We keken er allemaal samen al naar uit, naar het tweede
voorbereidingsweekend. Tof dat het weer
zover was… Zaterdagmorgen stapten de Warafiki met een stralend zonnetje uit de
tram, en verwelkomden we ze samen met Br. Godfried in het broederhuis van het
Ghuislain.
Er werd al meteen eens getest hoe het zat met het de motoriek, de
brains, het samenwerken, … bij de escape box.
We onthouden vooral de neusvlinders (ja toch Karel?) en het kussen
opkloppen (nieuwe sport) van bij de droedels, en dat het ei-tangram het derde
weekend toch ook zeker mee moet. Tegen dan zonder tips hé Warafiki J.
Dat papieren invullen niet al te
simpel is, dat hebben we ook ondervonden. Dit moment was waarschijnlijk het
stresserendste deel van ons weekend. Gelukkig zorgde Jan voor wat extra
kopietjes!
In de namiddag liet Jan ons even bewust worden van de bril die we
aanhebben. Wat we precies vinden van Limburgers, Antwerpenaren en Vlamingen
moeten we hier misschien niet neerschrijven, maar ’t is een feit dat heel veel
bepaald wordt door de bril waarmee je naar iets kijkt. Dat nemen we zeker mee
naar Tanzania!
Na een lekker vieruurtje en een paar pogingen tot het nemen van de
perfecte ‘stralende’ groepsfoto gingen
we nog even door met wat theorie. We bekeken alle praktische zaken nog
eens (bagage, reisplan, …) en droomden al even weg bij het bekijken van het
reisplan.
Daarna verwelkomden we Joshua en Sandra, een gemengd
Tanzaniaans-Vlaams koppel met hun prachtige kinderen. Via stellingen stonden we
even stil bij bepaalde situaties. Heel interessant voor ons! We onthouden dat
we er zeker niet gaan kussen (mama’s en papa’s, wees dus maar gerust), en dat
Krist het serieuze onderhandelwerk op zich zal mogen nemen J.
We hebben toch ook serieus onze lol gehad met de kahoot-quizkes die
iedereen gemaakt had. Het was ‘de mayonaise’ tussen al ons ‘serieus’ materiaal.
Even een eervolle vermelding voor de nummer 1: Iris, nummer 2: Marie en
gedeelde nummer 3: Yenthe, Krist en Lien . Het checken van de facebook-pagina’s
was misschien toch een goed idee geweest 😊…
’ s Avonds was het dan tijd voor
een hele gezellige, ontspannende avond: Turkse pizza gaan eten in de
Sleepstraat, even passeren op de vrijdagsmarkt voor bijzondere optredens (hangt
er van af met welke bril je hier naar keek natuurlijk), eentje drinken op café
en dan te voet terug richting Ghuislain. Een hele belevenis!
Zondagochtend konden we na een
lekker ontbijtje weer in gang schieten. We bedachten al een heleboel spelletjes
om daar te spelen (sommige spelletjes hadden even een verduidelijking nodig) en
we hebben al geweldige ideetjes om de show te stelen op de bungalow.
Daarna leidde Sander,
psychiatrisch verpleger, ons rond op het domein, en maakten we in zijn
leefgroep kennis met twee mensen in opname die heel open praatten over hun
psychiatrische problemen. Super interessant voor ons, zowel om de link te maken
naar de psychiatrie in Afrika, maar ook om eens te kijken naar het beeld dat we
zelf hadden van psychiatrie, en in hoeverre dat overeenkomt met de zaken die we
er zagen en hoorden. We hadden veel stof om over te praten op de terugweg!
Terug in het broederhuis hadden
we het nog even over ons engagement na onze reis. Hier en daar beginnen er al
ideetjes op te borrelen over wat we na onze inleefreis kunnen doen om Mandaeleo
te steunen, tof!
Na een lekker maal ruimden we op
en deden we nog eens een evaluatie van het weekend (zo’n vuurstokje duurt soms
nog langer dan we denken hé). We kunnen besluiten dat we
1)
een
super toffe groep zijn!
2)
heel
blij waren met alles dat we dit weekend bijleerden.
3)
weer een
stapje dichter zijn bij het vertrek.
4)
nog 8 weken hebben voor we op het vliegtuig zitten, aftellen maar!
DE WARAFIKI ZIJN OK, OLE !
