8 juli Aankomst in Maendeleo

Vandaag stond de reis naar Kigoma op het programma. We hadden verwacht dat het busje krap zou zijn, maar onze verassing was groot toen er een groot super-de-luxe busje verscheen. Het was een comfortabele reis, en het was zo interessant om alle mensen en plaatsen langs de kant te zien. Alle kindjes die ons zagen begonnen te wuiven, en we hebben ook vele mooie foto’s.
Het was wel moeilijk om de armoede te zien, ook bij de kindjes, en toch niks te kunnen geven. We weten dat we veel spullen bijhebben voor de projecten en toch besef je dat er veel mensen uit de boot vallen.

Daarna kwamen we aan in het jeugdcentrum, Maendeleo. De ontvangst was hartverwarmend, ik denk niet dat ik me ooit al ergens zo welkom heb gevoeld vanaf het eerste moment. Iedereen is heel aardig en lief. We hebben eerst samen gegeten (ugali met bonen is blijkbaar zo erg niet) en daarna mee de afwas gedaan (voelt een beetje als thuis). Het is nu al laat, maar we kijken toch nog voetbal! Braaasiiiillll, lalalalalalala.

#wk2014 #wedoenhet

Een beetje thuiskomen in Maendeleo. Br. Saul is een meester in het onthaal van mensen en een meester verteller!

Tijdens de maaltijd hebben Inneke en Marie de hele tijd naar de fantastische verhalen van Bibi en Uma geluisterd. Uiteindelijk bleek het over de vork en de lepel te gaan.

 

Aangekomen in Kigoma

We kregen zonet (22u.45) per SMS een berichtje uit Kigoma:
"Reis en grensovergang vlot verlopen. Onthaal in Maendeleo is subliem."
Alles OK dus met de groep.

6 en 7 juli Eerste dagen in Bujumbura

• Het eten op het vliegtuig was super lekker! Het was wel jammer dat we niets door het raampje konden zien door de bewolking. Bij de landing viel het ons dan ook op dat het hier snel donker wordt (al rond half 7). Bij niemand drong het al door dat we eindelijk in Afrika waren. De eerste verschillen zagen we al in de luchthaven. Er zaten vogelnesten in de lampen, er was geen dak en het heeft meer dan een uur geduurd voor we onze koffers hadden.
  De normale verkeersregels zijn hier ook niet echt van toepassing. Als je wou voorbijsteken, toeter je gewoon, als het te traag ging ook en als er een voetganger in de weg loopt, toeter je ook. Dus toeteren is eigenlijk de basisregel. Het busje zelf begon plots ook te roken vanbinnen waardoor we allemaal toch wel schrik hadden. Bij de aankomst in het hotel kregen we vers geplukt fruit (ananas, mandarijnen, papaya, bananen, mango, passievrucht). Het fruit vonden we beter dan in België en de mandarijnen -die eigenlijk naar citroenen smaakten- waren hemels voor Marthe. We hebben minder goeie luisteraars in de groep. Ik noem geen namen maar Marie  had haar tanden al gepoetst met kraantjeswater! Terwijl dat er echt was gezegd dat het niet mocht. “ Maar wees gerust mama, ik heb nog geen diarree.”
  De lichten gingen al uit om 11uur en toen ging iedereen slapen.
   

• Ondanks de muggen en de hoge temperatuur heeft de helft van ons toch redelijk geslapen. Het ontbijt bestond uit 1 croissant met kaas of hesp. Daarna ontmoetten we Frank. Frank is een werknemer van Fracarita die hier woont met zijn Rwandese vrouw. Eerst gingen we met hem in de stad waar we onze eerste cultuurshock kregen. De kippen die levend over de grond gesleept werden, water dat in een plastic zak werd verkocht, kwade blikken van de mensen rondom ons, het chaotische verkeer, de mensen die gewoon op de baan liepen i.p.v. op het voetpad, en iedereen verkocht wel iets op straat. Daarna mochten we naar het Tanganyka Meer, het was eigenlijk meer een zee. (Weetje: het Tanganyka Meer is 720 km lang en 30-60 km breed)
  Linde, Mathilde, Marie en Finlay besloten om een duik te nemen in het meer om over de golven te springen en om hun haar te wassen. Al snel kwamen enkele Afrikanen op hen af en ze begonnen te communiceren en liedjes te zingen “Come on it’s summertime”.  Iedereen zong mee tot Anneleen teken deed dat we moesten vertrekken. In de tussentijd waren Marthe, Risa, Okke en Inneke aan het socializen met de kindjes op het strand. We vroegen of we een foto mochten nemen van hen en ze waren echt superblij.
   
  We zijn daarna naar het psychiatrische ziekenhuis in Kamenge geweest en hebben we ook een bezoek gebracht aan het klooster. Toen we terug in het busje waren, hebben we “Het is een nacht” gezongen. Dit mocht wel met onze twee zangtalenten in de groep (Finlay en Risa). Toen we terug in het hotel waren, was het avondeten. Dit bestond uit een sandwich met omelet, die wel zeer droog smaakte). Daarna was het al terug 11uur en dus tijd om te gaan slapen!
   
  Inneke
   

Tweede bericht uit Bujumbura

Een tweede SMS-je vanuit Bujumbura bereikte ons zonet. (Eigenlijk was het een berichtje dat gisterenavond was verstuurd, maar het heeft ons zonet dus met enige vertraging bereikt.)

"Eerste acclimatisatiedag gehad vandaag! Daarna gezwommen in Saga Plage en lekkere vis en frietjes gegeten. Nu te gast in het klooster. Morgen en route voor Tanzania."

"Saga Plage" (Tanganikameer)

 

Deze ochtend zijn de inleefreizigers om 9u.00 met een busje vertrokken naar Kigoma (Tanzania) - zie kaartje van gisteren.

 

Als het lukt met de GSM krijgen we vanavond waarschijnlijk een nieuw berichtje.

 

 

 

 

 

Aangekomen in Bujumbura

Ze zijn vertrokken, de inleefreizigers!
Alles is deze ochtend vlot verlopen op de luchthaven.

En ondertussen zijn ze ook goed aangekomen in Afrika. Zonet (22u.08) ontvingen we volgend SMS'je van de groep: "Goed aangekomen, opgehaald door Frank. Zalig fruit aan het eten. Avontuur begonnen!"

Dat avontuur begint alvast met een warme nacht. Bujumbura ligt namelijk in de laagvlakte van Burundi die paalt aan het Tanganikameer en het is er doorgaans tropisch warm met een redelijk hoge vochtigheidsgraad. De groep blijft morgen een dagje acclimatiseren in deze stad alvorens op dinsdag naar Kigoma in Tanzania door te reizen (zuidwaarts op de weg langsheen het lang uitgestrekte meer).

Voor morgenochtend heeft de begeleiding nog wat inhoudelijke workshops voorbereid en worden de afspraken nog eens goed herhaald. 's Namiddags zouden ze even gaan zwemmen (of nijlpaarden spotten) om dan in de vooravond het klooster en het psychiatrisch ziekenhuis van de Burundese Broeders van Liefde te bezoeken (www.cnpk.info). Benieuwd of ze morgen op het net kunnen voor een berichtje, anders krijgen we wellicht een SMS'je dat dan op de blog komt. Als dat niet lukt, dan troosten we ons met de gedachte: geen nieuws is goed nieuws.

Ouderinfoavond op 13 juni

Het bijgeloof in de combinatie van vrijdag en het nummer 13

heeft ons niet er niet van kunnen weerhouden om

er een relaxte en plezante informatieavond van te maken.

Na de verplichte informatiesessie voor iedereen,

geeft Jan de ouders nog een beetje informatie

en stelt hij ze vooral gerust met het feit

dat hun dochters binnen 3 (!) weken

zullen vertrekken naar het Afrikaanse continent

onder de hoede van Anneleen en Luc.

Anneleen en ik zijn met de groep de avondzon gaan opzoeken.

We overlopen een aantal afspraken: is iedereen op de hoogte van alles?

Heeft iedereen het Frans en Engels geoefend?

Jezelf voorstellen en dank u wel kunnen zeggen in meer dan 1 zin, dat is het strikte minimum.

Wat doen we op de bungalow?

‘Dit is de nacht’ van Guus Meeuwis is verplichte en blijkbaar parate kennis.

De ‘cupsong’ uitvoeren met ons allen zal nog wat oefening vragen.

Blijkbaar ziet iedereen dit zitten. Verslag volgt!

Het voelt goed om met de volledige groep even apart te kunnen overleggen.

Nadien horen we van verschillende ouders dat ze de reis goed zien zitten.

We vinden het fijn om dat vertrouwen te genieten.

Luc

PS: Luc nam die avond ook zijn eerste selfie. Wij vinden hem alleszins geslaagd :-)

Tweede voorbereidingsweekend

Met z’n allen keken we uit naar het 2e voorbereidingsweekend. Net zoals het vorige beloofde het alweer een fantastisch weekend te worden, deze keer in het Gentse. Kennismaking was dit maal uiterst overbodig. Vanaf het moment dat we elkaar terugzagen in het station babbelden en giechelden we weer voor 10. We hadden elkaar namelijk veel te vertellen. Pratend en lachend namen we tram 1 richting het vormingscentrum Guislain, waar we zouden verblijven. Daar aangekomen ontving broeder Godfried ons en nadien nestelden we ons in de gezellige zetels van ons verblijf. Maar niet voor lang, want Anneleen en Luc zorgden ervoor dat het weekend goed gevuld was. We begonnen meteen met een voorstelling van Fracarita Belgium en daarna kregen we van Jan te horen hoe we ons moesten gedragen in Tanzania, welke culturele verschillen ons zullen opvallen en waar we gedurende onze reis zeker eens moeten op letten. Dit was een heel boeiend deel, omdat je hier vaak niet bij stilstaat voor je op reis vertrekt. Maar dankzij Jan zijn we nu al een heel stuk beter voorbereid, dankjewel!

 Later die namiddag volgde het boeiendste deel van de hele dag (vond ik zelf). We kregen namelijk een rondleiding in het vormingscentrum. Guido leidde ons er rond en vertelde over de historie van het centrum en ook over wat hun nieuwe projecten zijn. Ik vond het zo boeiend omdat wij zelf bij de mensen die daar woonden mochten langsgaan en we echt contact met hen hadden. Dit maakte het een speciale ervaring die ik zeker zal koesteren. Nu zie ik ook in dat ik een verkeerd beeld had over de mensen die in een psychiatrisch centrum zitten. Door deze rondleiding zijn mijn vooroordelen helemaal verdwenen. Als afsluiter van deze mooie dag gingen we met z’n allen eten in de Sleepstraat in het stad. Lekker eten en goed gezelschap maakte er een prachtige avond van, waarna we nog lekker een ijsje gingen eten en dan terugkeerden richting ons verblijf. Na nog wat gezellig kletsen op de kamer ging ook bij ons het licht uit, want er stond nog veel op het programma de volgende dag.

En inderdaad, de volgende morgen na een lekker ontbijt vlogen we er meteen weer in en overliepen we onze dagplanning voor in Tanzania. We zagen het allen al meteen zitten en brainstormden al direct over welk speelgoed of andere objecten we voor welk project zouden kunnen meenemen. Na het overlopen van de hele bundel zaten we al aan het laatste puntje van het voorbereidingsweekend: Het bezoek van Joshua en Sandra. Joshua is een Tanzaniaanse man en hij kwam vertellen over zijn ervaringen in Tanzania en wat voor cultuurverschillen hij vooral merkte toen hij in België kwam wonen. Dit was zeker en vast een mooie afsluiter van het 2e fantastische voorbereidingsweekend. Dit was het laatste weekend en dat wil zeggen dat 6 juli er snel zal zijn. Welgeteld nog 40 dagen! Ik kan niet meer wachten! -Linde

Het was weer zo ver, tijd voor het tweede voorbereidingsweekend. Deze keer kwamen we allemaal samen in Gent, waar we een weekendje zouden mogen verblijven in het psychiatrisch centrum Dr. Guislain. Allemaal samen stonden we op zaterdagochtend om 9.30 u in de inkomhal van het Sint-Pietersstation om dan de tram te nemen.

Aangekomen in het centrum vlogen we er meteen in, want die visa moesten natuurlijk wel dringend ingevuld worden. Een hele onderneming, alle 10 tegelijk hetzelfde opschrijven. De juiste papieren in het mapje, twee elegante pasfoto’s erbij en klaar. Nu mag Fracarita al het werk doen.

Gezellig een hapje eten van de lunch die we zelf meegebracht hadden en dan was Jan er al voor onze multiculturele training, en wat hebben we veel bijgeleerd. Daarna namen we ons (drukke) reisprogramma door en Guido de Geyter van het centrum Guislain stond al klaar om ons een rondleiding op het terrein aan te bieden . Het zonnetje begon te schijnen, dus daar gingen we dan!

We kregen de geschiedenis van het gebouw te horen en onderweg kwamen we zelfs een paar bewoners tegen die ons allemaal hartelijk begroeten en een babbeltje met ons sloegen. Zelden zag ik mensen zo gastvrij en open.

Na de rondleiding gingen we naar onze kamers om onze spulletjes daar te zetten en toen moesten we jammer genoeg splitsen. Het ene deel van de groep ging optreden met de school, en de overblijvers gingen doen waar we het beste in zijn: eten!!!!
Geen idee dat Turkse pizza zo lekker was, en Gent zo gezellig. Na nog gezellig iets gedronken te hebben moesten we onze laatste tram terug nemen en rusten, wat niet verwonderlijk is na zo’n drukke dag, toch?

Dag nadien zouden we al vroeg terug opstaan om er terug in te vliegen. Maar dat doe je natuurlijk niet zonder eerst wat krachtvoeder. Linde werd onze heldin door de yoghurt met cornflakes en aardbeien, wat kan een mens zich meer wensen op een zondagochtend?

Daarna hebben we nog praktische afspraken en regels overlopen, en wat we nu eigenlijk mee moeten nemen voor de mensen daar. Daarna kwamen Joshua en Sandra met hun oh zo snoezige kindjes om al onze vragen over cultuurverschillen te beantwoorden.

Daarna volgde er een gevecht met het croque-monsieurmachien (is dit wel een bestaand woord, mevrouw Verheyen?) en dan was het alweer tijd om te gaan.
Onze volgende date is gepland op 13 juni!

tot dan!

Risa