In het centrum aangekomen mochten enkele vrijwilligers de rijst kuisen, anderen het vlees snijden en nog enkele anderen naar een ander marktje witte kool halen. Toen de kool aangekomen was, begonnen enkelen die fijn te snijden op Afrikaanse wijze (!!!), anderen maakten het houtvuur klaar en de overigen haalden bananen die onze maaltijd verrijkten. Dit koken was een avontuur op zich, omdat we in België eventjes de kookplaat aanzetten en de maaltijd quasi klaar gekocht wordt, nam het klaarmaken van deze maaltijd maar liefst 5 uren in beslag.
Maar het wachten was alles behalve saai. We hadden macramé meegebracht en leerden de kindjes van het centrum armbandjes maken. We hadden een strandbal uitgehaald en speelden samen met de bal. Ook met de memory-kaarten en de frisbees wisten we ons prima te vermaken. Aangezien de kindjes enkel Swahili praten en slechts enkelen een absoluut minimum aan Engels had verbale communicatie weinig tot geen succes, maar we werden daar des te creatiever. Na een tijdje met de bal gespeeld te hebben kwam een klein meisje voorzichtig maar nieuwsgierig dichterbij. Nadat ik haar enkele eenvoudige klapspelletjes leerde, begon ze me des te meer te vertrouwen en binnen de kortste keren zat ze op mijn schoot. Heel enthousiast speelde ze spelletjes, logischerwijze was ze daarna zo moe dat ze op mijn schoot in slaap viel. Wat een eer! Ik voelde haar helemaal ontspannen en haar al haar vertrouwen in mijn handen leggen. Dit was voor mij het hoogtepunt van de dag!
Na uren met haar gespeeld te hebben, weet ik nog steeds haar naam niet maar ik zal haar niet snel vergeten. Al kon ik bij het spelen met de kindjes het niet laten mij de bedenking te maken dat deze kindjes dezelfde dromen hebben als wij, maar pijnlijk genoeg nooit de kans zullen hebben deze te verwezenlijken. Hun guitig gelach verdrong deze negatieve gedachten naar de achtergrond en ik genoot met volle teugen van deze prachtige kinderen.
Ondertussen was de maaltijd etensklaar. Dat we met onze handen mochten eten maakte het des te lekkerder. Al waren we er een beetje onhandig in. Oefening baart kunst zeker? We zijn nog steeds verbaasd over de reusachtige hoeveelheden die deze mensen kunnen verorberen, honger is dan ook de beste saus. En daar ligt dan het verschil tussen goesting en honger. De mensen waren zo vrij ons hun huis te tonen, fier als een gieter lieten ze ons binnen. Al zag het er vanuit Westers perspectief armoedig uit, deze mensen waren trots op hun woning en ook daar kunnen we ongetwijfeld nog veel van leren.
Onderweg naar het Maendeleocentrum, werden we gebeld door broeder Stan, die ons uitnodigde in zijn huis. Voor het eerst, na lang geduld oefenen, werd onze nieuwsgierigheid naar deze bijzondere man bevredigd. Hij ontving ons hartelijk, en we mochten meten een duikje nemen in het Tanganikameer dat grensde aan zijn huis. We hadden echter geen zwemkledij mee dus doken we het met kleren aan het verkoelende water in. Weer een ervaring rijker!
Groetjes,
Lara
P.S: Ellen wenst Linsy een gelukkige verjaardag!
Geen opmerkingen:
Nieuwe opmerkingen zijn niet toegestaan.