Inleefreizen doen we al tien jaar! Deze editie wordt dus een
jubileumeditie. En we nemen tien enthousiaste deelnemers mee. Het openbaar
vervoer strooide opnieuw roet in het eten. Het wordt bijna standaard. Na een
vertraging van ongeveer een uur arriveerden de mensen uit alle uithoeken van
Vlaanderen om kennis te maken…Kennismaken met elkaar én met het land waar onze
inleefreis naartoe gaat.
En dat namen de deelnemers letterlijk. Terwijl wij (Stan en
Anneleen) nog even overlegden, begon deze groep zelf al met een
kennismakingsspel in de zetel van de leefgroep. Na nog enkele spontane
kennismakingsspelen, moeiden wij ons toch maar en namen we de groep mee naar buiten
in de sneeuw. Geblinddoekt probeerden ze met een touw een vierkant te maken.
Dat bleek niet zo makkelijk. Zelfs na enkele tips van Stan. Maar zo leer je
elkaar dus écht kennen. We vroegen de deelnemers ook om te reflecteren over hoe
ze de oefening gedaan hadden; wie nam de leiding, naar wie werd niet
geluisterd, wie had een tip maar zweeg liever, wie is een volger?
Geblinddoekt zocht de groep daarna zijn weg terug naar
binnen want de koude had onze tenen in haar greep. Dus maar over naar het
bespreken van de verwachtingen en bekommernissen bij een lekker, zelfgemaakt
dessertje of een donut die de deelnemers meebrachten. En terwijl begon de groep
al te dromen over meer zomerse temperaturen.
Na het avondeten (was het nu canneloni of camelomie?) kregen
we bezoek van broeder René die ons meer informatie gaf over welke activiteiten
en voorzieningen Sint-Ferdinand Lummen allemaal herbergt. Interessant. Daarna
kregen we van hem nog een eerlijk getuigenis over zijn leven, en wat het voor
hem betekent om broeder te zijn anno 2018. De groep stelde heel wat vragen en
broeder René vertelde honderduit.
We speelden nog een spelletje Weerwolven waarbij wij toch
wel verdacht vaak het slachtoffer van de groep werden…
Aan de ontbijttafel vierden we eerst de 16e verjaardag van Aline. Dat konden we onmogelijk ongemerkt voorbij laten gaan.
Op zondag bezochten we dan samen met Jo en Valentijn de
boerderij van Sint-Ferdinand. Valentijn vertelde over de dieren die er allemaal
zijn, wat er met de melk van de koeien gebeurt én hij nam ons zelfs mee naar de
stal met pasgeboren lammetjes.
Terug binnen volgde het praktische gedeelte, waarbij de
deelnemers meer info kregen over het aanvragen van hun paspoort, de nodige
inentingen en wat wel en niet in hun bagage past. Daarna werden we in het
klooster verwacht om te gaan eten bij de broeders. Het aperitiefje viel in de
smaak als ook de aperitiefhapjes én de rest van de maaltijd. Na het dessert
vertelden enkele deelnemers dat ze toch ‘ te veel gegeten hadden’ ;-p
Er werd nog afgerond met een lucifermomentje! En dan was het
tijd om afscheid te nemen…Begin maar al te dromen van Afrika!
Groeten
Anneleen en Stan
