Na een hobbelige rit van anderhalf uur kwamen we aan op onze bestemming Marumba, een prachtige locatie ergens boven op een hoge heuvel, ver van de bewoonde wereld. We werden opgewacht door broeder Mark die heel blij was met onze komst. Hij verwelkomde ons met een welkomstmaal. Na een week ugali met bonen maken bananen plots rare geluiden en is een pot confituur een geschenk uit de hemel. Na een boeiende rondleiding in het psychiatrische centrum hebben we een prachtige wandeling gemaakt in de tuin van maar liefst zeventien hectaren vol met landbouwgewassen allerhande werden we uitgenodigd op een rijkelijk maal onder de prachtige sterrenhemel. Het is waar: de maan is hier plat en je kunt het Zuiderkruis bewonderen. Nadat we genoten hadden van een goede nachtrust zijn we er de volgende morgen meteen ingevlogen. Zoals de echte Afrikanen zijn we op het veld gaan werken. Je bent aan het werken met man en macht en je beseft dat je met die mensen hun toekomst aan het spelen bent. Putten kappen, plantjes in de grond steken en liters water uitgieten over een uitgedroogde grond, … Het was vermoeiend maar gelukkig heeft de zon ons toen nog gespaard. Na de middag hebben we genoten van een welverdiende siësta. Om vervolgens vol spanning te ontdekken wat ‘de verrassing’ inhield. Het was echt wel een verrassing! Een safaririt in de laadbak van de jeep met onze haren in de wind naar de top van één of andere berg waar we konden genieten van een echt wel verrassend en prachtig panorama. Daar werden zelfs ‘wij’ stil van. Dat was nog niet alles. ‘s Avonds deed broeder Mark het boek van zijn leven voor ons open. Twee uur lang hebben we geluisterd zonder ook maar één kik te geven. Na een nacht van nadenken over al die wijze woorden sprak de stilte in de jeep op weg terug naar huis (want zo voelt Mandeleo ondertussen echt wel aan) boekdelen. Die intelligente man die beweerde geen boeiend leven te hebben, had ons geraakt op een manier waar geen woorden voor zijn. De rest van de dag was douchen, kleren wassen en bekomen meer dan voldoende om de tijd te vullen. ’s Avonds mochten we op bezoek bij Broeder Stan voor een heerlijke maal en om ook hem de kans te geven zijn verhaal te doen. Een man met een groots verleden, een verleden als uit een roman met passages uit een horrorfilm tot scènes uit het dagelijkse leven. Deze man heeft ons ook geraakt met daden in plaats van woorden. Tijd om in ons bedje te kruipen. Morgen kraait om zes uur de haan weer om ons te vertellen dat we verwacht worden op Newman High school.
