Afrika maakt sprakeloos

Vandaag vertrokken we om 9 uur met de scouts naar de markt om inkopen te doen voor de maaltijd die we zouden klaarmaken in Cylabu; het leprosarium. Nadat we de nodige kilo’s rijst na veel onderhandelen bemachtigd hadden, konden we met de dala dala vertrekken. De scouts en inleefreizigers begonnen uitbundig te zingen en leerden elkaar liedjes.

In het centrum aangekomen mochten enkele vrijwilligers de rijst kuisen, anderen het vlees snijden en nog enkele anderen naar een ander marktje witte kool halen. Toen de kool aangekomen was, begonnen enkelen die fijn te snijden op Afrikaanse wijze (!!!), anderen maakten het houtvuur klaar en de overigen haalden bananen die onze maaltijd verrijkten. Dit koken was een avontuur op zich, omdat we in België eventjes de kookplaat aanzetten en de maaltijd quasi klaar gekocht wordt, nam het klaarmaken van deze maaltijd maar liefst 5 uren in beslag.

Maar het wachten was alles behalve saai. We hadden macramé meegebracht en leerden de kindjes van het centrum armbandjes maken. We hadden een strandbal uitgehaald en speelden samen met de bal. Ook met de memory-kaarten en de frisbees wisten we ons prima te vermaken. Aangezien de kindjes enkel Swahili praten en slechts enkelen een absoluut minimum aan Engels had verbale communicatie weinig tot geen succes, maar we werden daar des te creatiever. Na een tijdje met de bal gespeeld te hebben kwam een klein meisje voorzichtig maar nieuwsgierig dichterbij. Nadat ik haar enkele eenvoudige klapspelletjes leerde, begon ze me des te meer te vertrouwen en binnen de kortste keren zat ze op mijn schoot. Heel enthousiast speelde ze spelletjes, logischerwijze was ze daarna zo moe dat ze op mijn schoot in slaap viel. Wat een eer! Ik voelde haar helemaal ontspannen en haar al haar vertrouwen in mijn handen leggen. Dit was voor mij het hoogtepunt van de dag!

Na uren met haar gespeeld te hebben, weet ik nog steeds haar naam niet maar ik zal haar niet snel vergeten. Al kon ik bij het spelen met de kindjes het niet laten mij de bedenking te maken dat deze kindjes dezelfde dromen hebben als wij, maar pijnlijk genoeg nooit de kans zullen hebben deze te verwezenlijken. Hun guitig gelach verdrong deze negatieve gedachten naar de achtergrond en ik genoot met volle teugen van deze prachtige kinderen.

Ondertussen was de maaltijd etensklaar. Dat we met onze handen mochten eten maakte het des te lekkerder. Al waren we er een beetje onhandig in. Oefening baart kunst zeker? We zijn nog steeds verbaasd over de reusachtige hoeveelheden die deze mensen kunnen verorberen, honger is dan ook de beste saus. En daar ligt dan het verschil tussen goesting en honger. De mensen waren zo vrij ons hun huis te tonen, fier als een gieter lieten ze ons binnen. Al zag het er vanuit Westers perspectief armoedig uit, deze mensen waren trots op hun woning en ook daar kunnen we ongetwijfeld nog veel van leren.

Onderweg naar het Maendeleocentrum, werden we gebeld door broeder Stan, die ons uitnodigde in zijn huis. Voor het eerst, na lang geduld oefenen, werd onze nieuwsgierigheid naar deze bijzondere man bevredigd. Hij ontving ons hartelijk, en we mochten meten een duikje nemen in het Tanganikameer dat grensde aan zijn huis. We hadden echter geen zwemkledij mee dus doken we het met kleren aan het verkoelende water in. Weer een ervaring rijker!

Groetjes,

Lara

P.S: Ellen wenst Linsy een gelukkige verjaardag!

Een glimlach van Afrika

Na een lange, vermoeiende en korte eerste nacht in het Maendeleo Centrum werden we deze morgen omstreeks 7u30 gewekt. We maakten ons klaar en konden niet veel later genieten van een lekker ontbijtje. Er werd ons een soort oliebol voorgeschoteld, die ons allemaal erg smaakte.

Na het ontbijt maakten we ons klaar voor een dagje met scouts. We wisten niet goed wat te verwachten, maar werden aangenaam verrast toen een klein groepje scouting zich aan ons kwam voorstellen. Na enkele stillere momenten, kwam de groep een beetje losser en was er een aangenaam sfeertje. We vertelden hen over het leven in België en over onze familie en vrienden. Ze lachten uitbundig met alles wat we vertelden, wat erg fijn was. Na nog enkele spelletjes in de brandende zon te spelen (waarbij we een mooi Afrikaans liedje leerden), vertrokken we. We gingen naar de markt om er water en koeken te kopen. Heel wat ogen werden op ons gericht. Maar iedereen was enorm vriendelijk en gaf ons het gevoel dat we echt welkom waren. Ook de scouts deden hun best om een goede gastheer te zijn: ze boden meteen aan om onze rugzakken, boodschappen,… te dragen voor ons (en ze aanvaardden geen ‘neen’ als antwoord). Ook wanneer we wat later op pad waren, namen ze meteen onze handen vast en begonnen ons verschillende dingen over Tanzania bij te brengen, wat interessant was. Zo vertelden ze over het schoolsysteem hier dat helemaal anders is dan bij ons. En ze leerden me tot tien tellen in het Swahili.

We aten sappig Afrikaans fruit in een typisch Afrikaans restaurantje. Hier spreken de foto’s boekdelen!

Wat later brachten we de zeep, die we eerder op de markt gekocht hadden, naar de mensen in de stad die het nodig hadden. We vertrokken met ons kleine groepje, maar tegen het einde van de tocht, liepen bijna alle kinderen van het dorp met ons mee. Het was fantastisch. We waren allemaal aangedaan door de lieve kindjes, met hun brede glimlach. Heel wat kindjes trachtten met ons te praten, te spelen,… En bleven ons de hele weg lang volgen. Sommige durfden aan onze armen voelen of ‘het wit’ wel echt was. Ook de mensen bij wie we zeep brachten, trakteerden ons met een brede glimlach. Ze waren erg dankbaar en bleven maar “Assante” zeggen, wat Swahilli is voor “dankjewel”. Voor het eerst deze reis hadden we echt het gevoel, dat hetgeen we hier meemaken, hetgeen we hier doen voor de mensen, echt van belang is. Het gaf ons veel moed en voldoening.

Toen we na een eindje stappen (in een prachtige omgeving) terug in het centrum aankwamen, namen we afscheid van de scoutsgroep en genoten we weer van een lekkere maaltijd van bonen en ugali. Na de maaltijd was het nog even tijd voor een reflectiemoment en konden we meegenieten van het prachtige gezang van het koor dat zich voorbereidde op de mis van zondag. Het was een prachtige dag!

19 juli: rit naar Maendeleo Youth Centre

Het was een spannende dag!
Om 6.30 uur moesten we al opstaan om tegen 7 uur klaar
te zijn voor het ontbijt. Achteraf hebben we de busjes ingeladen om te vertrekken naar Kigoma. Ja, we zijn vertrokken naar ons doel! Onderweg zijn we door verschillende dorpen gereden. Dat heeft ons allemaal wel wat gedaan, als je de kleine kinderen ziet. Ze liepen ons busje na alsof we een attractie waren. Veel kinderen droegen water op hun hoofd en liepen op blote voeten.

Elk dorp waar we door kwamen, probeerden ze ons wel iets te verkopen zoals sinaasappelen en bakbananen. Wat ons wel opviel was dat de mensen zo vriendelijk zijn. Ze zwaaiden naar ons.
Na de hartelijke ontvangst in het Maendeleo jeugdcentrum hebben we de eerste contacten gelegd met de leider van de scouts, Castor. Hij is pas vader geworden van een meisje, Bernadette.
Now action, we can’t wait anymore. Nu mag het inleven beginnen.
Tijdens het avondeten in het centrum voelden we ons echt welkom. De kinderen vonden het geweldig om naast ons te mogen zitten en hun guitige deden ons lachen. Heerlijk.

Tijdens de maaltijd leerden we verschillende woorden in het Swahili. Wat een intense ervaring.

Sander & Hanne

18 juli Afrika smaakt zoet

Na een zware nacht kregen we ’s morgens nog een degelijk ontbijt. Omelet met kaas en brood, een onverwachte meevaller. Het brood smaakte zoeter dan bij ons.


Toen konden we beginnen aan de acclimatisatiespelletjes, en hebben we buiten ons vierkant leren kijken.

Onze eerste stappen buiten ons verblijf, met verbaasde en verraste blikken namen we de omgeving in ons op. Het contrast tussen Afrika en België dringt nu pas tot ons door, verhalen worden bevestigd; chaotisch verkeer, stoffige straten, veel mensen

We vonden het allemaal een beetje verwarrend, willen helpen, maar niet altijd kunnen. Uiteindelijk kwamen we aan bij het CNPK (psychisch ziekenhuis van de broeders). Na een rondleiding in het klooster, waar we samen met de zeer enthousiaste broeder Augustin Nederlandstalige liedjes hebben gezongen (‘k Heb de zon zien zakken in de zee), zijn we een kijkje gaan nemen in het psychiatrisch centrum.

Hierna zijn we gaan eten in een lokaal eetcafé en gaan zwemmen in het Tanganikameer.

Voor de avondactiviteit zijn we de stad in getrokken, we moesten namelijk onze picknick voor morgen aankopen. Wat voor ons niet altijd even makkelijk was, we werden namelijk door iedereen bekeken/aangestaard. Tijdens het avondmaal hebben we ontdekt dat bakbananen eetbaar zijn en smaken naar frietjes.

Vele groetjes de Warafiki wa Maendeleo

© Jonelle, Ellen, Hanne en Lies

Ps: Aan mama Ann en papa Dirk een gelukkige verjaardag van jullie dochter Lies en Hanne!

Acclimatiseren in Burundi

We kregen deze avond in Gent een lang SMS'je met nieuwtjes van de groep uit Burundi, waar de groep gisteren is geland en een acclimatisatiedag hield. Deze ochtend werd er in eigen kring verder gewerkt rond intercultureel leren en daarna hebben de jongeren het klooster en het ziekenhuis bezocht van de Burundese Broeders van Liefde.
In de namiddag volgde een 'verposing' op Saga Plage en inkopen in de stad voor de lange autorit morgen naar Tanzania (water, koeken,...). Deze avond was er een avondwandeling en het eerste reflectiemoment. Het SMS'je eindigde met 'We zagen Afrika met al zijn contrasten'. Een goedgevulde maar geslaagde acclimatisatiedag lijkt het.
Morgen gaat het naar Kigoma!

Geland in Bujumbura

Na een lange dagvlucht zijn de Inleefreizigers veilig geland in Bujumbura, de hoofdstad van Burundi. Ze werden er opgewacht door de lokale Broeders van Liefde. We kregen zopas een berichtje dat ze al op de overnachtingsplaats aangekomen zijn en nu een avondmaal van brood met Afrikaanse banaan eten. 't Zal hen smaken!

't SMS'je zegt dat het er 21° is, dus dat zit snor voor een goede niet te warme nachtrust. Morgenochtend zien de Warafiki voor het eerst Afrika bij daglicht en wacht er hen een drukke acclimatisatiedag, waarna ze overmorgen doorrijden naar Kigoma in Tanzania. We houden je op de hoogte!

De Warafiki 2011 zijn vertrokken!

Deze ochtend stond iedereen fris en monter te Zaventem. Klaar voor het grote avontuur: een inleefreis richting Afrika. De jongeren hadden er duidelijk zin in en de begeleiding beloofde er weer een lap op te geven. Deze Inleefreis Maendeleo wordt weer een heel zinvolle belevenis! Na een groepsfoto (en een weggepinkt traantje) namen de nieuwe Warafiki wa Maendeleo, ofte de vrienden van Maendeleo (de naam van het jeugdcentrum in Kigoma waar ze twee weken gaan leven en werken met hun Tanzaniaanse leeftijdsgenoten), van ons afscheid.

De Warafiki 2011 zijn: Sander (Technisch Heilig Hart Instituut, Tessenderlo), Eva (St-Paulus Instituut, Gent), Ellen & Hanne (St-Eduardus Instituut, Merksem), Lara (VISO Cor Mariae, Brakel), Jonelle (Bovenbouw St-Michiel, Leopoldsburg), Josianne (Emmausinstituut, Aalter) en Lies (St-Victor Instituut, Turnhout). Hun begeleiders zijn Jo (KOC St-Gregorius, Lummen) en Anneleen (Bovenbouw St-Michiel, Leopoldsburg).    
Om 11u45 kregen we nog een SMS'je: "We zitten op het vliegtuig! We gaan er iets moois van maken. De Warafiki". We wensen het hen toe!