzania. We gebruiken nu een ander toestel. ... Hakuna Matata!
PS 2: het uploaden van een foto zorgt nog voor problemen. (Maar ... zie spreuk hierboven)

Aangekomen in Kigoma

We kregen zonet per SMS een berichtje uit Afrika:
Geen internet en ook GSM-verbinding is moeilijk. Vandaar late bericht. Gisteren na lange en warme rit aangekomen in Kigoma en hartelijk ontvangen in Maendeleo.

Alles OK dus met de groep. Benieuwd of we later nog extra nieuws krijgen.

Tweede bericht uit Bujumbura

Het bezoek aan het CNPK (psychiatrisch centrum van de Broeders van Liefde in Bujumbura) was beklijvend. Daarna nagepraat bij lekker tropisch fruit met de broeders op het terras van het klooster. Na het zwemmen op "Saga Plage" (Tanganikameer - zie foto onderaan dit bericht) heerlijke brochette met banaan als avondeten en een diepgaand gesprek met broeder Hippolyte.

Groeten van de Warafiki !

Morgen staat dus de trip naar Kigoma (Tanzania) op het programma - zie kaartje van gisteren. Wellicht krijgen we morgenavond een nieuw bericht.

Aangekomen in Bujumbura

De inleefreizigers zijn goed aangekomen in Afrika. Zonet (22:16) ontvingen we volgend SMS'je van de groep: "Goede vlucht gehad. Spannend ritje naar het hotel. Iedereen enthousiast. GSM (Belgische SIM-kaart) werkt hier niet."

Dat wordt voor onze SMS-ende jeugd dus afkikken… Kou zullen ze er echter niet lijden vannacht. Bujumbura ligt namelijk in de laagvlakte van Burundi die paalt aan het Tanganikameer en het is er doorgaans tropisch warm met een redelijk hoge vochtigheidsgraad. De groep blijft morgen een dagje acclimatiseren in deze stad alvorens op dinsdag naar Kigoma in Tanzania door te reizen (zuidwaarts op de weg langsheen het lang uitgestrekte meer).

Voor morgenochtend heeft de begeleiding nog wat inhoudelijke workshops voorbereid en worden de afspraken nog eens goed herhaald. 's Namiddags zouden ze even gaan zwemmen (of nijlpaarden spotten) om dan in de vooravond het klooster en het psychiatrisch ziekenhuis van de Burundese Broeders van Liefde te bezoeken (www.cnpk.info). Benieuwd of ze morgen op het net kunnen voor een berichtje, anders krijgen we wellicht een SMS'je dat dan op de blog komt. Als dat niet lukt, dan troosten we ons met de gedachte: geen nieuws is goed nieuws.

Een nieuwe groep Warafiki vertrokken!

Deze morgen kwam een nieuwe groep Warafiki samen op de luchthaven van Zaventem. De echte start van een groot avontuur: een inleefreis naar het Maendeleo Jeugdcentrum voor straatkinderen in Kigoma. Zenuwachtige ouders werden gerustgesteld, traantjes weggepinkt en een laatste groepsfoto genomen. Africa here we come!

Naast de eigen bagage had de groep ook 13 extra valiezen en kartons mee met materiaal voor de te bezoeken projecten. De jongeren gaan immers niet op safari, maar twee weken inleven in de projecten van de Broeders van Liefde in Afrika.

Om 10u50 was het toestel naar Bujumbura in de lucht. 't Wordt een lange dag op het vliegtuig, maar daarna is de rust voorbij!

We wensen de groep een goeie reis! Hun namen vind je in het vorige bericht op deze blog en hun belevenissen kunnen we straks eveneens volgen op deze blog.

We are ready!

Nu de examens zowat achter de rug zijn, wordt het spannend aftellen tot het vertrek op zondag 7 juli.
Vorige vrijdagavond kwamen we samen met de ouders nog een laatste keer bij elkaar om de allerlaatste afspraken te maken. Nu moet écht alles duidelijk zijn voor de voorbereiding.

En dat bleek het geval! Ook aan enthousiasme was er geen gebrek! De groep wou meteen kunnen vertrekken.

Dit jaar zijn van de partij: Ruth D'Hoore (Deinze, Leiepoort Campus St-Hendrik), Anaïs Raymond (Leopoldsburg, St-Michiel Bovenbouw), Emily Schurmans (Berkenbos, St-Franciscuscollege), Bauke Van de Velde & Lies Van Heesvelde & Indra Vanoverbeke (Gent, St-Paulusinstituut), Karen Van den broecke (Aalter, Emmaus Instituut) en Nils Yseboodt (Tessenderlo, Technisch H. Hart Instituut ). De begeleiding bestaat uit Anneleen Verheyen (Leopoldsburg, St-Michiel Bovenbouw) en Stan De Lobel (Roeselare, OC St-Idesbald)