Vrijdag 12 juli, een onvergetelijke dag!

Vandaag zijn we met de scouts naar het weeshuis Sanganiwa B gegaan. Als voorbereiding op het bezoek kochten Stan, een paar scouts en ik 60kg rijst op een plaatselijk marktje. Om dit tot bij het weeshuis te krijgen, huurden we een karretje dat ik mocht voortduwen. Bergaf was geen probleem maar bergop had ik de hulp nodig van David, Richard en Stan.

Toen we bij het weeshuis aankwamen, waren we erg dorstig. De zon brandt erg hier in Afrika! De kinderen waren heel blij met de rijst en we hadden ook nog een koffer mee met speelgoed en knuffels. De meesten waren niet in het weeshuis  maar zaten nog op school. Na een toespraak van de coördinator en een liedje  konden we de meeste kindjes een stift geven en dan konden ze een tekening maken op een groot blad. We hadden ook touw mee om vriendschapsarmbandjes te maken en de meisjes leerden dit aan de kinderen.  David en ik speelden eenvoudige spelletjes met een kleine groep kinderen, we zongen ook  liedjes en hebben zelfs gedanst. (ja, ook ik!) Op een bepaald moment was het zo leuk dat er tientallen kindjes in één keer mee begonnen te doen. Het is echt ongelofelijk om te zien waar ze al die energie vandaan halen.

Wanneer we het weeshuis achter ons lieten, hebben we de markt bezocht en kreeg iedereen een banaan als energieboost. Anaïs had een beetje last van haar maag en  kon maar een halve banaan op. Na de pauze mocht iedereen in groepjes van 2  meegaan met een scoutslid. Anaïs en ik waren uitgenodigd bij Densiac. We moesten eerst naar de daladala wandelen (soort minibus) die ons een uur wandelen bespaarde. Het was wel een belevenis om in een busje te zitten waar echt niemand meer bij kon.  We stapten uit en moesten nog eventjes wandelen naar Densiacs huisje. Onderweg was het zicht geweldig: uitzicht op het Tanganikameer (dat lijkt trouwens net een zee maar dan met zoet water), de mooie palmbomen en de eenvoudige huisjes. Daarna kwamen we bij haar huis aan. Haar familie begroette ons heel vriendelijk. Na een korte rondleiding liet Densiac ons een paar foto’s zien over haar leven en we hebben foto’s uitgewisseld als herinnering. Daarna mochten we op een strooien matje zitten, konden we onze handen wassen en kregen we eten. We waren heel bij dat Densiac tegen haar ouders had verteld dat de blanken niet veel eten, we kregen dus een kleine portie. De schotel bevatte ugali, bonen met een sausje en een pot met een visje, stukjes groenten en het was heel lekker. Na het eten kregen we cadeautjes waar we ons wel ongemakkelijk bij voelden maar die mensen waren zo blij dat we bij hen kwamen eten dat we het niet konden weigeren dus hebben we hen beloofd om iets terug te geven als dank. Hierna bezochten we het strand waar we liedjes hebben gezongen en onze voeten nat maakten. Wat een heerlijke verfrissing!Toen we terug kwamen kregen we opnieuw eten wat te veel voor ons was. We moesten ook nog terugkeren naar het Maendaleocentrum maar Densiac bleef het uitstellen en toen we vertrokken was het al donker. Gelukkige vonden we de weg terug naar de daladala en zijn we uiteindelijk terug aangekomen.

‘s Avonds vertelden de andere Warafiki wat zij allemaal beleefden en het verhaal van Bauke en Emily was toch het strafste. De rest van de avond is er rustig gepraat en hebben we de dag al vroeg afgesloten.

Nils

PS: Met Anaïs is alles terug ok!

PS2: Stan waagde zich vandaag zelfs aan een Afrikaanse karateles!

Foto van 9 juli

Bij aankomst in Kigoma op 9 juli

foto 11 juli

Deze foto werd genomen net voor het uitdelen van het eten.

Veel verschillende emoties in een dag

 

11/07/2013

 

Na een ontbijt van thee en brood, zijn Stan, Karen en de scouts naar de markt geweest. Terwijl zij aan het onderhandelen waren over de prijs van het eten dat we deze middag gingen koken, kon de rest uitrusten.  Als de groep terug kwam van de markt, maakten we ons allemaal klaar om te vertrekken naar het leprosarium (Cibula). Het was een hele opgave om ons allemaal in de pick-up te proppen, dit lukte niet, dus enkele vrijwilligers gingen te voet ( Een wandeling van een klein uurtje).

Na een korte rit kwamen we aan op onze bestemming en werden we direct hartelijk ontvangen door de inwoners. Eén van de vrouwen die daar woont, bood ons matten aan om te zitten in de schaduw van een grote mangoboom. We verdeelden ons in groepen zodat het werk sneller ging. Enkelen hielden zich bezig met het snijden van vlees, nog anderen hielden zich bezig met het snijden van groentjes en fruit en de rest maakte de rijst schoon door de steentjes eruit te halen. Al snel begonnen de scouts potten en pannen op het vuur te zetten en kon het vlees al garen. Het voelde goed om eten klaar te maken voor mensen die moeilijk in staat zijn om dat zelf te doen. Velen van de groep voelden zich nuttig en waardeerden de hulp van de scouts.

Terwijl we volop bezig waren met koken, kwamen de eerste kindergezichtjes kijken naar de “muzungu”. We begonnen ballonnen en bellenblazers uit te delen. De kinderen speelden direct enthousiast mee. Wij werden blij toen we de kindjes zagen spelen, en begonnen spontaan mee te doen.

Op een bepaald moment kwamen twee werknemers van de Tanzaniaanse televisie filmen wat we aan het doen waren. Ze interviewden Anneleen, Nils en Bauke, weliswaar in het Engels. Ze hebben ons beloofd dat we op televisie zouden komen. Dus wie weet zijn we snel “famous” in Tanzania.  ;-)

Daarna begonnen sommigen vriendschapsbandjes te maken met de kindjes die daar rondliepen. Het verbaasde ons allemaal hoe snel ze begrepen hoe je dat doet. Zonder elkaars taal te spreken, konden we elkaar toch begrijpen. Dat gaf een fijn gevoel om deze kinderen iets speciaals te kunnen bij leren. Het viel op hoe snel we ons hechtten aan een kindje.

Een paar van de groep waren ondertussen al eens gaan piepen in de huisjes van de leprapatiënten. Toen ze terugkwamen, waren ze enorm onder de indruk van wat ze gezien hadden. De erg eenvoudige en onhygiënische manier van leven van deze mensen raakte ons.

 Etenstijd kwam eraan en samen met de scouts zetten we het voedsel in de etensruimte (lees: onder een afdak). Al snel kwamen enkele oudere vrouwen met hun potjes er bij zitten. Sommige waren zeer slecht te been en we gingen ze spontaan helpen. We verwonderde ons dat deze mensen bleven lachen ondanks hun moeilijke levensomstandigheden. Toen we te horen kregen dat deze mensen maar een keer in een jaar, zo een uitgebreide  maaltijd met vlees krijgen, waren we erg aangedaan.  De scouts speelden hier goed op in en konden ons afleiden door energieke spelletjes te spelen en leuke liedjes te zingen. Toch was het oncomfortabel  om van een triest naar blij gevoel over te schakelen. Het was duidelijk dat sommigen het hier zeer lastig mee hadden. Dit gevoel werd nog erger toen we zagen dat er nog veel eten over was, maar dat wij dat allemaal mochten opeten. Velen vonden dit onaanvaardbaar tegenover te mensen  die daar leefden en het altijd met zo weinig moeten doen, er werden ook dan ook een paar traantjes gelaten.

Eenmaal dat gevoel wegebde, zaten we met de scouts in groepjes en aten we samen met onze handen uit 1 bord, wat een hele ervaring voor ons was. Het was duidelijk dat de scouts genoten van het eten terwijl wij het moeilijk hadden om veel te eten.

We speelden nog even met de kinderen en konden daarna een kijkje nemen in de kleine huisjes die er stonden. Het was moeilijk om te zien dat het er vuil en armoedig was in vergelijking met de huizen in België. Sommigen sliepen met 4 in een huisje, wel elk in een eigen bed. Dat was er vorig jaar nog niet. Naast die bedden was er niets anders om op te zitten, of als decoratie terwijl wij onze huizen volhangen met “onbelangrijke” dingen.

We bedankten het hoofd van de wijk en vertrokken terug naar het Maendeleo-centrum langs de treinsporen waar we voordien een wiebelende trein over hadden zien passeren. De tocht leek helemaal niet lang. Iedereen probeerde de dag wat te verwerken tijdens de wandeling en terwijl genoten we van de natuur en het uitzicht op het Tanganykameer en de bergen errond. Het is moeilijk te begrijpen hoe zo een mooie omgeving zo zwaar kan lijden.

De scouts bedankten ons voor de dag en wij deden hetzelfde. Het is opmerkelijk hoe we zo snel aan de scouts gehecht zijn geraakt. Morgen gaan we bij hen thuis eten en ze waren razend enthousiast om ons uit te nodigen. Wij voelen ons ook zeer vereerd dat we daar welkom zijn en dat deze mensen tijd willen  maken voor ons, we kijken er al zeer hard naar uit!

Deze avond hebben alweer ugali, spinazie en bonen gegeten. Samen met de bewoners van het centrum hebben we veel gelachen. We voelen ons hier echt thuis en verlangen naar de volgende dagen.

Indra en Bauke

ps: vele knuffels en groetjes aan al onze families en vrienden!

 

Deze foto werd genomen na de kennismakingsspelletjes met de scouts.

Een grote dag

Vandaag was de grote dag: de ontmoeting met de scouts! Kort na ons ontbijt kwamen  ze aan.     Vijf meisjes en drie jongens. Na de verwelkoming hebben we ons voorgesteld, daarna wat spelletjes gespeeld, liedjes gezongen,…. Het was super fijn!  David zorgde voor een aanstekelijke sfeer.

Na de introductie zijn we met de scouts naar de stad geweest. Daar is Stan met enkele scoutsleden rijst en suiker gaan kopen. We hebben de scouts ook ons fotoboekje getoond. Ze waren super enthousiast!

Toen alles aangekocht was, zijn we met een pick-up naar de arme wijk gereden. We mochten op de laadbak zitten, iets wat in België nooit zou mogen. We moesten ons goed vasthouden maar het was een onvergetelijke ervaring. Daarna zijn we de rijst en suiker gaan uitdelen aan de armste gezinnen in Kibirizi (een visserswijk). Dat was heel indrukwekkend!  Het was zwaar omdat het heel warm was en de beelden die ik zag, waren moeilijk te verwerken. Er liepen veel kindjes met ons mee.

Na de uitdeling zijn we met de scouts iets gaan eten in een Afrikaans restaurant. Je kon kiezen tussen vis en vlees. Ik had gekozen voor vis en daar was kool en rijst bij. Het eten viel goed mee. Na het eten zijn we naar het Maendaleo centrum teruggekeerd waar we afscheid namen van de scouts.

Daarna hebben we twee uur ‘pauze’ gehad. We hadden het allemaal nodig om na deze zware dag even terug op ons zelf te komen. En dat deed ons allen goed!

Vanavond hebben we ugali en rijst met bonen en spinazie gegeten. Na het eten heeft broeder Saul een heel mooi, maar emotioneel verhaal verteld over zijn leven als broeder.

We hebben onze avond afgesloten met een reflecteermoment!

Deze dag is zeker geslaagd en ben blij dat ik deze dag heb kunnen beleven met de super fijne groep en een hoop nieuwe vrienden!

Liefs

Emily

 

Ps: Mama, papa en Marthe, ik wil je bedanken voor de mooie beer, de brieven in mijn koffer en de super mooie boodschap aan mijn beertje! Ik hou van jullie!

PS2: het uploaden van foto's wil nog niet lukken. We blijven proberen!

Dinsdag 9 juli, uitgestelde blog

Jambo!

Na de vertraagde maar goede vlucht naar Burundi, was het al donker buiten. In de rit naar het hotel konden we nog niets zien van het land, waardoor we nog meer nieuwsgierig werden naar de Afrikaanse omgeving. In het hotel hielden we een reflectiemoment. Toen werd  al snel duidelijk werd dat de muggen ook van de partij waren.

Na ons eerste nacht op hotel, krijgen we een goed ontbijt en konden we Burundi eindelijk verkennen.  We gingen water en koeken halen (veel colruytproducten daar trouwens) terwijl alle ogen op ons gericht waren. Dit voelde soms wel ongemakkelijk aan, maar wij kijken immers ook naar hen…

Rond 10u kwam het busje ons halen om ons naar het psychiatrisch centrum te brengen. Daar kregen we enkele schokkende beelden en ervaringen mee, die niet iedereen even gemakkelijk een plaats kon geven. Gelukkig is er iedere avond een reflectiemoment waarbij we onze gevoelens en twijfels kunnen delen met elkaar. ’s Avonds gingen we samen met de broeder en Pierre naar een restaurant. Onderweg kwamen we krotten tegen, maar ook villa’s. Een groter contrast tussen de 2 kan, denk ik, niet meer.

Op restaurant voelde ik mij zeer oncomfortabel. Wij kwamen op inleefreis en zaten nu tussen de rijken te eten. Ik had 5 min daarvoor straatkinderen zien lopen in onleefbare huizen, en toen zat ik tussen de rijkere bevolking gefrituurde bananen en een vissenbrochette te eten. Ze haalden zelfs stoelen voor onze rugzakken… Maar de gesprekken met de Broeder en Pierre beantwoordden wel al enkele vragen, waardoor het ook een zeer leuke ervaring was!

Bij het afscheid nemen die avond kwamen 2 kleine kinderen bedelen aan de auto. Ik schat ze tussen de 5-8jaar oud. Pikdonker buiten, auto’s die rakelings langs hen raasden. Een beeld dat we allen niet snel zullen vergeten… Tijdens het reflectiemoment kwamen we in aanraking met de 1^ste stroompanne. Opeens viel het licht uit en werd het aardedonker. Niemand had op dat moment een zaklamp bij … Na 5 min was de panne  gelukkig opgelost. Toen we gingen slapen die avond en ik me nog douchte vond er een 2^de stroompanne plaats. Daar stond ik mooi, onder het koude water, pikkedonker. ’t Is eens iets anders.

Vandaag stonden we vroeg op zodat we op tijd konden vertrekken richting Tanzania. We namen afscheid van het personeel, zij hielpen onze valliezen inladen en we vertrokken richting Tanzania. De chauffeur probeerde zoveel mogelijk putten in het asvalt te ontwijken, maar soms vlogen we wel eens de lucht in.

Burundi en Tanzania zijn beide prachtig. De natuur, de cultuur, de kinderen… Drie keer moesten we een grenspost passeren. Bij de eerste stapten we uit, al snel stonden er vele kleine kindjes bij ons waarmee we probeerden te communiceren. Ze spraken natuurlijk Swahili, dus makkelijk was het niet. Maar of we nu Frans, Engels, Nederlands of Swahilli praten, voetbal verstaat iedereen. We dansten, gooiden met balletjes, praatten met ouderen over de verschillen en gelijkenissen.

In het ‘Niemandsland’ was er geen asfalt. We boemelden dus verder tot de tweede grenspost. Bij de derde moesten we uitstappen en persoonlijk ons paspoort bij de verantwoordelijke gaan halen. Maar dus geen problemen!

Toen we aankwamen in Maedeleo werden we met open armen ontvangen! We leerden de verantwoordelijke kennen, en ook al enkele leden van de scouts. Later deelden we de kamers in, tot mijn grote verbazing hebben we een wc (die nu wel al niet meer doorspoelt…), een douche, een spiegel en een lavabo! Een luxekamer. We aten samen met de mensen van het Maendeleocentrum. We verdeelden ons een beetje over de tafels waardoor we konden praten met iedereen. Iedereen is hier zo vriendelijk en gastvrij voor ons, onvoorstelbaar! De bonen met ugali vielen bij iedereen in de smaak, een meevaller dus!

’s Avonds gingen we nog langs bij de broeders in Aqualodge die ons vragen stelden en ook open stonden voor onze vragen. We zijn wel allemaal zeer vermoeid, het is hier om 7u al donker en door de warmte wordt het extra lastig.

Tijdens het reflectiemoment merkte ik dat iedereen al meer open was. Iedereen heeft vandaag beelden gezien, positieve maar ook negatieve, die we niet snel zullen vergeten. We voelen ons hier wel thuis. Iedereen lacht ons toe en vindt het leuk met ons te praten! Dat belooft voor de volgende dagen… Hopelijk is er dan wel internet!

Lies

PS: gisteren was er geen internet, vandaar deze uitgestelde blog. Ook het gsm-toestel van Anneleen werkte niet in Tanzania. We gebruiken nu een ander toestel. ... Hakuna Matata!
PS 2: het uploaden van een foto zorgt nog voor problemen. (Maar ... zie spreuk hierboven)