De voorbije dagen ...

Zondag 19 juli.




Toen we in de luchthaven aankwamen, was het hier al donker. Hierdoor zagen we nog niet veel van het landschap of van de mensen hier. Het hotel waar we sliepen was vrij deftig. We hadden een wc, en zelfs een koude douche.



Maandag 20 juli



Jolien en ik sliepen op één kamer, we zagen het nog niet zitten om alleen te slapen in een vreemd land. Alles verliep goed. Om half acht werden we gewekt.

Als ontbijt kregen we sandwichen met omelet of kaas, en het lokale fruitsapje ‘ jus de passion’.

We speelden een spel over de verhoudingen in de wereld, hun geld en het aantal inwoners.

Het was een goed begin voor een zware 14 dagen.

Dan gingen we de stad verkennen. Er kwamen direct veel indrukken op ons af. De drukte viel ons gewoon op. Iedereen reed overal door elkaar, er waren geen verkeersregels, voetgangers, fietsers ,… het was er allemaal. Mensen bedelden of zeiden vriendelijk ‘ Bonjour’. Er riep zelfs iemand ‘ mademoiselle, tu es belle !!’ . We vermoeden dat dit naar Hanne en Elien was.

We namen die dag vele taxi’s. Het was de eerste keer in ons leven dat we er op 1 dag zoveel namen. We namen er dus ook 1 naar het grote Tanganyikameer. Daar gingen we zwemmen en kregen we een lekkere maaltijd.

We deden achteraf nog even inkopen voor de zware tocht naar Tanzania de volgende dag.

Een aperitief namen we bij de Broeders. Ze leefden er heel mooi, en hadden vooral een heel mooi uitzicht.

We waren allemaal heel moe, dus na het avondmaal gingen we vroeg slapen.



Dinsdag 21 juli

Vandaag werden we om half zeven al gewekt. Het was de bedoeling om om kwart na acht te vertrekken met het busje naar Tanzania, maar door een beetje vertraging vetrokken we een half uur later.

Velen sliepen in het busje maar er werd ook aandachtig naar het leven in Afrika gekeken. Er gebeurt veel op en langs de straat. We zagen kleine winkeltjes, mensen die bakstenen maken, eten, drinken,…

De valiezen zaten in een auto die voor het busje reed. Plots reed de auto naar de kant. Hij had een platte band. Na een goed half uur was alles terug in orde. Ondertussen hadden we al wat contact met nieuwsgierige Afrikaantjes . Er werd een kleine vervangband (kruiwagen ?) op gestoken en we konden terug vertrekken.

De band is verschillende keren moeten vervangen worden. Eén keer werd hij zelfs met een fietspomp terug opgegpompt !

In Mabande, aan de grens, werden we opgewacht door twee mensen van Maendeleo zelf. Hierdoor verhuisden we van een busje naar een jeep. Alle valiezen werden met touwen op het busje gebonden.

Vele kindjes kwamen ook rondom ons staan. Het waren stuk voor stuk lieve kindjes. Ook hier was iedereen heel nieuwsgierig. Ze wilden allemaal een handje geven en vroegen ons hoe het leven in België was.

Na een lange tijd wachten zijn we uiteindelijk vertrokken. We moesten nog twee uur en een half rijden… zeiden ze.

De baan lag slecht, dus koffers vielen van het busje. Enkele keren moesten we dus stoppen en daardoor was er heel wat vertraging.

Nu zitten we in het centrum (Maendeleo). Er zijn drie kamers van twee en een kamer van vier.

We hebben nog altijd geen avondeten gegeten… We zien wel wat het wordt.

Groetjes van iedereen en tot de volgende blog.

Jolien en Myrte

Dinsdag 20 juli 2010

Jambo !


20u45 – Tanzaniaanse tijd. Terwijl iedereen zijn valiezen leegmaakt, schrijven we vlug een eerste blogbericht om te laten weten dat we – een beetje laat, maar - veilig aangekomen zijn in Kigoma. We houden het kort, want ze wachten hier in het centrum nog op ons voor onze eerste ‘ugali met bonen’-maaltijd. We kwamen veel later dan verwacht aan : we hadden te kampen met een lekke band, valiezen die niet bleven liggen bovenop het dak van de jeep, oponthoud onderweg (paspoortcontrole) en ook aan de grensovergang duurde het toch wel even voor al onze namen stonden geregistreerd ... Als het nog lukt, bloggen Jolien en Myrthe vanavond nog. Met een lang relaas over de voorbije dagen. Indien het vanavond niet meer lukt, mogen jullie zeker morgen meer nieuws verwachten. Iedereen stelt het goed !

Alex en Machteld

Acclimatisatiedag in Burundi

Vandaag vond de groep geen internetverbinding, maar we kregen toch een seintje door dat alles prima verloopt. Bujumbura is gekend als een warme plaats en volgens de begeleiding kon de groep voor het eerst op stoom komen!

Vandaag werden alle afspraken nog eens goed overlopen (do's and dont's in Africa), leerden de deelnemers via een spel elkaar nog beter kennen, getuigde coöperant Michel over zijn werk en het leven als Europeaan in Afrika en bezocht de groep even een project van Caraes bij de lokale Broeders van Liefde. Tussendoor was een verfrissende duik in het Tanganikameer gepland. Deze avond volgt een educatief spel rond Noord-Zuidverhoudingen en na 'bed-time' kunnen de jongeren dromen van hun tocht morgenvroeg richting Tanzania.

Aangekomen in Bujumbura (Burundi)

Na een lange dagvlucht is de groep goed aangekomen in Bujumbura te Burundi. Op de luchthaven werden ze opgewacht door Michel Schurmans, een coöperant van Caraes. Hij bracht de Inleefreizigers naar een pension in de stad waar ze van een fruitmaaltijd konden genieten.
SMS-verkeer met Burundi lukte vandaag niet, maar we kregen in Gent uiteindelijk een telefoontje dat ons leerde dat de groep het opperbest stelt.

En nu: "the first African night" voor de jongeren!

Vertrokken naar Afrika!

Eindelijk is het zo ver!
Met een half uurtje vertraging vertrok deze ochtend het vliegtuig met de derde groep Warafiki wa Maendeleo (de vrienden van Maendeleo) richting Afrika.
De groep 2010 bestaat uit Hanne en Elien van het St-Victor Instituut te Turnhout, Laurent uit de Visitatie te Mariakerke, Myrte en Marwan uit het St-Paulus Instituut te Gent, Fien uit het St-Laurens Instituut te Zelzate, Kim en Jolien uit het Emmaüs Instituut te Aalter en begeleiding Machteld en Alex (let er op hoe streng Alex op de foto kijkt!, wordt hij de tuchtmeester van de groep?).

We wensen de groep een behouden vlucht, een intense ervaring en een erg geslaagde Inleefreis!
Wordt vervolgd!

De laatste rechte lijn!

Bijna is het zover! Onze Inleefreizigers kwamen met hun ouders en de begeleiding nog een laatste maal samen om alle voorbereidingen af te ronden. Met de Afrikaanse temperaturen in ons land was het niet moeilijk de groep op te warmen voor de reis.

Africa, here we come!

Tweede voorbereidingsweekend

Nog 70 dagen voor het grote avontuur begint! Daarom kwamen de Warafiki wa Maendeleo (= de vrienden van Maendeleo) dit weekend voor een tweede keer samen om de reis grondig voor te bereiden. De plaats van afspraak was deze keer het vormingscentrum Guislain in Gent. Ook dit weekend stond er weer heel wat op het programma: een voorstelling van de NGO Caraes, een toelichting bij het reisschema, een “interculturele training” van Studio Globo, kennismaking met geestelijke gezondheidszorg, een bezoekje van een Belgisch-Tanzaniaans koppel, praktische voorbereidingen, een workshop Swahili, enz … ’s Avonds werd er nog wat nagepraat bij een overheerlijkeTurkse pizza. Tanzania, here we come!