Zondag 19 juli.
Toen we in de luchthaven aankwamen, was het hier al donker. Hierdoor zagen we nog niet veel van het landschap of van de mensen hier. Het hotel waar we sliepen was vrij deftig. We hadden een wc, en zelfs een koude douche.
Maandag 20 juli
Jolien en ik sliepen op één kamer, we zagen het nog niet zitten om alleen te slapen in een vreemd land. Alles verliep goed. Om half acht werden we gewekt.
Als ontbijt kregen we sandwichen met omelet of kaas, en het lokale fruitsapje ‘ jus de passion’.
We speelden een spel over de verhoudingen in de wereld, hun geld en het aantal inwoners.
Het was een goed begin voor een zware 14 dagen.
Dan gingen we de stad verkennen. Er kwamen direct veel indrukken op ons af. De drukte viel ons gewoon op. Iedereen reed overal door elkaar, er waren geen verkeersregels, voetgangers, fietsers ,… het was er allemaal. Mensen bedelden of zeiden vriendelijk ‘ Bonjour’. Er riep zelfs iemand ‘ mademoiselle, tu es belle !!’ . We vermoeden dat dit naar Hanne en Elien was.
We namen die dag vele taxi’s. Het was de eerste keer in ons leven dat we er op 1 dag zoveel namen. We namen er dus ook 1 naar het grote Tanganyikameer. Daar gingen we zwemmen en kregen we een lekkere maaltijd.
We deden achteraf nog even inkopen voor de zware tocht naar Tanzania de volgende dag.
Een aperitief namen we bij de Broeders. Ze leefden er heel mooi, en hadden vooral een heel mooi uitzicht.
We waren allemaal heel moe, dus na het avondmaal gingen we vroeg slapen.
Dinsdag 21 juli
Vandaag werden we om half zeven al gewekt. Het was de bedoeling om om kwart na acht te vertrekken met het busje naar Tanzania, maar door een beetje vertraging vetrokken we een half uur later.
Velen sliepen in het busje maar er werd ook aandachtig naar het leven in Afrika gekeken. Er gebeurt veel op en langs de straat. We zagen kleine winkeltjes, mensen die bakstenen maken, eten, drinken,…
De valiezen zaten in een auto die voor het busje reed. Plots reed de auto naar de kant. Hij had een platte band. Na een goed half uur was alles terug in orde. Ondertussen hadden we al wat contact met nieuwsgierige Afrikaantjes . Er werd een kleine vervangband (kruiwagen ?) op gestoken en we konden terug vertrekken.
De band is verschillende keren moeten vervangen worden. Eén keer werd hij zelfs met een fietspomp terug opgegpompt !
In Mabande, aan de grens, werden we opgewacht door twee mensen van Maendeleo zelf. Hierdoor verhuisden we van een busje naar een jeep. Alle valiezen werden met touwen op het busje gebonden.
Vele kindjes kwamen ook rondom ons staan. Het waren stuk voor stuk lieve kindjes. Ook hier was iedereen heel nieuwsgierig. Ze wilden allemaal een handje geven en vroegen ons hoe het leven in België was.
Na een lange tijd wachten zijn we uiteindelijk vertrokken. We moesten nog twee uur en een half rijden… zeiden ze.
De baan lag slecht, dus koffers vielen van het busje. Enkele keren moesten we dus stoppen en daardoor was er heel wat vertraging.
Nu zitten we in het centrum (Maendeleo). Er zijn drie kamers van twee en een kamer van vier.
We hebben nog altijd geen avondeten gegeten… We zien wel wat het wordt.
Groetjes van iedereen en tot de volgende blog.
Jolien en Myrte
