Om (midden in de vakantie) in de schoolstemming te komen mochten we vandaag om half zeven opstaan. Zonder ontbijt kropen we in de dala dala. Eenmaal aangekomen op school was er een officiële ceremonie gepland. Na het schoollied (prachtig meerstemmig gezongen) mochten we ons officieel voorstellen en luisteren naar de (lange) speech van de directeur waarbij hij bedankte voor de financiële steun aan een hogeschoolstudent én opriep om bloed te doneren gingen we ontbijten. Na het ontbijt deelde zuster Esther ons in in verschillende klassen. Want in de voormiddag zouden we les krijgen, in de namiddag een discussie voeren met de leerlingen. We kregen lessen zoals aardrijkskunde, geschiedenis, economie, godsdienst en algemene studies. Het grote verschil met de lessen in België is dat de lesuren hier anderhalf uur duren. Daar viel onze mond echt van open, we dachten dat we ons nooit zolang zouden kunnen concentreren. Uiteindelijk is het ons toch gelukt. Wat opvalt is dat er geen interactie is tussen leerlingen en leerkrachten en dat er vooral naar het nationaal eindejaarsexamen toegewerkt wordt. Normaal gezien worden ook alle lessen in het Engels gegeven. Dat was in het begin ook zo maar als de leerlingen of de leerkracht het niet kon verwoorden in het Engels waren ze vertrokken in het Swahili. We deden toch ons best om te volgen, het lukte de ene keer soms wat beter dan de andere, maar we haalden het einde van de dag heelhuids. Tijdens de pauzes mochten we honderden keren het verschil uitleggen tussen Tanzania en België. Ze zitten met enorm veel vragen over ons dagelijks leven en zouden dit zeer graag met eigen ogen willen zien. Na de lessen kregen we de kans om te discussiëren met de leerlingen. Verscheidene onderwerpen kwamen aan bod, van homoseksualiteit tot de werking van de regering van België. Na nog een kort woordje met de directeur werden we opgepikt door Babu en vertrokken richting centrum.
Straks komen de scouts voor een gezellige babbel en wachten ons de vertrouwde ugali met bonen.
Zo, dat is wel genoeg geblogd voor vandaag.
Tot de volgende!
Fien en Marwan
